กฎของนิวตันกับการตามตื้อ

"ถ้าคิดว่าการเดินหนีจะทำให้ค่าความเร่งในใจผมลดลงได้ล่ะก็... ดร.อคินกำลังคำนวณสูตรผิดพลาดอย่างมหันต์เลยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอยละลิ่วมาตามทางเดินยาวของภาควิชาฟิสิกส์ ทำเอาขาเรียวยาวของคนที่กำลังเร่งฝีเท้าถึงกับชะงักกึก ดร.อคินสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความหงุดหงิดที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือดสูงสุด มือขาวจัดกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน เขาก้าวเท้าฉับๆ ต่อไปโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงกวนประสาทนั้นแม้แต่น้อย *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เอาพลังงานเหลือล้นมาจากไหนกันนักหนา?* อคินคิดในใจอย่างหัวเสีย หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่ปูนปั้นทิ้งประโยคชวนขนลุกเกี่ยวกับ 'แรงโน้มถ่วงระหว่างเรา' ไว้ เจ้าตัวก็ปฏิบัติการตามตื้อเขายิ่งกว่าอนุภาคฮิกส์ที่พยายามค้นหามวลสารในตัวเร่งอนุภาค ตั้งแต่หน้าห้องพักอาจารย์ โรงอาหาร จนกระทั่งตอนนี้... ห้องสมุดเงียบสงบที่ควรจะเป็นเขตปลอดเสียงรบกวน ก็ยังไม่วายกลายเป็นสนามประลองความอึดของยูทูบเบอร์หนุ่มจอมกวนคนนี้ "แฮ่ก... เดินเร็วจริงๆ เลยนะครับคุณนักฟิสิกส์ นึกว่ากำลังวิ่งแข่งควอลิฟายด์ F1 ซะอีก" แรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่พร้อมกับลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยทำให้อคินต้องยอมหยุดยืน ปูนปั้นก้าวเข้ามาดักหน้าเขาไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นเหงื่อจากการวิ่งตาม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ผิดกับอคินที่ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าบึ้งตึงจนแทบจะผูกโบว์ได้ "คุณปูนปั้นครับ รบกวนใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์สถานการณ์รอบตัวสักนิดเถอะนะว่า ตอนนี้ผมต้องการ 'พื้นที่ส่วนตัว' ไม่ใช่ 'พื้นที่ส่วนรวม' ที่มีคุณมาเดินตามติดเป็นเงาตามตัวแบบนี้!" อคินกระแทกเสียงลอดไรฟันด้วยความเหลืออด ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความไม่พอใจ ปูนปั้นไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นยอมแพ้แบบขอไปที ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนอคินต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ "โธ่ ดร.อคินครับ อย่าเพิ่งใจร้ายกับผมสิ การที่ผมตามตื้อคุณเนี่ย มันไม่ได้ไร้เหตุผลนะ... มันมีหลักการทางวิทยาศาสตร์รองรับชัดเจนเลยต่างหากล่ะครับ" "หลักการบ้าบออะไรของคุณอีก สาระแนไม่มีจริงในหัวสมองคุณเลยใช่ไหม!" อคินโวยวายเสียงเบาเพราะเกรงใจผู้คนในห้องสมุด แต่ใบหูขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่ถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว ปูนปั้นหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกนิ้วชี้ขึ้นมาประกอบท่าทางราวกับกำลังยืนบรรยายหน้าห้องเรียน "ก็ 'กฎข้อที่ 1 ของนิวตัน' ไงครับ... กฎแห่งความเฉื่อย (Law of Inertia) ที่บอกว่าวัตถุจะรักษาสภาพหยุดนิ่งหรือสภาพเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ นอกจากจะมีแรงลัพธ์มากระทำ" ปูนปั้นเว้นจังหวะส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ "ตัวคุณน่ะคือวัตถุที่อยากจะอยู่นิ่งๆ และพยายามรักษาความเร็วในการหนีผม แต่เผอิญว่า... 