Dark Matter: สิ่งที่ไม่เห็นแต่รู้สึกได้ว่ามีอยู่

"ถ้าคุณหมอคินยังนิ่งเงียบแบบนี้ ผมจะถือว่าที่นั่งข้าง ๆ ตรงนี้ถูกจองด้วยสถานะ 'แฟนพันธุ์แท้' แล้วนะครับ" เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุด พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทของปูนปั้นที่ส่งผ่านมาทางแววตาระยิบระยับ แม้เราจะนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบของหอสมุดฟิสิกส์แห่งชาติในยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างผ่านแสงไฟสีส้มสลัว แต่หัวใจของผมกลับเต้นแรงผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล ผม—ดร.อคิน ผู้ชายที่เชื่อมั่นในความเป๊ะของตัวเลข ทฤษฎีสัมพัทธภาพ และกฎฟิสิกส์ทุกข้อบนโลกใบนี้ กลับกำลังพ่ายแพ้ให้กับความไม่เป็นระบบระเบียบที่สุดแสนจะน่ารำคาญใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า "ปูนปั้น เลิกเล่นเป็นเด็ก ๆ สักทีเถอะครับ ผมกำลังตรวจทานงานวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้างสสารมืดนะ ไม่ได้มีเวลามาเล่นเกมทายใจอะไรกับคุณ" ผมถอนหายใจยาว พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงไว้ใต้มาดของนักวิชาการผู้เคร่งขรึม ปูนปั้นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่ของเราเกือบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แนวซิตรัสผสมความอบอุ่นลอยแตะจมูก ขัดกับบรรยากาศวิชาการเคร่งเครียดเสียเหลือเกิน "โถ่ ดร.อคินครับ เรื่องสสารมืด หรือ Dark Matter ที่คุณหมอหมกมุ่นอยู่เนี่ย มันก็น่าสนใจดีหรอกนะ... มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่รู้ว่ามีแรงดึงดูดมหาศาลคอยยึดกาแล็กซี่เอาไว้ไม่ให้กระจัดกระจาย" ปูนปั้นเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบมองตรงเข้ามาในดวงตาของผมอย่างมีความหมาย "ว่าแต่... มันต่างอะไรกับความรู้สึกบางอย่างที่ใครแถวนี้พยายามเก็บงำไว้ล่ะครับ?" ฉับพลันนั้น ลมหายใจของผมสะดุดกึก สมองที่เคยประมวลผลสมการควอนตัมได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าชั่วขณะ สสารมืด (Dark Matter) คิดเป็นสัดส่วนถึงเกือบ 27 เปอร์เซ็นต์ของจักรวาล เราไม่เคยตรวจจับมันได้โดยตรงผ่านแสงหรือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าใด ๆ เรารู้ว่ามันมีอยู่จริงก็เพราะ "แรงโน้มถ่วง" ที่มันกระทำต่อสสารปกติรอบข้าง... เช่นเดียวกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอกของผมตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา มันไร้ตัวตน มันถูกปิดตายด้วยกฎเกณฑ์และความหยิ่งทะนง แต่แรงดึงดูดของมันกลับรุนแรงเสียจนผมแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมกำปากกาในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด *ทำไมเด็กนี่ถึงอ่านใจคนเก่งนักนะ...* [แชต: ปูนปั้นสุดหล่อส่งรูปภาพ] [แชต: ปูนปั้นสุดหล่อ - "ถ้าอคินยังไม่ยอมสารภาพความจริง ผมจะถือว่าหอมแก้มเป็นการลงโทษนะครับ 555"] โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืดพร้อมข้อความแชตเด้งขึ้นมาขัดจังหวะความคิด ผมเหลือบมองหน้าจอด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปคว้าเครื่องเพื่อจะพิมพ์ปฏิเสธด้วยความเร็วแสง แต่เพราะความลนลาน นิ้วมือเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตแบบไม่ได้ตั้งใจ "อุ๊ย... ส่งหัวใจให้ผมเหรอครับเนี่ย เขินแย่เลยนะเนี่ยหมอ" ปูนปั้นตาโต รอยยิ้มกว้างฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาจนน่าหมั่นไส้ "ผมไม่ได้ตั้งใจกดครับ! มันเป็นอุบัติเหตุทางกายภาพและความผิดพลาดจากระบบสัมผัสหน้าจอ!" ผมโวยวายเสียงดังลั่นจนบรรณารักษ์ที่นั่งอยู่มุมห้องต้องส่งสายตาฆ่าฟันกลับมา ผมรีบหรี่เสียงลงกระซิบกระซาบด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู "คุณนี่มัน... ตัวป่วนจริง ๆ เลยนะปูนปั้น!" ปูนปั้นไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่เขากลับหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมทอดมองผมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตากวนประสาทแบบทุกที แต่มันมีความนุ่มนวลและจริงจังเจืออยู่จนผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "รู้ไหมครับอคิน... ในทางฟิสิกส์ สิ่งที่เรามองไม่เห็น ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง" ปูนปั้นเอ่ยเสียงนุ่ม ทิ้งระยะห่างระหว่างเราให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน "เหมือนกับความรู้สึกของผมที่มีให้คุณ... และเหมือนกับความรู้สึกในใจของคุณตอนนี้ ที่ต่อให้คุณจะพยายามเอาสมการร้อยแปดพันเก้ามาอ้าง แต่มันก็โกหกสายตาตัวเองไม่ได้หรอกนะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมพวกเราอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้อึดอัดเหมือนก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล—แรงดึงดูดที่ยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว่าสสารมืดในจักรวาลดวงนี้ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวราวกับกลองเพล นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามก้มหน้าลงจัดระเบียบกองเอกสารบนโต๊ะเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่ในเสี้ยววินาทีที่ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากตอกกลับด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ ปูนปั้นก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเราห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร... ลมหายใจอุ่น ๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้ม พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหู "ถ้าไม่เชื่อเรื่องสสารมืด... งั้นลองพิสูจน์ 'แรงโน้มถ่วง' ระหว่างเราตอนนี้ดูหน่อยไหมครับ ดร.อคิน?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาส่งยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความป่วนของดร.อคินและปูนปั้นในตอนนี้นะครับ