เมื่อ Entropy ในห้องแล็บสูงเกินมาตรฐาน

"ปูนปั้น! คุณเอากล่องลังใส่ฟิกเกอร์อนิเมะมาวางทับกองกระดาษงานวิจัยควอนตัมของผมทำไมเนี่ย! แล้วนั่น... ทำไมสายไฟโปรเจกتورถึงพันกันเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเบอร์นี้ล่ะครับ!" เสียงทุ้มต่ำของ ดร.อคิน ดังลั่นห้องแล็บวิจัยฟิสิกส์เชิงทฤษฎีจนแก้วกาแฟบนโต๊ะแทบสั่นสะเทือน ชายหนุ่มในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านยืนกุมขมับ ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียดจนคิ้วขมวดเป็นปมแน่น ดวงตาสองข้างจ้องมองสภาพห้องแล็บที่ตอนนี้กลายเป็นสตูดิโอถ่ายคลิปย่อมๆ ไปเสียแล้ว ทั้งฉากหลังสีเขียว ไฟสตูดิโอสามดวงที่โยงสายระโยงระยาง และกองพรอพสารพัดอย่างที่ถูกกองไว้บนโต๊ะทำงานตัวโปรดของเขา "โอย อาจารย์อคินขา เอ้ย! อาจารย์อคินครับ ใจเย็นๆ ก่อนสครับผม" ปูนปั้นหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดจนตาหยี ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีพาสเทลวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพร้อมกับถือสมาร์ตโฟนในมือ เจ้าตัวทำหน้าตาออดอَعจนน่าหมั่นไส้ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ที่แขนเสื้อกาวน์ของนักฟิสิกส์หนุ่ม "ก็แหม... ห้องแล็บของอาจารย์มันดูมีความเป็นระเบียบเกินไปจนเหมือนห้องดับจิตนะคะ... เอ้ย เหมือนห้องปลอดเชื้อเกินไปหน่อยครับ มันไม่มู้ด! ไม่โทน! สำหรับการถ่ายคลิปช่อง 'ฟิสิกส์พาสนุกกับปูนปั้น' ของผมเลยสักนิด อีกอย่าง... เนี่ย ผมกำลังจะจัดไลฟ์สดหัวข้อ 'ต้มไข่ดาวกู้โลกด้วยหลักอุณหพลศาสตร์' ต่อจากเหตุการณ์ระเบิดหอพักตึก C เมื่อวานพอดิบพอดีเลยนะครับ!" "นี่คุณ!" อคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ไม่ให้เผลอยกตำราควอนตัมฟิสิกส์เล่มหนาฟาดหัวยูทูบเบอร์จอมกวนคนนี้ "เรื่องไมโครเวฟระเบิดเมื่อวานยังไม่ทันเคลียร์เรื่องใบบันทึกความเสียหายกับทางหอพักเลยนะครับ แล้วดูสภาพห้องตอนนี้สิครับ... คุณกำลังทำให้ค่า Entropy หรือความไม่เป็นระเบียบในระบบห้องแล็บของผมพุ่งสูงเกินขีดจำกัดทางเทอร์โมไดนามิกส์แล้วนะ!" "โอ้โห ใช้ศัพท์ยากอีกแล้ว ดร.อคินคนเก่ง" ปูนปั้นหัวเราะคิกคัก ดวงตาเป็นประกายวิบวับอย่างคนชอบแกล้ง "ถ้าพูดถึง Entropy หรือความไร้ระเบียบเนี่ย... ในทางฟิสิกส์เขาบอกว่าจักรวาลของเรากำลังเคลื่อนที่ไปสู่ความไร้ระเบียบสูงสุดใช่ไหมล่ะครับ? งั้นสิ่งที่ผมทำอยู่ก็แปลว่า... ผมกำลังช่วยขับเคลื่อนจักรวาลตามกฎธรรมชาติเลยนะเนี่ย อาจารย์ควรจะขอบคุณผมด้วยซ้ำ!" "นั่นมันกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ครับคุณปูนปั้น! ไม่ใช่ข้ออ้างในการทิ้งขยะเรี่ยราดในพื้นที่วิจัยทางวิทยาศาสตร์!" อคินโวยวายเสียงดังขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนระอา "แล้วดูตรงนั้นสิครับ... แก้วกาแฟที่ผมกินค้างไว้เมื่อเช้า ใครเอามากองรวมกับกล่องอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์กันครับเนี่ย!" "อุ๊ย อันนั้นผมเองแหละครับ พอดีมือมันพาไป..." ปูนปั้นทำหน้าตาเลิกลั่กแกล้งทำเป็นไขสือ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกของอคินจนคนตัวโตกว่าต้องชะงักไปชั่วขณะ นักฟิสิกส์หนุ่มก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ติดที่ขอบโต๊ะทำงานทำให้แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารพอดิบพอดี