ทฤษฎีสัมพัทธภาพของเวลา: ทำไมเวลาอยู่กับเธอถึงไวมาก

"ผมว่ารอยยิ้มเมื่อกี้ของอาจารย์อคิน มูลค่ามันทะลุห้าล้านวิวไปแล้วนะครับเนี่ย ถ้าเอาไปทำ썸네일 (Thumbnail) เรียกยอดคลิก รับรองว่าชาแนลเราแตกแตนแน่ๆ" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียดของห้องแล็บทันที หลังจากที่ร่างสูงโปรดของ 'ปูนปั้น' ก้าวเข้ามาทักทายชายปริศนาผู้มาเยือนจากตอนที่แล้วได้อย่างหน้าตาเฉย ดวงตาคู่คมของยูทูบเบอร์หนุ่มพราวระยับด้วยประกายความซุกซน มือเรียวถือแก้วกาแฟเย็นสองแก้วแกว่งไปมาเบาๆ ก่อนจะเนียนเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่าง ดร.อคิน กับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับที่นี่เป็นสตูดิโอถ่ายคลิปของตัวเอง อคินขมวดคิ้วมุ่น แว่นตาหนาขยับขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความระแวง เขากำลังจะเอ่ยปากไล่เจ้าตัวแสบให้ออกไปจากสถานการณ์ตึงเครียดนี้ เพราะชายวัยกลางคนตรงหน้าคือ 'กรณ์' อดีตรุ่นพี่ร่วมคณะที่เคยขโมยผลงานวิจัยชิ้นสำคัญของเขาไปเมื่อหลายปีก่อน ทว่าปูนปั้นกลับไวกว่า "อุ๊ย ขอโทษทีครับคุณลุง เอ้ย! คุณพี่... พอดีผมมือไม่ค่อยนิ่ง กาแฟมันเลยเฉียดสูทแบรนด์เนมราคาแพงกระเด็นไปนิดนึง" ปูนปั้นแสร้งทำเป็นอุทานเสียงดัง พร้อมกับเอี้ยวตัวหลบทางให้กาแฟในมือเฉียดชายเสื้อของกรณ์ไปนิดเดียวแบบเฉียดฉิว จนอีกฝ่ายต้องผถะถอยหลังด้วยความตกใจ "แกเป็นใครวะ! เด็กกวนประสาทที่ไหนเนี่ย อาจารย์อคิน... นี่ลูกศิษย์คุณเหรอ ถึงได้มารยาททรามแบบนี้"กรณ์หน้าดำคร่ำเครียด นิ้วชี้สั่นระริกด้วยความโกรธ "ไม่ใช่ลูกศิษย์ครับ เป็น... คนพิเศษ" ปูนปั้นลากเสียงยาวอย่างจงใจ พร้อมกับเอื้อมมือไปถือวิสาสะคว้าข้อมือของอคินเข้ามากุมไว้หลวมๆ "แล้วก็ไม่ได้กวนประสาทด้วย แค่พูดความจริง... จริงไหมครับอาจารย์ ที่เราสองคนกำลังยุ่งกับโปรเจกต์ 'ควอนตัม' จนไม่มีเวลาไปสนใจหมาเห่าใบตองแห้งแถวนี้หรอก" อคินสะดุ้งสุดตัว รีบดึงข้อมือกลับทันที ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินปนโกรธ "ปูนปั้น! ใครเป็นคนพิเศษของนาย พูดจาอะไรไม่เข้าท่า ออกไปรอข้างนอกเลยนะ นี่เรื่องส่วนตัวของฉัน" "เรื่องของอาจารย์ ก็เรื่องของผมเหมือนกันนั่นแหละครับ" ปูนปั้นหันมาสบตาอคิน แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความจริงจังที่ทำให้อคินถึงกับพูดไม่ออก "จำกฎฟิสิกส์ไม่ได้เหรอครับอาจารย์ แรงดึงดูดระหว่างมวลน่ะ ต่อให้มวลก้อนนั้นจะพยายามหนีแค่ไหน สุดท้ายมันก็ต้องโคจรเข้าหากันอยู่ดี... เหมือนผมกับอาจารย์นี่ไง" กรณ์มองหน้าคนทั้งสองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะแค่นหัวเราะ "หッ! ปากดีนักนะอคิน คิดเหรอว่ามีเด็กมากวนเมืองแล้วจะรอดตัว เรื่องโปรเจกต์นั่น... แกเตรียมตัวรับหมายศาลได้เลย" พูดจบกรณ์ก็สะบัดตูดเดินฮึดฮัดออกจากห้องแล็บไปทันที ทิ้งให้อากาศในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหัวใจของอคินที่เต้นผิดจังหวะ ประตูห้องแล็บปิดสนิท ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อคินถอนหายใจยาวเหยียด ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ทำงานอย่างคนหมดแรง เหตุการณ์เมื่อครู่สูบพลังงานชีวิตเขาไปจนหมดเกลี้ยง