โมเลกุลแห่งความเหงา

"ถ้าคุณอคินยังเงียบใส่ผมอีกสามวินาที ผมจะถือว่าการเดตครั้งนี้เป็นโมฆะ แล้วผมจะไปนั่งกินปาท่องโก๋คนเดียวตรงโน้นจริงๆ ด้วยนะครับ" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นดังขึ้น ทลายความเงียบงันที่โรยตัวปกคลุมโต๊ะอาหารในคาเฟ่ริมน้ำมานานเกือบสิบนาที ปูนปั้นเท้าคางมองคนตรงข้าม ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบระยับแม้ในบรรยากาศยามเย็นที่แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แก้วกาแฟเย็นในมือของยูทูบเบอร์หนุ่มถูกหมุนเล่นไปมาจนหยดน้ำเกาะพราว ดร.อคิน สะดุ้งเล็กน้อยราวกับเพิ่งหลุดออกจากภวังค์ ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนขยับแว่นสายตาที่ไม่ได้มีปัญหาอะไรนักหนา เพียงแค่ใช้มันเป็นเกราะกำบังสายตาที่สั่นไหวเล็กน้อย "ผมไม่ได้เงียบ... ผมแค่กำลังคำนวณ" อคินตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาฟอร์มของนักฟิสิกส์ผู้เคร่งครัดและยึดมั่นในเหตุผล แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังประหม่า "คำนวณอะไรครับ? คำนวณความน่าจะเป็นที่ผมจะจีบคุณติด หรือว่าคำนวณหาค่าความหนาแน่นของความเงียบระหว่างเรา?" ปูนปั้นสวนกลับทันควัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าเป็นอย่างหลัง ผมบอกเลยว่าเข้าข่ายวิกฤตแล้วนะด็อกเตอร์" อคินถอนหายใจยาว พรูลมหายใจออกทางปากเพื่อระบายความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อคืน บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่ในตอนนี้ไม่ได้ฉาบไปด้วยความสดใสและมุกตลกโบ๊ะบ๊ะเหมือนทุกครั้ง ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความเงียบงันที่ลึกซึ้ง หนักหน่วง และชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เมื่อคืนนี้... ปลดล็อกประตูบานใหญ่ที่อคินพยายามลงกลอนปิดตายมานานนับปี "คุณเคยได้ยินเรื่อง 'Van der Waals force' ไหมครับ ปูนปั้น" จู่ๆ อคินก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไม่ให้มันหลุดลอดออกมา ปูนปั้นที่กำลังจะอ้าปากหยอดมุกแซวต่อ ถึงกับชะงัก ดวงตากลมโตมองสบตาอีกฝ่ายอย่างตั้งใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่เปลี่ยนไปจากเดิม "แรงแวนเดอร์วาลส์เหรอครับ? แรงดึงดูดอ่อนๆ ระหว่างโมเลกุล ที่เกิดขึ้นชั่วครู่ชั่วยามใช่ไหมครับ... ทำไมเหรอครับ?" ปูนปั้นลดมือที่ถือแก้วลง น้ำเสียงขี้เล่นถูกแทนที่ด้วยความใส่ใจอย่างจริงจัง "ใช่ครับ..." อคินหลุบตามองแก้วกาแฟของตัวเอง "ในทางฟิสิกส์ โมเลกุลพวกนั้นไม่ได้อยากอยู่ใกล้กันด้วยซ้ำ มันมีระยะห่างที่เหมาะสม มีแรงผลักและแรงดึงดูดที่อ่อนแอจนแทบจะหลุดออกจากกันได้ตลอดเวลา แต่มันก็ยังคงอยู่ใกล้กัน เพราะถ้าไกลเกินไปกว่านั้น มันจะเหงา... และถ้าใกล้เกินไปจนเกาะติดกัน มันก็จะผลักกันกระเด็น" นิ้วเรียวของนักฟิสิกส์หนุ่มเอื้อมไปแตะขอบแก้วกาแฟที่เย็นเฉียบ "ผมเหมือนโมเลกุลตัวนั้นแหละครับ ปูนปั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันเต็มไปด้วยความเปราะบางที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ อคินไม่เคยเปิดเผยด้านนี้ให้ใครเห็นเลยตลอดชีวิตการเป็นนักวิชาการของเขา "คุณอคิน..." ปูนปั้นเรียกเบาๆ "ในอดีต... ผมเคยคิดว่าทุกอย่างในชีวิตต้องมีสมการที่ตายตัวครับ" อคินเริ่มเล่า เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์แว่นทอประกายความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ "ตอนที่ผมอายุสิบห้า พ่อกับแม่ซึ่งเป็นนักวิจัยฟิสิกส์เหมือนกัน ต้องเดินทางไปต่างประเทศเพื่อทำโปรเจกต์สำคัญ ท่านบอกผมว่า 'อีกแค่สามเดือน เราจะกลับมาอยู่ด้วยกัน' มันคือตัวเลข มันคือระยะเวลาที่คำนวณได้..." ปูนปั้นขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะอีกนิด โน้มตัวฟังอย่างเงียบเชียบ ไม่เอ่ยปากแซว ไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้อคินได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นมานาน "แต่สามเดือนนั้นไม่มีจริงครับ" มุมปากของอคินยกยิ้มฝื่อนๆ "เครื่องบินลำนั้น... ไม่เคยแลนดิ้งลงจอด สมการที่ท่านคำนวณไว้พังทลายลงในพริบตาเดียว ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ผมก็เลยสร้างกำแพงรอบตัวเองขึ้นมา ผมกลัวความใกล้ชิด กลัวการผูกพัน กลัวว่าถ้าเราเผลอรักใครมากๆ สักวันเขาก็จะหายไปเหมือนตัวเลขที่ถูกลบ1ออกจากสมการ" หยดน้ำตาใสคลอหน่วยที่หางตาของนักฟิสิกส์ผู้เพียบพร้อม อคินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีส้มอมชมพูเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมาต่อหน้ายูทูบเบอร์หนุ่มผู้ร่าเริง เขารู้สึกอับอายเหลือเกินที่ต้องแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดให้คนที่เขารู้สึกดีด้วยได้เห็น ปูนปั้นไม่ได้พูดอะไรคำโต ไม่ได้บอกว่า "ไม่เป็นไรนะ" หรือ "ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" แบบที่คนอื่นชอบพูดกัน แต่ทว่า... มืออุ่นจัดของยูทูบเบอร์หนุ่มเอื้อมมากุมมือข้างที่สั่นเทาของอคินไว้แน่น แรงบีบนั้นอบอุ่น มั่นคง และเต็มไปด้วยพลังงานชีวิตที่ไหลผ่านผิวสัมผัสเข้ามาในหัวใจที่เหน็บหนาวของอคิน "คุณรู้ไหมครับ ด็อกเตอร์" ปูนปั้นเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาจริงจังไร้คราบความกวนประสาทอย่างสิ้นเชิง "ผมไม่ใช่ฟิสิกส์... ผมไม่รู้เรื่องสมการคำนวณอะไรพวกนั้นหรอกครับ" อคินหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย ชะงักงันกับสัมผัสอุ่นที่มือ "แต่ผมรู้ว่า... โมเลกุลที่ชื่ออคินตัวนี้ ไม่จำเป็นต้องเหงาอีกต่อไปแล้วนะครับ" ปูนปั้นยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของนักฟิสิกส์ผู้เย็นชาสั่นสะท้าน "เพราะต่อให้คุณจะมีแรงผลักมากแค่ไหน หรือพยายามสร้างกำแพงสูงเท่าไหร่... แต่ถ้าผมอยากจะอยู่ใกล้คุณซะอย่าง แรงโน้มถ่วงของผมมันจะดึงคุณไว้เองแหละครับ" "คุณนี่มัน..." อคินหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ความรู้สึกตื้นตันตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ "สถานการณ์ซาบซึ้งขนาดนี้ คุณยังจะหยอดมุกเลี่ยนๆ ได้อีกเหรอครับ" "ก็คนมันรักนี่ครับ จะให้ทำไงล่ะ" ปูนปั้นยักไหล่ ยิ้มกว้างจนตาหยี "อ๊ะ! ห้ามเขินนะ ห้ามดึงมือกลับด้วย แรงดึงดูดกำลังทำงานอยู่ ห้ามฝ่าฝืนกฎฟิสิกส์เด็ดขาด!" อคินส่ายหัวเบาๆ กับความกะล่อนที่ไม่มีวันหมดของคนตรงหน้า แต่ทว่า... มือที่กุมกันไว้นั้นกลับกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ความหนาวเหน็บในใจที่เกาะกุมมานานนับสิบปี ค่อยๆ ละลายหายไปภายใต้ความอบอุ่นของรอยยิ้มและสัมผัสจากคนตรงข้าม บรรยากาศกำลังจะดำเนินไปสู่ความหวานชื่นที่ทำเอาคนอ่านต้องฟินจนจิกหมอน แต่ทว่า... ในวินาทีที่อคินกำลังจะเอ่ยคำพูดบางอย่างที่เก็บไว้ในใจออกมา เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกจังหวะ *พึ่บ!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมลัวยามเย็น ข้อความแจ้งเตือนปรากฏชื่อผู้ส่งที่ไม่คาดคิด—บุคคลที่ควรจะหายสาบสูญไปจากชีวิตของอคินเมื่อสิบปีก่อน... คนที่ทำให้สมการชีวิตของเขาพังทลายลงในอดีต อคินก้มลงมองหน้าจอ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนจากความอบอุ่นอ่อนโยนกลายเป็นความซีดเผือดในเสี้ยววินาที ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ปูนปั้นสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความกังวล "คุณอคิน... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ใครส่งข้อความมาเหรอ?" อคินชะงักค้าง มือที่จับมือกับปูนปั้นค่อยๆ คลายออกช้าๆ ริมฝีปากสั่นระริกขณะอ่านข้อความบนหน้าจอที่สั่นไหว [ข้อความจาก: ???] *"จำฉันได้ไหม... ลูกชายตัวน้อยของฉัน"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับโมเลกุลแห่งความเหงาของพวกเขานะครับ