ปูนปั้นอาศัยจังหวะนี้ก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะไว้เพื่อกักตัวอคินให้อยู่ในวงแขน ใบหน้าคมคายของยูทูบเบอร์หนุ่มยื่นเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ทำ... ทำอะไรของคุณครับ ถอยไปเลยนะ!" อคินหน้าแดงแจ๋ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เสียงที่เคยดุดันเมื่อครู่เริ่มสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "ก็เปล่าสักหน่อยครับ..." ปูนปั้นกระซิบเสียงนุ่ม ทอดเสียงทุ้งต่ำชวนใจสั่น "ผมแค่อยากจะบอกว่า... ต่อให้ Entropy ในห้องแล็บนี้มันจะสูงจนคำนวณไม่ไหว แต่ถ้าเป็นเรื่องของ 'หัวใจ' ผมเนี่ย... มันมีระเบียบและโฟกัสแค่ที่อาจารย์คนเดียวเสมอนะครับ ดร.อคิน" *ตู้ม!* ไม่ใช่เสียงไมโครเวฟระเบิดที่ไหนหรอกครับ... แต่มันคือเสียงระเบิดในหัวของดร.อคินต่างหาก! ชายหนุ่มอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำหยอดเลี่ยนๆ ของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ทัน ชั่วพริบตานั้นเอง ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงกระแอมกระไอของศาสตราจารย์อาวุโสผู้คุมภาควิชาที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาพอดี "อ้าว ดร.อคิน... คุณปูนปั้น... เอ่อ... ผมขัดจังหวะอะไรพวกคุณหรือเปล่าครับเนี่ย?" ปูนปั้นผละตัวออกอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไร้ความเขินอายใดๆ ต่างจากอคินที่ยืนหน้าแดงก่ำ หูร้อนผ่าว ทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนกุมมือตัวเองแน่นด้วยความเลิกลั่ก "เปล่าครับท่านอาจารย์! พวกเรากำลัง... เอ่อ... กำลังอภิปรายเรื่องทฤษฎีความไร้ระเบียบของจักรวาลกันอยู่พอดีเลยครับ!" อคินรีบละล่ำละลักแก้ตัวเสียงหลง ศาสตราจารย์มองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยพรอพของปูนปั้น พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาอคินอยากจะมุดแผ่นดินหนีลงไปเสียเดี๋ยวนั้น "งั้นเหรอ... พอดีเลย งั้นเย็นนี้ช่วยอยู่เคลียร์ 'ความไร้ระเบียบ' ในห้องนี้ให้เรียบร้อยด้วยนะอคิน เพราะพรุ่งนี้เช้าจะมีคณะกรรมการประเมินจากกระทรวงมาตรวจห้องแล็บ... และที่สำคัญที่สุด..." ท่านเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองปูนปั้นที่ยืนอมยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะหันมามองอคินด้วยสายตาจริงจัง "...คุณปูนปั้นครับ ทางมหาวิทยาลัยมีคำสั่ง 'ระงับ' การใช้ห้องแล็บชั่วคราว... เนื่องจากเหตุการณ์ไมโครเวฟระเบิดเมื่อวานนี้ ส่งผลให้ระบบความปลอดภัยของตึกวิจัยเกือบพังยินาศ และตอนนี้... ทางมหาวิทยาลัยกำลังจะย้ายคุณปูนปั้นไป 'กักบริเวณ' และควบคุมพฤติกรรมอย่างใกล้ชิด..." ศาสตราจารย์ยิ้มกริ่มก่อนจะทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงกลางวง "...โดยให้ไปใช้ชีวิตและทำงานร่วมกับ 'ดร.อคิน' ที่บ้านพักส่วนตัวของอาจารย์เขาล่ะครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!" อคินเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ส่วนปูนปั้นกลับหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เขา พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอาอคินแทบจะเป็นลม "ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ... คุณรูมเมทคนใหม่!" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของนักเขียนคนนี้ด้วยนะครับ!