สมการความน่าจะเป็นที่จะโดนไล่ออก

"ถ้าคุณไม่หยุดยิ้มทำหน้ากวนประสาทแบบนั้น ผมจะใช้หลักสถิติคำนวณวันตาย... อ๊ะ ไม่ใช่สิ วันที่คุณต้องไสหัวออกไปจากแล็บของผมให้ดูเดี๋ยวนี้!" ผมวางปากกาเคมีลงบนไวท์บอร์ดเสียงดัง *ปึก* จนปูนปั้นที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวเก่งของผมถึงกับเลิกคิ้วกวนๆ ขึ้นมาข้างหนึ่ง มันไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด กลับกัน มันยังคว้ามือถือขึ้นมาตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเองกับผมที่กำลังทำหน้ายักษ์อยู่ข้างหลังนั่นอีก "หมอครับ ใจเย็นดิ นี่มันห้องทำงานหรือห้องสอบสวนความสัมพันธ์กันแน่เนี่ย? อีกอย่างนะ หลักสถิติเนี่ย เขาเอาไว้หาความน่าจะเป็น ไม่ใช่หาศัตรูถาวรแบบผมครับ" "ความน่าจะเป็นนั่นแหละครับที่ผมจะใช้" ผมขยับแว่นสายตา จ้องมองเจ้าตัวแสบที่ทำตัวเนียนเป็นส่วนหนึ่งของเฟอร์นิเจอร์ในแล็บฟิสิกส์มานานเกินไปแล้ว "คนเรามักมองว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในชีวิตมันสุ่ม แต่ถ้าเรามองผ่านมุมมองของ 'ทฤษฎีความน่าจะเป็น' (Probability Theory) ทุกอย่างมันมีรูปแบบของมัน คุณเข้ามาในชีวิตผม มันมีความน่าจะเป็นที่ค่อนข้างต่ำมาก... แต่ถ้ามองในแง่ของ 'Entropy' หรือความไม่เป็นระเบียบที่เพิ่มขึ้นในห้องนี้ตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามา ผมว่าสถานะความสมดุลของชีวิตผมมันวิกฤตเกินไปแล้ว" ปูนปั้นหัวเราะร่า มันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงดิ่งมาหาผมจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของมันทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "งั้นลองคำนวณดูสิครับหมอ..." ปูนปั้นโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาผมขนลุกชัน "สมการความน่าจะเป็นที่ผมจะยอมไปจากตรงนี้... กับสมการความน่าจะเป็นที่หมอจะหลงรักผมจนโงหัวไม่ขึ้น อันไหนมันเข้าใกล้ค่า 1 มากกว่ากัน?" "เพ้อเจ้อ!" ผมผลักไหล่มันออกเบาๆ ก่อนจะหันไปวาดกราฟความสัมพันธ์แบบสุ่ม (Stochastic Process) ลงบนไวท์บอร์ดอย่างเอาเป็นเอาตาย "ถ้าเรามองให้เป็นฟังก์ชันของเวลา P(t) โดยที่ t คือจำนวนวันที่คุณอยู่ที่นี่ โอกาสที่ผมจะไล่คุณออกคือฟังก์ชันแบบ Exponential ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามความกวนประสาทของคุณ ถ้าคุณไม่หยุดทำตัวเป็นตัวแปรอิสระ (Independent Variable) ที่เข้ามาปั่นป่วนระบบปิดของผม..." "หมอก็แค่ยอมรับมาเหอะ ว่าจริงๆ แล้วหมอขาด 'ตัวแปรที่น่ารัก' แบบผมไม่ได้" ปูนปั้นขัดจังหวะ มันแย่งปากกาจากมือผมไปวาง แล้วหมุนตัวผมให้เผชิญหน้ากับมัน "ไม่ต้องใช้ฟิสิกส์หรอกครับ แค่ใช้ใจ... สัมผัสเอา" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะ มันเป็นจังหวะที่ผมไม่เคยคำนวณไว้ในสมการบทไหนเลย ผมถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะทำงานที่มีกองเอกสารวิจัยวางระเกะระกะ ดวงตาคู่นั้นของปูนปั้นไม่ได้มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก "คุณมันบ้า..." ผมพึมพำ "บ้าเฉพาะกับหมอนั่นแหละ" ปูนปั้นยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ถ่ายรูป มันพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปฯ แชตสีเขียวของผมก็ดังขึ้น ผมมองหน้าจอมือถือตัวเองสลับกับหน้าไอ้ตัวแสบที่ยืนอมยิ้มอยู่ตรงหน้า ข้อความจากปูนปั้นที่เพิ่งเด้งขึ้นมาทำให้ลมหายใจผมสะดุดกึก *‘ถ้าหมอคำนวณความน่าจะเป็นที่จะไล่ผมออกได้เกิน 99.99% วันนี้ผมจะเดินออกไปเอง... แต่ถ้าไม่ถึง งั้นแสดงว่าจักรวาลลิขิตมาแล้ว ว่าหมอต้องเป็นของผมไปตลอดกาล หมออคินครับ... ผมว่าผมตกหลุมรักคนที่พยายามจะไล่ผมออกจากชีวิตตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอเลยว่ะ’* ผมเบิกตากว้าง นิ้วมือสั่นเทาขณะมองดูข้อความนั้น ปูนปั้นกดยกเลิกข้อความทันที แต่ความเสียหายเกิดขึ้นแล้ว... หัวใจของผมที่ถูกจัดระเบียบมาอย่างดีตลอดหลายปีกลับพังทลายลงในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... จังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากโวยวาย ประตูห้องแล็บที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนากลับถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วจนน่าตกใจ ร่างของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวคุ้นตาที่ผมไม่คิดว่าจะเห็นในเวลานี้ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ดร. อคินคะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ศูนย์เร่งอนุภาคแล้วค่ะ ระบบควอนตัมที่หมอควบคุมอยู่... มันกำลังแสดงค่าความผิดปกติที่สวนทางกับกฎฟิสิกส์ทุกข้อที่คุณเคยตั้งไว้!" ปูนปั้นหุบยิ้มทันที ส่วนผม... ความรู้สึกที่กำลังจะโต้ตอบกลับเรื่องข้อความเมื่อครู่ถูกแช่แข็งไว้ ณ ตรงนั้น เมื่อเห็นหน้าจอมอนิเตอร์หลักของแล็บที่เริ่มแสดงเส้นกราฟที่วิ่งทะลุเพดาน จนกลายเป็นเส้นตรงที่ไร้จุดจบ และในตอนนั้นเอง ข้อความใหม่จากเบอร์แปลกๆ ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ผมเพิ่งเปิดทิ้งไว้... มันไม่ใช่ตัวเลขทางฟิสิกส์ แต่มันคือชื่อของคนคนหนึ่งที่ผมพยายามลืมไปจากชีวิตเมื่อห้าปีก่อน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในห้องแล็บของผมและนายกวนประสาทคนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!