'แรงเฉื่อย' ในการตามจีบของผมมันดันมีค่ามากกว่าแรงต้านทานทั้งหมดที่คุณสร้างขึ้นมาไงครับ คุณเลยหนีผมไม่พ้นสักที" อคินอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลทฤษฎีควอนตัมซับซ้อนมานับไม่ถ้วน ถึงกับชะงักกึกเมื่อเจอทฤษฎีจีบสาว (หรือจีบหนุ่ม) ฉบับกวนประสาทของปูนปั้นเข้าไป "คุณ... คุณนี่มัน..." อคินสรรหาคำด่าไม่ถูก ได้แต่ชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ "เอาฟิสิกส์มาอ้างเพื่อความเจ้าชู้หน้าด้านๆ แบบนี้ก็ได้เหรอวะครับ!" "ได้สิครับ เพราะฟิสิกส์อธิบายทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ รวมถึงอธิบายว่าทำไมหัวใจของ ดร.อคิน ถึงเต้นแรงผิดจังหวะเวลาที่อยู่ใกล้ผมด้วย" ปูนปั้นพูดหน้าตาเฉย พร้อมกับก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดจนอคินต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือเสียงดังปึก บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะแคบลงถนัดตา กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวปูนปั้นลอยมาแตะจมูก ทำให้อคินรู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดลดฮวบลงอย่างกะทันหัน หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ถอยไปเลยนะ!" อคินพยายามใช้แฟ้มเอกสารดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ปูนปั้นกลับใช้มือข้างหนึ่งจับขอบแฟ้มไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาท้าวกับชั้นหนังสือ กักตัวอคินไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "ไม่ถอยครับ จนกว่าคุณจะยอมรับความจริงข้อหนึ่ง" ปูนปั้นก้มหน้าลงมามองสบตา ดวงตาคู่คมจริงจังขึ้นมาวบหนึ่งจนอคินเผลอกลั้นหายใจ "ยอมรับเถอะครับว่า... แรงดึงดูดระหว่างเรามันมากกว่าแรงผลักที่คุณพยายามสร้างขึ้นมาตั้งเยอะ" ห้องสมุดที่เงียบสงบในตอนแรก เหมือนจะเงียบลงไปอีกจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ชัดเจน อคินจ้องมองนัยน์ตาคู่ที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความขี้เล่นผสมปนเปกัน เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกลงไปในหลุมดำที่ปูนปั้นขุดล่อไว้ ยิ่งดิ้นรน ยิ่งจมดิ่งลงไปลึกกว่าเดิม "คุณมันบ้า..." อคินพึมพำเบาๆ เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงต้นคอ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกปั่นป่วนในท้องที่เขาเกลียดนักหนา "บ้าเพราะรักคุณคนเดียวเลยครับ" ปูนปั้นหยอดคำหวานหน้าตาเฉย รอยยิ้มละมุนที่ส่งมาทำให้อัคคี... เอ๊ย ดร.อคิน แทบจะละลายคาที่ ในจังหวะที่อคินกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์มของอาจารย์หนุ่มผู้หยิ่งทะนง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชต์จากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* อคินขมวดคิ้วเล็กน้อย อาศัยจังหวะที่ปูนปั้นเผลอเบนสายตาไปตามเสียง มุดลอดแขนอีกฝ่ายแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูหวังจะใช้เป็นข้ออ้างปลีกตัว หน้าจอแสดงข้อความแชต์จากเบอร์แปลก แต่พออ่านประโยคแรก หัวใจของอคินก็กระตุกวูبด้วยความตกใจ *[เบอร์แปลก]: "ดร.อคินครับ... หันกลับมามองที่ระเบียงทางเชื่อมตึกวิจัยตอนนี้หน่อยสิครับ ผมมีเซอร์ไพรส์สำคัญที่ไม่อยากให้คุณพลาด... และระวังตัวไว้ด้วยนะครับ คนที่ยืนข้างหลังคุณตอนนี้... ไม่ใช่ปูนปั้น"* อคินชะביคค้าง ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เขายังไม่ทันได้ประมวลผลคำเตือนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวัตถุปริบางอย่างที่ถูกกระชากออกจากมือของปูนปั้นไปต่อหน้าต่อตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความอบอุ่นหัวใจนะครับ