แสงเดินทางเป็นเส้นตรง แต่ทำไมใจเธอมันเลี้ยวไปมา

"ถ้าคุณอคินยังเดินช้ากว่าเต่าคลานแบบนี้ ผมจะถือว่านี่ไม่ใช่เดท แต่เป็นการพาผู้สูงอายุมาทำกายภาพบำบัดกระดูกสันหลังนะครับ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของปูนปั้นดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศแอร์เย็นเฉียบของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ ยูทูบเบอร์หนุ่มในเสื้อฮู้ดสีพาสเทลยืนกอดอกพิงตู้จัดแสดงโครงกระดูกไดโนเสาร์ ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ขณะมองนักฟิสิกส์หนุ่มผู้เพียบพร้อมที่กำลังก้าวขาเข้ามาราวกับจังหวะเมโทรนอมที่ตั้งค่าไว้ผิดเพี้ยน ดร.อคินหยุดยืนหน้าป้ายอธิบายยุคจูราสสิก แว่นตากลมบนสันจมูกขยับเล็กน้อยตามแรงถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียดราวกับกำลังคำนวณวงโคจรของดาวเทียม มากกว่าจะมาเดินเที่ยวเล่นในวันหยุด "ผมไม่ได้เดินช้า ปูนปั้น แต่ผมกำลังคำนวณความหนาแน่นของมวลอากาศและความเร็วในการก้าวเท้า เพื่อไม่ให้เกิดแรงเสียดทานที่สิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ... อีกอย่าง นี่ไม่ใช่เดท" อคินสวนกลับเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์มความเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ไร้ความรู้สึก ทั้งที่หัวใจข้างในกลับเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาคารนี้แล้ว "อ้าว ไม่ใช่เดทเหรอครับ?" ปูนปั้นแกล้งทำตาโต ประหลาดใจเกินจริง ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวจนอคินต้องผถะถอยหลังไปชนตู้กระจก "แล้วใครกันนะที่เมื่อคืนส่งข้อความมาถามผมว่า *'พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์มีมุมไหนที่แสงตกกระทบสวยที่สุดสำหรับการถ่ายรูปคู่บ้าง'* หืม... ดร.อคินผู้เคร่งขรึมคนนั้น หายไปไหนซะแล้วล่ะครับ" "ผม... ผมแค่ถามในฐานะนักวิจัยที่สนใจเรื่องมุมตกกระทบของแสง!" อคินเสียงสูงขึ้นครึ่งหนึ่ง ใบหูเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างปิดไม่มิด ความ "เป๊ะทุกองศา" ของเขาพังทลายลงทุกครั้งที่โดนอีกฝ่ายรุก "อ๋อเหรอครับ แสงเดินทางเป็นเส้นตรง... แต่ทำไมตอนคุยกับผม สายตาคุณอคินถึงเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา หลบหน้าผมตลอดเวลาเลยล่ะครับ" ปูนปั้นกระซิบชิดริมหรี่ตาแซว น้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจทุ้มต่ำลงทำเอาอคินรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ "เลิกพูดจาไร้สาระแล้วเดินไปดูโซนฟิสิกส์ควอนตัมได้แล้วครับ!" อคินตัดบทด้วยการเดินดุ่มๆ หนีความเขิน ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินที่จัดแสดงเรื่องราวของแสงและคลื่น บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเด็กนักเรียนและครอบครัว แต่มุมมองของคนทั้งคู่กลับโฟกัสแค่กันและกัน ปูนปั้นยังคงทำหน้าที่เป็น "ตัวป่วน" ที่คอยหยอดคำหวานสลับกับคำถามชวนปวดหัว ส่วนอคินก็ทำหน้าที่เป็น "คลังความรู้เคลื่อนที่" ที่อดไม่ได้ที่จะอธิบายทุกทฤษฎีด้วยความจริงจัง จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงโซนจัดแสดง "ปริซึมและการหักเหของแสง" เบื้องหน้าของพวกเขาคือแท่นทดลองที่มีลำแสงเลเซอร์สีแดงพุ่งผ่านแท่งแก้วปริซึม ปรากฏเป็นแถบสีรุ้งงดงามทอดตัวลงบนฉากสีขาว ปูนปั้นยืนมองภาพนั้นเงียบๆ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงแววตาครุ่นคิดบางอย่างที่ทำให้อคินแปลกใจ "คุณอคินรู้ไหมครับ..." ปูนปั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบกว่าปกติ ดวงตาสอบมองไปยังแสงสีรุ้งบนผนัง "ทำไมแสงสีขาวพาร์ทเดียว พอผ่านปริซึมแล้วถึงกระจายออกมาตั้งหลายสี ทั้งที่ตอนแรกมันก็เดินทางมาด้วยกันแท้ๆ" อคินขยับแว่น ปรับโหมดเข้าสู่โหมดวิชาการทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "เป็นเรื่องของการหักเหครับ (Refraction) แสงแต่ละความยาวคลื่นมีดัชนีหักเหในตัวกลางไม่เท่ากัน เมื่อแสงสีขาวซึ่งประกอบด้วยสเปกตรัมหลายความยาวคลื่นเดินทางผ่านตัวแก้วที่มีความหนาแน่นต่างจากอากาศ ความเร็วของแสงแต่ละสีจึงเปลี่ยนไปไม่เท่ากัน