เมื่อความรู้เริ่มกระจายในโซเชียล

"ยอดวิวหลักล้านภายในเวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมง... นี่พวกคุณเอาสมองส่วนไหนคิดเนี่ย!" เสียงทุบโต๊ะทำงานของบรรณาธิการสำนักพิมพ์ดังลั่นห้องจนดร.อคินสะดุ้งสุดตัว นักฟิสิกส์หนุ่มผู้เคยควบคุมทุกสภาวะให้อยู่ในกรอบสมการคณิตศาสตร์ ตอนนี้กลับนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอมือถือที่แสดงกราฟพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ราวกับจรวด SpaceX ที่กำลังพ้นชั้นบรรยากาศ และนั่น... คือบุคคลที่ทำให้ดร.อคินผู้เย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองเสมอมา ถึงกับหน้าซีดเผือดลงทันทีที่ได้เห็น—ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคอมเมนต์นับแสนที่ไหลทะลักเข้ามาในคลิปอธิบายเรื่อง 'Quantum Entanglement' หรือความพัวพันเชิงควอนตัม ที่เขาเพิ่งถ่ายทำร่วมกับยูทูบเบอร์หนุ่มจอมกวนเมื่อวานนี้ "ผมบอกแล้วไงครับอาจารย์ ว่าหน้าตาแบบผมเนี่ย มันคือคอนเทนต์ระดับพรีเมียมที่อัลกอริทึมของแพลตฟอร์มรักยิ่งชีพ" ปูนปั้นยักคิ้วหลิ่วตาให้รักษ์โลกด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เจ้าตัวนั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟาตัวยาว พลางเลื่อนดูคอมเมนต์ในหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน "มันไม่ใช่เพราะหน้าตาคุณหรอกครับปูนปั้น!" อคินหันขวับไปโวยวาย เสียงทุบโต๊ะเมื่อครู่ยังคงสั่นสะท้อนอยู่ในโสตประสาท "แล้วดูนี่... คอมเมนต์พวกนี้มันคืออะไรกัน! 'ดร.อคินคะ หนูอยากเป็นอนุภาคที่พัวพันกับคุณ' หรือไม่ก็ 'ผู้ชายแว่นหน้าดุคนนั้นดุอีกทีได้ไหมคะ ใจหนูสั่นยิ่งกว่าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแล้ว' นี่มันช่องเผยแพร่ความรู้ฟิสิกส์นะครับ ไม่ใช่ตลาดนัดหาคู่!" ปูนปั้นหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของนักฟิสิกส์หนุ่ม "แหม ดร.อคินครับ คนเราจะเรียนฟิสิกส์ให้เข้าใจอย่างลึกซึ้ง มันก็ต้องอาศัย 'แรงกระตุ้น' ทางอารมณ์ร่วมด้วยสิครับ วิทยาศาสตร์บอกว่าอิเล็กตรอนยังต้องวิ่งเข้าหาโปรตอนเพื่อสร้างความเสถียรเลย แล้วทำไมหัวใจของแฟนคลับจะตื่นเต้นกับความกวนของผมและใบหน้าตึงๆ ของอาจารย์ไม่ได้ล่ะครับ" อคินอ้าปากค้าง จะเถียงกลับด้วยทฤษฎีทางอุณหพลศาสตร์ข้อไหนดีเพื่อหักล้างตรรกะกวนๆ นี้ แต่สมองกลับประมวลผลช้าลงไปถนัดตาเมื่อหันไปสบตากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย ปูนปั้นไม่ได้แค่พูดเล่น เขากำลังสนุก—สนุกกับการได้เห็นนักวิทยาศาสตร์ผู้เคร่งขรึมหลุดจากมาตรการความปลอดภัยทางอารมณ์ที่สร้างไว้เสียจนเกราะป้องกันพังทลาย "ผมจะฟ้องร้อง... เอ้ย ผมจะขอยกเลิกสัญญาการทำคลิปร่วมกัน" อคินสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการและเยือกเย็นที่สุด "เราตกลงกันแล้วว่าจะทำสารคดีเชิงวิชาการที่เน้นเนื้อหาความรู้ควอนตัมแบบเข้มข้น ไม่ใช่รายการวาไรตี้ที่เอาฟิสิกส์มาเป็นฉากหลังเพื่อขายความตลกขบขันและ... และสายตาแปลกๆ ของคุณ" "สายตาแปลกๆ อะไรกันล่ะครับอาจารย์" ปูนปั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของอคินอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนอคินต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นฝนจากภายนอกโชยแตะจมูก "ผมก็แค่มองคนที่กำลังทำให้โลกเข้าใจว่า 'ฟิสิกส์' ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่ออีกต่อไป... รู้ไหมครับว่าตอนนี้แฮชแท็ก #ดรคลั่งรัก กับ #คู่หูควอนตัม ติดเทรนด์อันดับหนึ่งในทวิตเตอร์ไปแล้วนะ" "ทะ...