ปั่นป่วนในตลาดนัด

"ถ้าคิดจะเอาเศษสวะมาวางขายแข่งกับแผงของฉัน ก็เชิญไสหัวไปขายที่อื่นเถอะยายริน! แถוניนี้เขาซื้อของมีคุณภาพ ไม่ใช่ของไร้รสนิยมจากคนอกตัญญูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของป้าสมรดังแหวกลงมากลางตลาดนัดชุมชนไร่ปลายตะวัน ยิ่งใหญ่และจงใจขยายโวลุ่มให้พ่อค้าแม่ขายรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว ร่างอ้วนท้วมในชุดผ้าไทยสีฉูดฉาดกอดอกเชิดหน้าชูตา ยืนจังก้าขวางหน้าแผงค้าไม้ไผ่ขนาดย่อมที่รินรดาเพิ่งจัดเตรียมวัตถุดิบเสร็จสิ้น รินรดาลดมือลงจากการจัดเรียงกล่องใบตองสด เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหน้าเสียอย่างที่หญิงสูงวัยคาดหวัง ตรงกันข้าม เชฟสาวกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาเรียวรีคมกริบมองสำรวจแผงของป้าสมรที่อยู่ถัดไปไม่ถึงสามเมตร บนนั้นเต็มไปด้วย "หมูทอดกระเทียม" และ "น้ำพริกกะปิ" สีคล้ำที่ตั้งทิ้งไว้จนน้ำมันเยิ้มส่งกลิ่นหอมหวนแบบฉุนเฉียวของน้ำมันเก่า "ของมีคุณภาพหรือครับป้าสมร? หรือว่าน้ำมันที่ใช้ทอดหมูนั่นทอดซ้ำมาตั้งแต่ตลาดนัดเมื่อสามวันก่อน จนสีดำเป็นยางมะตอยแล้ว?" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่รื่นหู รอยยิ้มมุมปากเยียบเย็นจนคู่กรณีสะดุ้งโหยง "นี่แก! ปากคอเราะร้ายขึ้นนะนังริน! แกกล้าดียังไงมาดิสเครดิตของฉัน!" ป้าสมรหน้าดำคร่ำเครียด ตบโต๊ะฉาดใหญ่จนถ้วยน้ำพริกกระเด็น "ทุกคนดูเอาเถอะครับ/ค่ะ... เอ๊ย! ทุกคนดูเอาเถอะจ่ะ! มันเป็นหลานเนรคุณ ฮุบที่ดินไร่ปลายตะวันไปแล้วยังไม่พอ ยังคิดจะมาแย่งอาชีพทำมาหากินของคนเฒ่าคนแก่ในตลาดนี้อีก!" ชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มซุบซิบ สายตาหลายคู่มองมาที่รินรดาด้วยความลังเลและเคลือบแคลง สภาพของรินรดาที่ดูสะอ้านสะอาง ผิวพรรณเปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตาหลังแต่งงานกับนายทหารหนุ่ม ทำให้คนกลุ่มหนึ่งหมั่นไส้โดยไม่รู้ตัว ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองทะมัดทะแมงของพันตรีธนากลับก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังภรรยา มือหนาวางลงบนบ่าบางเบาๆ ไม่ได้กล่าววาจาใดๆ แต่แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่กวาดมองไปยังป้าสมรและกลุ่มสมุน ทำให้รอบบริเวณอุณหสะท้านลดฮวบลงจนทุกคนต้องหุบปากฉับ ธนาไม่ได้เอ่ยขู่ แต่บารมีและรังสีความน่าเกรงขามที่สะสมจากการผ่านสนามรบมาโชกโชน ทำให้ป้าสมรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังกรูดไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว รินรดาปรายตามองสามีเล็กน้อย ส่งยิ้มอุ่นใจให้กันวับหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับความท้าทายกลางตลาด "ในเมื่อป้าสมรบอกว่าของของฉันเป็นเศษสวะ งั้นเรามาพิสูจน์กันด้วยกลิ่นและลิ้นของลูกค้าในตลาดนี้ดีไหมครับ... เอ๊ย! ดีไหมล่ะคะ?" รินรดาเกือบเผลอหลุดสำนวนติดปาก แต่แก้เกมได้อย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงกังวานมั่นใจ "ถ้าวันนี้ของฉันขายไม่ออก หรือไม่มีใครซื้อแม้แต่คนเดียว ฉันจะยอมเก็บแผงแล้วไม่เหยียบเข้ามาขายของในตลาดนี้อีกเลย แต่ถ้าตรงกันข้าม..." เชฟสาวเว้นจังหวะ ปลดผ้ากันเปื้อนลายสก๊อตผูกเอวให้กระชับ ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความท้าทาย "ถ้าแผงของป้าขายดีสู้ฉันไม่ได้... ป้าสมรต้องออกมายืนประกาศกลางตลาดนี้ว่า 'รินรดาคือมือหนึ่งตัวจริงเรื่องทำอาหาร' สามรอบ กล้าเดิมพันไหมล่ะครับ?" "ฮอะ! พูดจาอวดดี! หลานสาวหัวดื้ออย่างแกเนี่ยนะจะสู้ฝีมือฉันได้!" ป้าสมรแค่น3แคลน หัวเราะเสียงดังกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ "ดี! ถ้างั้นฉันขอรับคำท้า! ถ้าแกแพ้ แกต้องคืนโฉนดที่ดินส่วนนั้นให้ฉันด้วย!" "เรื่องที่ดินไม่เกี่ยวครับ เพราะมันถูกกฎหมายและเป็นสิทธิ์ขาดของภรรยาผม" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของพันตรีธนาแทรกขึ้น น้ำหนักเสียงเรียบเฉยแต่กดดันจนป้าสมรหน้าซีดเผือก "แต่ถ้าคุณแพ้... แค่ทำตามที่ภรรยาผมบอกก็พอ ห้ามตลบแตลง" ป้าสมรพยักหน้ารับหน้าตึง เพราะมั่นใจในฝีมือหมูทอดสูตรโบราณของตนที่มีลูกค้าขาประจำเหนียวแน่น ถึงอย่างไรเด็กเมื่อวานซืนอย่างรินรดาก็ไม่มีทางสู้เก๋าเกมได้ รินรดาไม่รอช้า เธอเริ่มลงมือทันทีโดยไม่สนใจสายตารอบข้าง เตาถ่านขนาดกะทัดรัดถูกจุดขึ้นด้วยถ่านไม้ไร่คุณภาพสูงที่ให้ความร้อนสม่ำเสมอและไม่มีควันรบกวน สิ่งแรกที่เธอหยิบขึ้นมาจากลังไม้คือ "หมูสามชั้นคัดพิเศษ" จากมิติลับ เนื้อหมูสีชมพูสลับชั้นมันขาวสะอาดสะอ้าน ผ่านการหมักด้วยเครื่องเทศลับและรากผักชี กระเทียม พริกไทยป่นละเอียดจนซึมเข้าเนื้อตั้งแต่เมื่อคืน กลิ่นหอมแรกที่โชยออกมาตอนที่เนื้อหมูสัมผัสกับกระทะเหล็กหล่อร้อนๆ ไม่ได้มีกลิ่นฉุนไหม้เกรียม แต่มันคือกลิ่นหอมรัญจวนของเครื่องเทศที่ผสานกับความหวานฉ่ำของไขมันหมูที่ค่อยๆ ละลายซึมออก รินรดาพลิกหมูสามชั้นด้วยความคล่องแคล่ว ท่วงท่าการตวัดตะหลิวราวกับกำลังร่ายรำศิลปะชั้นสูง เสียง "ฉ่า..." ดังประสานกับเสียงน้ำมันเดือดเบาๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีสิบเมตรอย่างรวดเร็ว บรรดาแม่ค้าแผงข้างเคียงเริ่มหันขวับมามอง พ่อค้าขายปลาถึงกับวางมีดในมือ ลมพัดโชยอ่อนๆ พาเอาละอองความหอมของ "หมูสามชั้นทอดน้ำปลาสูตรโบราณเคลือบกระเทียมเจียวกรอบ" ลอยไปแตะจมูกผู้คนที่กำลังเดินเลือกซื้อของในตลาด "หืม... กลิ่นอะไรวะเนี่ย หอมชิบหาย!" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินถือถุงผักอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณความหิวพุ่งกระชากลากถัวให้ฝีเท้าของเขาหันเหมาทางแผงของรินรดาโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่แค่กลิ่นหมูทอด แต่รินรดายังจัดการตักข้าวเหนียวเขี้ยวงูร้อนๆ ที่หุงผสมใบเตยจนเม็ดเรียงตัวสวยเงางาม ใส่กระทงใบตองกระทัดรัด โรยหน้าด้วยกระเทียมเจียวสีทองกรอบอร่อยที่เจียวใหม่ๆ หอมกรุ่นไม่มีกลิ่นหืน ราดด้วยน้ำปลาหวานเคี่ยวเค็มๆ หวานๆ สูตรเด็ดที่ทำเอาต่อมน้ำลายในปากของทุกคนทำงานอย่างหนักหน่วง แถวคิวแรกเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด! "น้องครับ! เอาหมูทอดชุดนึง กับข้าวเหนียวสองกระทดด่วนเลย! กลิ่นเตะจมูกไส้แทบขาด!" ลูกค้าคนแรกส่งเสียงเร่งด้วยความหิวโหย "ได้เลยครับ/ค่ะ... อ้าวกำ!" รินรดาเกือบหลุดสำนวนเดิมอีกรอบ รีบปรับเสียงให้ขรึมขึ้น "รอสักครู่นะครับ ชุดนี้กำลังสุกพอดี กรอบนอกนุ่มใน ละลายในปากแน่นอนครับ!" ป้าสมรที่ยืนอยู่แผงข้างๆ อ้าปากค้าง มองดูลูกค้าที่เคยเป็นขาประจำของตัวเองพากันเดินผละออกจากแผงหมูทอดน้ำมันเก่าของเธอ ไปยืนเข้าแถวรอซื้อของนินรดาจนยาวเหยียด แผงของป้าสมรตอนนี้เงียบเหงาไร้เงาผู้คน ราวกับเป็นป่าช้าเก่า "ไอ้... ไอ้พวกคนพวกนี้ ตาถ่านกันหมดหรือไงวะ!" ป้าสมรหน้าดำหน้าแดง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อด้วยความแค้นเคืองและอับอาย รินรดาตักหมูทอดสีเหลืองทองกรอบสะท้อนแสงแดดยามสายใส่กระทงใบตอง ส่งยิ้มหวานหยดให้ลูกค้าด้วยความมั่นใจ พลางส่งสายตาเย้าแหย่ไปทางป้าสมรที่ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ยอดขายพุ่งทะยาน ลูกค้าแน่นขนัดจนพันตรีธนาต้องเข้ามาช่วยรับออเดอร์และทอนเงินอย่างคล่องแคล่ว บรรยากาศการค้าขายคึกคักจนกลายเป็นไฮไลท์ประจำวันของตลาดนัดไร่ปลายตะวันไปโดยปริยาย ทว่า ในขณะที่ความสำเร็จกำลังหอมหวานและเงินสดกำลังไหลเข้ากระเป๋ารัวๆ นั้นเอง เสียงรถกระบะสีดำคันคุ้นเคยก็เบรกเอี๊ยดเสียงดังสนั่นลั่นตลาด ปิดกั้นทางเข้าออก ร่างของชายวัยกลางคนสวมแว่นตาดำ ท่าทางนักเลงโต ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับลูกน้องร่างยักษ์อีกสามคน สายตาของมันกวาดมองมาที่แผงของรินรดาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม และบุคคลที่เดินตามลงมาติดๆ ทำเอารินรดาต้องหรี่ตาลงด้วยความแปลกใจ—นั่นคือ "นายอำเภอทรงวุฒิ" ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่เคยเสียหน้าให้กับเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน! --------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" มา ณ ที่นี้นะครับ