ทั้งความกดดันเรื่องงานวิจัยและเรื่องราวในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง ฟรึ่บ! กระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบถูกแนบเข้าที่ข้างแก้มของอคินอย่างกะทันหัน จนเจ้าตัวสะดุ้งโหย่ง หันไปมองค้อนใส่คนตัวสูงที่ถือวิสาสะลากเก้าอี้มานั่งประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "ตกใจหมด! นายเข้ามาทำไมเนี่ย ปูนปั้น บอกให้ออกไปรอข้างนอกไง" อคินบ่นอุบ พยายามทำเสียงดุแต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงมันฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังอ่อนแอ "ก็เห็นคนเก่งแถวนี้กำลังทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสลาย ผมก็เลยต้องรีบเข้ามา 'รีเซ็ตระบบ' ให้ไงครับ" ปูนปั้นเปิดกระป๋องน้ำอัดลมส่งให้ "ดื่มซะ จะได้หายเครียด... รู้ไหมครับว่าเวลาคนเราเครียด สมองจะหลั่งฮอร์โมนคอร์ติซอลออกมาเยอะมาก ซึ่งมันส่งผลเสียต่อเซลล์สมองนะอาจารย์ ในฐานะที่ผมเป็นห่วงสุขภาพอนามัยของว่าที่แฟน... เอ้ย ของอาจารย์ ผมยอมไม่ได้หรอก" อคินรับกระป๋องมาถือไว้ แต่สายตายังคงจ้องอีกฝ่ายเขม็ง "เมื่อกี้... นายเกือบหลุดคำว่าอะไรนะ" "คำว่าอะไรเหรอครับ หูฝฝาดไปหรือเปล่าอาจารย์ อ้อ! หรือว่าอาจารย์กำลังรอฟังคำนั้นอยู่..." ปูนปั้นยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนพวงแก้มใส อคินผงะถอยหลังหลังชนพนักเก้าอี้ หัวใจเต้นโครมครามราวกับตีกลองศึก ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู "ถอยไปเลยนะ ปูนปั้น นาย... นายเริ่มล้ำเส้นเกินไปแล้ว" อคินพยายามใช้เสียงแข็งขู่ แต่ดวงตากลับหลบวูบไม่กล้าสบตาคมคู่นั้น แพ้ราบคาบให้กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ "ล้ำเส้นอะไรกันครับ ผมก็แค่เดินตามทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์เองนะ" ปูนปั้นยักไหล่อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับโต๊ะทำงาน กักตัวอคินไว้ให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ "ทฤษฎี... ทฤษฎีอะไรอีกของนาย อย่ามามั่วฟิสิกส์นะ ฉันเรียนมาเยอะกว่านายนะปูนปั้น!" "ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ (Special Theory of Relativity) ของไอน์สไตน์ไงครับอาจารย์ ที่บอกว่า 'เวลาไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์' มันยืดหยุ่นได้ ขึ้นอยู่กับกรอบอ้างอิงและความเร็วของผู้สังเกตการณ์" ปูนปั้นร่ายยาวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฝัน อคินชะงัก เผลอขมวดคิ้วคิดตามด้วยสัญชาตญาณความเป็นนักวิทยาศาสตร์ "เกี่ยว... เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ" "เกี่ยวสิครับ..." ปูนปั้นส่งยิ้มละมุนที่ทำเอาคนมองใจกระตุกวูบ "ไอน์สไตน์เคยบอกว่า *'เวลาผ่านไปไวแค่ไหน ขึ้นอยู่กับว่าคุณกำลังอยู่กับใคร'*... ตอนที่ผมอยู่คนเดียว ทำคลิปตัดต่อทั้งคืน เวลาผ่านไปช้าเป็นชั่วโมงๆ น่าเบื่อจะตาย แต่พอผมได้มานั่งเถียงกับอาจารย์ มาคอยกวนประสาทคนหน้าตาบูดบึ้งแบบนี้... เชื่อไหมครับว่า เวลาแค่นี้มันสั้นซะจนผมใจหาย" ดร.