ปะทะฝีปากแบบเชฟตัวแม่

เสียงตบโต๊ะไม้สักดังปังจนถ้วยชาเซรามิกบนหัวโต๊ะสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปื้อนขอบถ้วยราคาแพง แต่เจ้าของบ้านอย่างรินรดากลับไม่แม้แต่จะชายตามอง เธอยังคงยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวปูนเปลือยขัดมัน สายตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงไปยังผู้บุกรุกยามสายด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มระดับเดียวกับที่เธอเคยใช้ตบหน้าบรรดานักวิจารณ์อาหารปากสว่างมาแล้วหลายต่อหลายคน "พวกเธอไม่มีสิทธิ์มาฮุบที่ดินแปลงนี้! สมار ฉันบอกแกชัดเจนตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะว่าโฉนดฉบับจริงอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ในเศษกระดาษเน่าๆ ที่แกเอามาอ้างว่าเป็นพินัยกรรมปลอมๆ ของคุณตา!" เสียงแหลมสูงของป้าสมรดังทะลุผ่านระเบียงหน้าบ้านเข้ามา ป้าสมรในชุดผ้าถุงลายพร้อยและเสื้อลูกไม้คับติ้วกำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้ายับย่นตามวัยบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด ข้างกายมีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนยืนทำหน้าหาเรื่องถือท่อเหล็กแป๊บน้ำทำทีเป็นขู่ขวัญ ชาวบ้านในละแวกไร่ปลายตะวันต่างพากันมามุงดูเหตุการณ์ที่หน้าประตูรั้ว บางคนถือตะหลิว บางคนถือกระบวย ซุบซิบกันเสียงระงม รินรดาถอนหายใจเบาๆ เธอยกมือขึ้นปัดเศษแป้งขนมปังที่ติดอยู่ตรงปลายแขนเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะเดินอาดๆ เข้าไปใกล้ประตูหน้าบ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักซาวโดว์อบใหม่ๆ ลอยฟุ้งมาจากเตาอบด้านหลัง ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดหน้าบ้านได้อย่างน่าประหลาด "ป้าครับ..." รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน "ถ้าสมองของป้ายังพอมีพื้นที่เหลือสำหรับเซลล์ประสาทสักสองสามเซลล์ ป้าควรจะจำให้ขึ้นใจนะว่า กฎหมายที่นี่เขาใช้กระดาษราชสีห์ประทับตราครุฑ ไม่ใช่ใช้กระดาษชำระเขียนลวกๆ แบบที่ป้าถืออยู่" "อีริน! นังเด็กปากดี!" ป้าสมรปรี่เข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียว แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะสัมผัสโดนชายเสื้อ ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีเขียวขี้ม้าของพันตรีธนาก็้าวเข้ามาขวางกลางไว้เสียก่อน มือหนาจับข้อมือของป้าสมรไว้มั่นแรงบีบพอเหมาะพอควรจนหญิงสูงวัยหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวด ธนาไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาสักคำ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองนิ่งไปยังป้าสมรและลูกชาย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างกายนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนจนลูกชายป้าสมรถอยกรูดโดยอัตโนมัติ ท่อเหล็กในมือหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "ภรรยาผมเตือนด้วยความหวังดีแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของธนาดังขึ้น ทว่าทรงพลังอำนาจจนทุกคนรอบบริเวณเงียบกริบ "ถ้ายังไม่อยากข้อหาบุกรุกและปลอมแปลงเอกสารราชการพ่วงไปด้วย เชิญออกไปจากเขตพื้นที่ส่วนบุคคลของพวกเราซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่โทรแจ้งตำรวจ แต่จะใช้วิธีจัดการตามแบบฉบับทหารแทน" ป้าสมรหน้าซีดเผือด รู้ดีว่านายทหารหนุ่มคนนี้ไม่ได้พูดเล่น แรงกดดันมหาศาลทำให้เธอต้องถอยหลังกรูด สบถด่าพึมพำด้วยความแค้นเคืองก่อนจะลากลูกชายถอยร่นออกไปพ้นเขตประตูรั้วท่ามกลางเสียงโห่ร้องเบาๆ ของชาวบ้านที่สะใจไม่แพ้กัน รินรดาเหลือบมองสามีหนุ่มที่หันกลับมาส่งสายตาอ่อนโยนให้เธอ เธออมยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเบามือ "มืออาชีพอย่างคุณนี่ใช้งานคุ้มค่าตัวจริงๆ นะครับผู้พัน" "เพื่อภรรยาคนสวย ผมยอมเป็นทั้งทหารและสุนัขเฝ้าบ้านให้ได้ทั้งนั้นครับ" ธนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานที่มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ทว่า บรรยากาศแห่งชัยชนะยังไม่ทันได้จางหาย เสียงรถกระบะบรรทุกสีดำสนิทไร้ป้ายทะเบียนก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูบ้านอย่างกะทันหัน ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม สวมแว่นตากันแดดสีดำสนิท เขาถอดแว่นออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์ "สวัสดีครับ คุณรินรดา และคุณธนา" ชายแปลกหน้าโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างเป็นทางการ "ผมตัวแทนจากกลุ่มทุนการเกษตร 'พนาไพศาล' พอดีเราทราบข่าวเรื่องผลิตภัณฑ์แยมผลไม้และแป้งหมักซาวโดว์สูตรพิเศษของคุณในตลาดมืดออนไลน์... ทางเราสนใจอยากจะซื้อสูตรทั้งหมดขาดในราคาแปดหลักครับ" รินรดาหรี่ตามองชายแปลกหน้าทันที สมองอัจฉริยะด้านการค้าประมวลผลอย่างรวดเร็ว กลุ่มทุนพนาไพศาลคือกลุ่มทุนสีเทาที่พยายามผูกขาดตลาดเกษตรอินทรีย์ในภาคเหนือ และพวกมันก็คือกลุ่มเดียวกับที่เคยพยายามซื้อที่ดินของคุณตาเธอในราคาถูกเมื่อหลายปีก่อน ธนาขยับเข้ามาบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่เอกสารในมือของชายคนนั้น พร้อมกับที่รินรดาแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน "แปดหลักเหรอครับ?" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ "น่าเสียดายจัง พอดีว่าของอร่อยระดับนี้... ต่อให้เอาเงินมาถมจนท่วมไร่ปลายตะวัน ผมก็ไม่ขายให้พวกไร้จรรยาบรรณอย่างพวกคุณหรอกครับ เชิญกลับไปได้เลย!" ชายในชุดสูทชะงัก รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความคุกรุ่น เขายกมือขึ้นทำสัญญาณบางอย่าง ทันใดนั้นประตูรถกระบะด้านหลังก็เปิดออก พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำอีกสี่คนก้าวลงมาพร้อมท่อนไม้ในมือ บรรยากาศรอบตัวพลิกผันจากความสงบสุขกลายเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุดในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" มา ณ ที่นี้นะครับ