อย่าจ้องตาเกิน 3 วินาที เดี๋ยวเกิดปรากฏการณ์หัวใจเต้น

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของผมสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้งเป็นสัญญาณเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต แต่สิ่งที่เราสองคนกำลังสนใจในเสี้ยววินาทีนี้ไม่ใช่การแจ้งเตือนจากโลกโซเชียล มันคือระยะห่างระหว่างปลายจมูกของดร.อคินกับอากาศว่างๆ ที่เหลือไม่ถึงคืบต่างหาก "อะ... คุณจะถอยออกไปได้หรือยังครับ ดร.อคิน" ผมพยายามดึงเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันจะกระโดดโลดเต้นราวกับกำลังจัดคอนเสิร์ต EDM ขนาดย่อมๆ อยู่ข้างใน นักฟิสิกส์หนุ่มผู้เป๊ะทุกองศาและยึดมั่นในกฎเกณฑ์ของจักรวาล กะพริบตาถี่ๆ สองสามครั้ง ราวกับสติที่หลุดลอยไปชั่วขณะกำลังค่อยๆ รีบูตกลับเข้าร่าง ดวงตาสت็อปเปอร์คู่คมที่ปกติมักจะมองมาด้วยแววตาดุๆ และเต็มไปด้วยสมการตรรกะ ตอนนี้กลับมีความลังเลฉายชัดอยู่ภายในนั้น "ผม..." อคินอ้าปากทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเขาก็ชะงักไปราวกับนึกขึ้นได้ว่าเรากำลังยืนอยู่ตรงไหน และที่สำคัญที่สุด—เขากำลังทำอะไรอยู่ จังหวะกวนๆ ที่ทำให้อคินชะงัก... ไม่ใช่คำพูดทะลึ่งตึงตังหรือมุกจีบสาวเกรดบีที่ผมชอบหยอดใส่เขาเป็นประจำหรอกนะครับ แต่มันคือความนิ่งเงียบที่นานผิดปกติของคนที่ไม่เคยจนมุมต่างหาก "ครับ? ว่ายังไงครับดอกเตอร์ หน้าคุณแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วนะครับเนี่ย หรือว่าทฤษฎีควอนตัมที่คุณนับถือมันกำลังบอกว่า... การยืนใกล้ผมเกินสามวินาทีจะทำให้สนามแม่เหล็กหัวใจของคุณรวนเรล่ะครับ" ผมแกล้งกระเซ้าต่อ ทั้งที่ในใจแอบลุ้นจนมือไม้เย็นเฉียบ อคินเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาหลุบลงมองต่ำชั่วครู่ก่อนจะดีดตัวถอยหลังออกไปสามก้าวเต็มๆ ราวกับรังเกียจว่าผมเป็นสารกัมมันตรังสีที่พร้อมจะแผ่รังสีความน่ารำไส้ใส่เขาได้ทุกเมื่อ "ไร้สาระที่สุดครับคุณปูนปั้น" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงที่พยายามดัดให้แข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธนั้น ช่างดูน่าเอ็นดูเสียจนผมต้องแอบอมยิ้ม "ในทางฟิสิกส์ ไม่มีปรากฏการณ์ทางธรรมชาติไหนที่อธิบายความประพฤติเหลวไหลของคุณได้หรอกครับ สิ่งที่คุณกำลังพูดถึงมันเป็นแค่ภาพลวงตาจากอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเนื่องจากความแออัดของสถานที่ต่างหาก" "โอ้โห แหม... แก้ตัวเป็นน้ำไหลไฟดับเลยนะครับดอกเตอร์" ผมหัวเราะร่วน พลางก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดแบบไม่ยอมแพ้ "แต่ถ้าอ้างอิงตามหลักการฟิสิกส์จริงๆ แล้วล่ะก็... ไหนๆ เราก็เรียนรู้เรื่องควอนตัมเอนแทงเกิลเมนต์ (Quantum Entanglement) หรือการพัวพันเชิงควอนตัม ที่ไม่ว่าอนุภาคสองตัวจะอยู่ไกลกันแค่ไหน มันก็ยังส่งผลต่อกันและกันได้ทันที คุณว่าสถานการณ์ของเราตอนนี้... มันเข้าข่ายอนุภาคสองตัวที่กำลังดึงดูดเข้าหากันจนหลุดวงโคจรหรือเปล่าล่ะครับ" อคินหรี่ตามองผมอย่างจับผิด นิ้วเรียวยาวดันกรอบแว่นสายตาขึ้นเบาๆ เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติเวลาที่สมองของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลปริมาณมหาศาลเพื่อหาทางโต้แย้ง "คุณนี่มัน... ช่างสรรหาทฤษฎีมาเปรียบเปรยได้น่าปวดหัวจริงๆ นะครับ" อคินถอนหายใจยาวเหยียดอย่างยอมจำนน "จำไว้เลยนะครับว่า ควอนตัมเอนแทงเกิลเมนต์น่ะ มันใช้กับอนุภาคในระดับ subatomic ไม่ใช่เอามาใช้กับมนุษย์สติสตางค์ไม่ค่อยดีอย่างคุณ" "อ้าว พูดแบบนี้ผมก็เจ็บจี๊ดที่หัวใจสิครับเนี่ย" ผมเอามือกุมหน้าอกทำท่าเจ็บปวดราวกับโดนยิงด้วยปืนเลเซอร์ "หัวใจผมพังหมดแล้วครับเนี่ย ดร.อคินต้องรับผิดชอบด้วยการเลี้ยงชาไข่มุกผมสักแก้วแล้วล่ะครับ" "ฝันไปเถอะครับ" อคินสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย แต่ริมฝีปากหยักนั้นกลับแอบยกยิ้มขึ้นมาจางๆ ชนิดที่ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็คงไม่มีทางเห็น "ผมมีงานวิจัยรอมอบให้อีกกองโต ไม่มีเวลามานั่งกินเครื่องดื่มน้ำตาลสูงปรี๊ดกับคุณหรอกครับ" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงความรู้สึกอุ่นๆ ที่อบอวลอยู่รอบตัวเรา บทสนทนาที่โบ๊ะบ๊ะและจังหวะกวนๆ กลายเป็นเกราะป้องกันความเขินอายที่ต่างฝ่ายต่างก็พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความปากแข็ง แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะสั้นเสมอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงเรียกชื่อที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวดิ่งวูบลงจนติดลบ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของดร.อคินแข็งค้างในทันที "อคิน! อยู่นี่เองเหรอ ลูกชาย... ฉันตามหาเธอซะทั่ว" ร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบกริบปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าของเขามีเค้าโครงความหล่อเหลาที่ถอดแบบมาจากดร.อคินไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าแววตานั้นกลับเย็นชาและคมกริบยิ่งกว่า และนั่น... คือบุคคลที่ทำให้ดร.อคินผู้เย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองเสมอมา ถึงกับหน้าซีดเผือดลงทันทีที่ได้เห็น ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามความกวนและสาระดีๆ ในตอนนี้นะครับ