อคินนิ่งงัน สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นช้ากว่าปกติ ความหมายซ่อนเร้นในประโยคบอกเล่าธรรมดาๆ กลับทรงพลังราวกับระเบิดปรมาณูที่ลงกลางใจ ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งมาตลอดชีวิตตอนนี้แดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอ "นะ... นายพูดบ้าอะไรเนี่ย ใครให้เอาฟิสิกส์มาหยอดมุกเลี่ยนๆ แบบนี้ หัดไปอ่านหนังสือพิมพ์บ้างนะ ไม่ใช่เอาแต่เล่นยูทูป!" อคินโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย มือบางผลักอกอีกฝ่ายให้ออกไปห่างๆ แต่ปูนปั้นกลับคว้ามือคู่นั้นมากุมไว้แนบแน่น อุณหภูมิจากฝ่ามืออุ่นส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างเข้ามาในใจ "ไม่ได้มุกนะอาจารย์ ผมพูดจริงทุกคำ... แล้วก็นะ" ปูนปั้นโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูเบาๆ จนอคินขนลุกซู้ด "ถ้าอาจารย์ยังทำหน้าแดงแล้วเถียงเก่งแบบนี้อีก... ระวังผมจะเผลอจูบพิสูจน์ทฤษฎีจริงๆ ด้วยนะ" คำขู่ปนหยอกเย้าทำเอาอคินถึงกับอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้แย้งไม่ออกสักคำ ได้แต่เบิกตากว้างมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย ปูนปั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจที่เห็นคนเก่งประจำห้องแล็บพ่ายแพ้ราบคาบ ยูทูบเบอร์หนุ่มผละตัวออกไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความยุกยิก ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าอคิน พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยด "อะ ผมส่ง 'สมการหัวใจ' ไปให้ในแชทแล้วนะครับ ลองเปิดอ่านดู... ถ้าไม่อ่าน ผมจะถือว่าอาจารย์ยอมเป็นแฟนผมแบบไม่มีเงื่อนไขนะ" พูดจบปูนปั้นก็โบกมือลาแล้วเดินฮัมเพลงออกจากห้องแล็บไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้อคินนั่งหัวใจเต้นแรงอยู่ลำพังหน้าจอคอมพิวเตอร์ อคินสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแชทของปูนปั้นที่เพิ่งส่งมาสดๆ ร้อนๆ *[ปูนปั้น]: "อาจารย์ครับ... จริงๆ แล้วผมไม่ได้อยากใช้วิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องนี้เลย แต่เพราะรักเรามันซับซ้อนเกินกว่าจะหา 𝗘𝗾𝘂𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻 ไหนมาแทนค่า... เป็นแฟนกับผมนะครับ"* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก อคินรีบกดปุ่มจะพิมพ์ข้อความปฏิเสธกลับไปอย่างลิบลี้ด้วยความเขินอายขั้น ทว่า... ในจังหวะที่นิ้วเรียวกำลังจะกดส่งข้อความปฏิเสธแก้เขิน นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มผิดพลาดอย่างจัง! *(ระบบแจ้งเตือน: คุณได้ทำการ "ลบข้อความนี้สำหรับทุกคน" ในแชท)* ครู่ต่อมา... เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่จากปูนปั้นก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอทันที พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาอคินแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี *[ปูนปั้น]: "อุ๊ย! อาจารย์กดลบข้อความเมื่อกี้ทำไมเหรอครับ... หรือว่าจริงๆ แล้ว... กำลังพิมพ์คำว่า 'ตกลง' อยู่ แต่เขินจนกดผิดกันแน่ครับเนี่ย?"* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วิทยาศาสตร์รอบตัว" มาโดยตลอดนะครับ!