กฎข้อที่หนึ่ง: อย่าขัดจังหวะคนกำลังคำนวณ

เสียงกวาดแปรงลบกระดานไวท์บอร์ดดัง *แกรก* ยาวๆ สองสามครั้ง ราวกับตั้งใจจะลบความทรงจำเมื่อคืนทิ้งให้เกลี้ยง ดร.อคินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องพักอาจารย์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบได้อยู่แล้ว สายตาดุๆ จ้องมอง "ผลงานศิลปะ" บนโต๊ะฝั่งตรงข้ามที่ถูกเนรมิตขึ้นใหม่โดยฝีมือของยูทูบเบอร์หนุ่มจอมกวน กองกระดาษโน้ตสีพาสเทลแปะอยู่เต็มหน้าจอคอมพิวเตอร์ แก้วกาแฟเซรามิกรูปแมวอ้วนอ้าปากหวอวางอยู่ทับรายงานวิจัยเล่มหนา แถมด้วยตุ๊กตาหุ่นยนต์ไขลานตัวจิ๋วที่ถูกเอามาตั้งขวางวิถีการเอื้อมมือหยิบปากกาของเขาพอดิบพอดี "ใครอนุญาตให้คุณย้ายที่อยู่ของแก้วกาแฟผมครับ คุณปูนปั้น" อคินหันขวับไปมองเจ้าของร่างโปร่งที่กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีอยู่หน้าตู้เย็น ยูทูบเบอร์หนุ่มหันกลับมาพร้อมกับกล่องนมเปรี้ยวในมือ รอยยิ้มเจ้าเลفةประดับอยู่บนมุมปากอย่างน่าหมั่นไส้ "อ้าว ดร.อคินครับ อรุณสวัสดิ์ตอนสายๆ นะครับอาจารย์ อย่าเรียกว่าย้ายที่เลยครับ ผมเรียกว่า 'จัดระเบียบใหม่เพื่อเพิ่มเอนโทรปีเชิงบวก' ต่างหากล่ะครับ ดูสิ โต๊ะอาจารย์ตอนนี้มีชีวิตชีวาขึ้นตั้งเยอะ ไม่เหมือนซากฟอสซิลยุคโบราณแบบเมื่อวานแล้วนะ" ปูนปั้นยิ้มตาหยี แสร้งทำเป็นเอียงคอสงสัย "เอนโทรปีบ้าบออะไรล่ะครับ! คุณกำลังเพิ่มความยุ่งเหยิงให้ระบบปิดบนโต๊ะผมต่างหาก!" อคินเดินจ้ำอ้าวดึงเอกสารแผ่นสำคัญออกจากกองโพสต์อิตสีหวานแหววด้วยความหงุดหงิด "ตามกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ เอนโทรปีหรือความไร้ระเบียบในระบบโดดเดี่ยวจะมีแต่เพิ่มขึ้นเสมอโดยธรรมชาติ... ซึ่งโต๊ะผมมันควรจะอยู่ในสถานะระเบียบสูงสุด! ไม่ใช่ถูกคุณป่วนให้กลายเป็นความโกลาหลแบบนี้!" "โห อาจารย์ครับ แค่ผมเอาตุ๊กตามาวาง ริมฝีปากคุณก็ขยับบ่นเป็นสมการคณิตศาสตร์ยาวเหยียดได้ขนาดนี้เลยเหรอครับเนี่ย..." ปูนปั้นเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ "ผมว่าโต๊ะมันอาจจะรกจริง... แต่หัวใจคนจัดเนี่ย เป็นระเบียบและมีพื้นที่ว่างสำหรับอาจารย์คนเดียวนะครับ" *พรึ่บ!* อคินรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่าง ภาพข้อความยาวเหยียดที่ถูกลบไปเมื่อคืนวานแล่นกลับเข้ามาในหัวสมองอย่างห้ามไม่ได้ ถึงแม้เจ้าตัวจะกดยกเลิกไปทัน แต่สมองของนักฟิสิกส์ที่ถูกฝึกมาให้จดจำรายละเอียดระดับควอนตัมดันบันทึกทุกตัวอักษรไว้ครบถ้วน... รวม10 ประโยคสารภาพความในใจที่แสนจะกวนประสาทแต่น่าใจหายแบบนั้นด้วย *‘ที่ผมชอบมาป่วน ไม่ใช่เพราะว่างนะครับ... แต่เพราะผมอยากอยู่ในสมการชีวิตของอาจารย์ต่างหากล่ะครับ’* "พ... พูดจาอะไรไร้สาระครับ!" อคินเสียงสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย พยายามดึงสติแล้วยกหลักการทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมากลบเกลื่อนความประหม่า "ถ้าคุณว่างมากนัก... ไปนั่งคำนวณอัตราการไหลของของเหลวในท่อระบายน้ำนู่นไป!" "โถ อาจารย์ก็... คนเขากำลังอุตส่าห์แสดงความจริงใจ" ปูนปั้นทำหน้ามุ่ยอย่างน่ารัก แกล้งทำเป็นเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของอคินอีกนิด จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว "แล้วอีกอย่าง... กฎข้อที่หนึ่งของการจัดโต๊ะทำงานร่วมกัน เขาไม่ได้บอกเหรอครับว่า 'ห้ามขัดจังหวะคนกำลังจะสารภาพความในใจ' น่ะ" อคินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงโวยวายชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายดันเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ปูนปั้นยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวยาวออกไปหมายจะหยิบแก้วกาแฟที่ตัวเองเพิ่งจัดวาง คล้ายจะแกล้งให้อีกฝ่ายเสียอาการเล่น แต่ทว่า— *แกร๊ง!* เพราะความใกล้และจังหวะที่ก้าวพลาดเพียงเสี้ยววินาที ข้อศอกของปูนปั้นจึงปัดเข้ากับกองหนังสืออ้างอิงเล่มหนาจนมันร่วงหล่นลงมากองที่พื้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดึงสติทั้งคู่ให้ผละออกจากกันอย่างตกใจ อคินรีบก้มลงไปคว้าสันหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาทันที ปูนปั้นเองก็รีบย่อตัวลงไปช่วยเก็บกระดาษที่กระจายเกลื่อน ปลายนิ้วเรียวของทั้งคู่บังเอิญสัมผัสกันเข้าอย่างจังบนพื้นพรม ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วปะทะเข้ากับความอุ่นร้อน ส่งกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่างราวกับประจุไฟฟ้าแรงสูง ทั้งคู่ชะงักค้างอยู่ในท่าเดิม ปูนปั้นเงยหน้าขึ้นสบตาอคินที่มองอยู่ก่อนแล้ว ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินพอดีทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มของกันและกัน ดวงตาคมกริบของนักฟิสิกส์หนุ่มฉายแววไหววูบอย่างปิดไม่มิด ขณะที่ริมฝีปากของยูทูบเบอร์หนุ่มกำลังจะขยับเอื้อนเอยคำพูดกวนๆ ออกมาแก้เขินเหมือนเช่นเคย... ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มจากด้านนอกที่ทำให้บรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา! "ดร.อคินครับ! แย่แล้วครับอาจารย์! หอพักนักศึกษาตึก C ระบบไฟฟ้ากำลังจะระเบิดเพราะมีเด็กปีหนึ่งเอาไมโครเวฟไปต้มไข่ดาวครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