เทรนด์อะไรนะ!" อคินผุดลุกขึ้นยืนตาม แรงกดดันบางอย่างทำให้เขาเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทว่าสะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานพอดี ปูนปั้นโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างแคบลงจนเกือบจะแนบชิด ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ "ก็เทรนด์ที่เขินแทนอาจารย์เวลากลบเกลื่อนความเขินด้วยการพ่นสมการยาวเหยียดไงครับ" ปูนปั้นกระซิบเสียงนุ่ม ทุ้มต่ำ และเจือแววหยหยันที่ทำให้อคินรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านสันหลัง "เมื่อคืนนี้... ใครกันนะที่ส่งข้อความมาหาผมตอนตีสอง ถามว่า *'ปูนปั้น คุณคิดว่าสภาวะพัวพันเชิงควอนตัมจะอธิบายความรู้สึกใจเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้คุณได้ไหม'*..." หน้าของอคินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ราวกับโดนเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ระเบิดใส่กลางอก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมาหมายจะกดปิดหน้าจอแชตที่อีกฝ่ายถือวิสาสะเอามาอ้างอิง แต่ปูนปั้นกลับเร็วกว่าคว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทัน ปลายนิ้วอุ่นจัดที่สัมผัสโดนข้อมือทำเอาอคินสะท้านเฮือก แรงต้านทานทั้งหมดที่มีระเหิดหายไปในอากาศ ชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นดังโครมครามแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงาน "ปะ...ปล่อยนะ!" อคินพยายามดึงมือกลับ ใบ้าร้อนฉ่าลามไปถึงใบหู "ผมไม่ได้ส่ง! นั่นมัน... มันเป็นความผิดพลาดของระบบตรวจจับข้อความอัตโนมัติของมือต่างหาก!" "ระบบอัตโนมัติเหรอครับอาจารย์?" ปูนปั้นอมยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับมองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังลောက်ลุกลี้ลุกลนของนักฟิสิกส์หนุ่ม "แต่ในแชตมันขึ้นว่า 'อ่านแล้ว' แถมอาจารย์ยังพิมพ์แก้ตัวตามมาอีกสามบรรทัดว่า *'หมายถึงความร้อนเชิงกลนะครับ ไม่ใช่ใจสั่นแบบนั้น!'*... น่ารักดีนะครับ อนุภาคตัวนี้" อคินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลคำตอบโต้ไม่ทัน ปากเจ้ากรรมก็เอาแต่สั่นระริกด้วยความเคืองปนความเขินที่ประเดประดอนเข้ามาจนตั้งรับไม่ไหว ทว่าก่อนที่เขาจะได้อ้างกฎทางฟิสิกส์ข้อไหนมาแก้ตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก! "ดร.อคินคะ ปูนปั้นคะ..." เสียงใสของทีมงานสาวโผล่เข้ามาทางประตูที่แง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับหน้าตาตื่นตระหนก "คือว่าตอนนี้... มีสำนักข่าวโทรมาขอสัมภาษณ์สดเกี่ยวกับคลิปไวรัลเมื่อเช้าค่ะ แล้วก็... มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาที่ห้องประชุมใหญ่ บอกว่าอยากมาพิสูจน์ทฤษฎีควอนตัมกับดร.อคินด้วยตัวเองค่ะ!" อคินขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากใบหน้ายียวนของปูนปั้น หันไปมองหน้าทีมงาน "แขกไม่ได้รับเชิญ? ใครกันครับ?" ยังไม่ทันที่ทีมงานจะได้เอ่ยปากตอบ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกว้างอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยارที่อคินจำได้แม่นยำ—รุ่นพี่ร่วมคณะฟิสิกส์ผู้เคยขโมยผลงานวิจัยของเขาไปเมื่อสองปีก่อน และหายตัวไปจากวงการวิชาการไทยอย่างไร้ร่องรอย "สวัสดีครับอาจารย์อคิน... ไม่เจอกันนานเลยนะ ดูท่าทางโปรเจกต์ 'ควอนตัม' ของคุณจะไปได้สวยดีนี่ จนผมอดใจไม่ไหวต้องแวะมาทวงส่วนแบ่งความสำเร็จสักหน่อยแล้วล่ะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ขอให้วันนี้เป็นวันที่เต็มไปด้วยพลังบวกและความสุขนะครับ!