สีที่มีความยาวคลื่นสั้นอย่างสีม่วงจะหักเหมากที่สุด ส่วนสีแดงที่มีความยาวคลื่นยาวจะหักเห..." "ผมไม่ได้ถามหลักการทางฟิสิกส์ครับ" ปูนปั้นหันมามองหน้าอคินตรงๆ ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงสีรุ้งระยิบระยับ "ผมหมายถึง... คนเราก็เหมือนแสงพาร์ทนั้นแหละครับ ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองเข้าใจทุกอย่างดี จนกระทั่งมาเจอใครบางคนเข้ามาทำหน้าที่เป็น 'ปริซึม' ในชีวิต... ทำให้เราเพิ่งรู้ว่า ภายใต้ความเรียบง่ายสีขาว มันมีเฉดสีของความรู้สึกซ่อนอยู่ตั้งมากมาย และที่สำคัญที่สุด..." ปูนปั้นเว้นจังหวะ ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด จนอคินรู้สึกถึงไออุ่นจากตัวอีกฝ่าย "...แสงเดินทางเป็นเส้นตรงนะครับ ดร.อคิน แต่ทำไมหัวใจของผมเวลามองหน้าคุณ มันถึงเลี้ยวมาหาคุณตลอดเวลาแบบนี้ล่ะครับ" *ตูーム!* (เสียงระเบิดในมโนสำนึกของอคิน) สมองของนักฟิสิกส์หนุ่มดับวูบ สติหลุดลอยไปไกลโพ้น ทฤษฎีควอนตัม กลศาสตร์นิวตัน หรือแม้แต่กฎของเทอร์โมไดนามิกส์ มลายหายไปจากหัวสิ้นเชิง อคินอ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงลามไปจนถึงคอ หูอื้อตาลายจนแทบยืนไม่อยู่ นี่มัน... การจู่โจมด้วยความหวานที่อยู่นอกเหนือสมการทางคณิตศาสตร์ใดๆ ในโลก! "คุณ... ปูนปั้น... คุณพูดอะไรเนี่ย! นี่มันกลางพิพิธภัณฑ์นะ!" อคินโหลยโท่ยโวยวายด้วยความเขินจัด พยายามก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะปลอดภัย แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกำแพงจัดแสดงอย่างไร้ทางหนี ปูนปั้นหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาพราวระยับด้วยชัยชนะ ยูทูบเบอร์หนุ่มยกมือขึ้นกอดอก พร้อมจะหยอดคำต่อไปเพื่อให้คนตรงหน้าสติหลุดกระเจิงยิ่งกว่าเดิม ทว่า... ก่อนที่ปูนปั้นจะได้เอ่ยอะไรออกมา เสียงประกาศจากระบบกระจายเสียงของพิพิธภัณฑ์ก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน *"ประกาศจากประชาสัมพันธ์ ขอแจ้งให้ผู้เข้าชมทุกท่านทราบ เนื่องจากระบบไฟฟ้าสำรองของโซนจัดแสดงนิทรรศการพลังงานหลักกำลังขัดข้อง ทางพิพิธภัณฑ์จึงขอความร่วมมือให้ผู้เข้าชมทุกท่านทยอยเดินไปยังทางออกฉุกเฉิน... ขออภัยในความไม่สะดวกครับ"* สิ้นเสียงประกาศ ไฟนีออนทุกดวงทั่วทั้งโถงจัดแสดงก็กระพริบสองสามครั้ง ก่อนที่ความมืดสนิทจะเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที พิพิธภัณฑ์ทั้งหลังตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบงัน มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวๆ ที่ส่องสว่างอยู่ไกลลิบ "เฮ้ย... ไฟดับเหรอเนี่ย?" ปูนปั้นอุทานออกมาด้วยความตกใจ หันซ้ายหันขวาในความมืด ในความมืดที่มองไม่เห็นสิ่งใด อคินที่ยืนชิดกำแพงอยู่ก่อนแล้ว รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ และสัมผัสจากมือใครบางคนที่เอื้อมมาคว้าชายเสื้อกาวน์ของเขาไว้ด้วยความตื่นตระหนก ปูนปั้นที่ปกติปากเก่งและกวนประสาทตลอดเวลา ตอนนี้กลับขยับเข้ามาหลบอยู่ใกล้เขาโดยสัญชาตญาณ อคินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เต้นรัวเพราะคำหยอดเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมด้วยความใกล้ชิดในความมืด มือเรียวของนักฟิสิกส์หนุ่มค่อยๆ ยกขึ้นในความมืด ตั้งใจจะเอื้อมไปแตะไหล่อีกฝ่ายเพื่อปลอบโยน แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของอคินสัมผัสโดนไหล่ของปูนปั้น แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเสาจัดแสดง! แสงสีขาวสว่างจ้าสาดส่องกระทบใบหน้าของบุคคลปริศนาที่ยืนกอดอกมองพวกเขาอยู่ รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของคนๆ นั้นทำให้อคินและปูนปั้นต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจสุดขีด "อ้าว... ดร.อคิน กับคุณปูนปั้นนี่เองครับ" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน "บังเอิญจังนะครับ ที่เรามาเจอกันใน 'สถานที่ลับ' แบบนี้... ว่าแต่ เอกสารวิจัยชิ้นสำคัญที่ผมตามหา... อยู่กับพวกคุณหรือเปล่าครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นและหัวใจที่พองโตนะครับ