ทฤษฎีแรงดึงดูดที่ไม่นับรวมแรงโน้มถ่วง

เสียงปัง! ของบานประตูห้องแล็บฟิสิกส์ชั้นสาม ที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาททางสังคม ทำเอาดร.อคินที่กำลังนั่งคำนวณสมการคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าบนกระดานไวท์บอร์ด ถึงกับสะดุ้ง ปลายปากกาไวท์บอร์ดในมือเฉียงลากยาวเป็นเส้นตรงอัปลักษณ์ ตัดผ่านทฤษฎีควอนตัมที่เขาใช้เวลาบรรจงเขียนมาเกือบสองชั่วโมงเต็ม ชายหนุ่มในชุดกราฟฟิกดีไซน์เสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยขยับแว่นสายตาด้วยมือสั่นเทา ลมหายใจเข้าออกถูกปรับให้ลึกขึ้นเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดเดือด แต่ดูเหมือนผู้บุกรุกจะไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจต่อบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ของห้องวิจัยเลยแม้แต่น้อย "สวัสดีครับ ดร.อคินคนหล่อ! วันนี้ผมเอาความสดใสระดับพลังงานโฟตอนมาเสิร์ฟถึงที่เลยนะเนี่ย" ปูนปั้นก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ในมือถือแก้วชานมไข่มุกที่น้ำแข็งละลายจนเกือบจืดสนิท กับกล้องสมาร์ทโฟนที่ติดไม้เซลฟี่เปิดโหมดไลฟ์สตรีมค้างไว้ เจ้าตัวเดินดุ่มๆ เข้ามากลางอาณาจักรที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ราคาแพงราวกับเดินอยู่ในห้องนั่งเล่นบ้านตัวเอง อคินสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง วางปากกาลงบนโต๊ะด้วยเสียงดัง *ตุ้บ* ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับยูทูบเบอร์หนุ่มจอมกวนด้วยสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกน "คุณปูนปั้นครับ ผมเตือนคุณเป็นรอบที่เจ็ดสิบสองแล้วนะครับว่า ห้องแล็บแห่งนี้ไม่ใช่สตูดิโอถ่ายทำรายการวาไรตี้ และที่สำคัญ... ผมกำลังยุ่งอยู่ กรุณาออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของผมเดี๋ยวนี้ครับ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำเน้นชัดถ้อยชัดคำด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมานาน ปูนปั้นทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้ เจ้าตัวยักไหล่ทีหนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนหน้าโต๊ะทำงานของอคินหน้าตาเฉย แถมยังหมุนตัวเล่นซ้ายขหาอย่างสนุกสนาน "โหย ดร.อคินครับ ใจร้ายจังเลยอ่ะ นี่ผมอุตส่าห์แบกสังขารข้ามตึกมาหาเพราะความเป็นห่วงกลัวคุณจะนั่งคิดเลขจนสมองระเบิดตายคาโต๊ะนะเนี่ย อีกอย่าง... แฟนคลับในไลฟ์เขาก็เรียกร้องอยากเห็นหน้า 'ท่านดร.หน้าดุ' กันทั้งนั้น ดูคอมเมนต์สิครับ เลื่อนเร็วจนอ่านไม่ทันแล้วเนี่ย" ปูนปั้นพูดพลางยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือเข้ามาใกล้ใบหน้าคมเข้มของนักฟิสิกส์หนุ่มจนแทบจะชนจมูก อคินถอยหลังกรูดด้วยความรังเกียจพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกล้ำ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว "ผมไม่สนคอมเมนต์อะไรของคุณทั้งนั้นครับ และผมไม่มีนโยบายเป็นตัวตลกให้ใครดู เชิญออกไปก่อนที่ผมจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาลากตัวคุณออกไปจริงๆ" "โห... ใจร้ายจัง เรียก รปภ. เลยเหรอครับ? ไหนบอกว่านักวิทยาศาสตร์ต้องมีใจเปิดกว้างยอมรับสิ่งใหม่ๆ ไง สิ่งใหม่อย่างผมนี่ไงครับ ลองเปิดใจรับดูสิ รับรองว่าชีวิตคุณจะมีสีสันยิ่งกว่าการทดลองยิงอนุภาคโปรตอนชนกันซะอีก" ปูนปั้นยังคงหยอดมุกไม่เลิก ดวงตาสองชั้นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นอีกฝ่ายหัวเสีย อคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาเกลียดความไม่เป็นเหตุเป็นผล และเกลียดที่สุดคือคนที่เข้ามาปั่นป่วนตารางชีวิตอันสมบูรณ์แบบของเขาให้พังไม่เป็นท่า แต่ไม่ว่าเขาจะไล่อย่างไร ยื่นคำขาดแค่ไหน เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ก็มีวิธีหน้ามึนกลับมาหยอกล้อได้ทุกครั้งสิน่า "คุณฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือครับ? ผมบอกว่า... ให้ออกไป!" อคินชี้ไปที่ประตูทางออก นิ้วเรียวยาวสั่นระริกด้วยความโกรธ ปูนปั้นทำท่าทางสะดุ้งตกใจเกินจริง เอามือทาบอกแล้วทำตาโต "อุ๊ย! ดร.อคินทำหน้าดุแบบนี้... ใจผมสั่นยิ่งกว่าแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นดินไหวขนาด 8.5 ริกเตอร์ซะอีกนะครับเนี่ย แบบนี้เข้าข่ายทฤษฎีแรงดึงดูดระหว่างมวลหรือเปล่าครับเนี่ย ทำไมผมถึงถูกดึงดูดให้เข้ามาหาคุณตลอดเวลาเลยล่ะ?" "มันคือแรงผลักครับ! แรงผลักทางแม่เหล็กไฟฟ้าขั้วเดียวกันที่ผลักให้คุณไกลออกไปจากชีวิตผมต่างหาก!" อคินสวนกลับทันควันอย่างเหลืออด "แหม... ขั้วเดียวกันก็แต่งงานกันได้ เอ้ย! ก็ดึงดูดกันได้น่า ดร.อย่ามาทำเป็นฟอร์มจัดหน่อยเลยครับ ยอมรับมาเถอะว่าดีใจที่ผมมาหา" ปูนปั้นหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี อคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมแพ้ให้กับความหน้าหนาของอีกฝ่ายชั่วคราว เขาเดินไปหยิบแก้วกาแฟที่วางอยู่มุมห้องเพื่อดับกระหายความหัวร้อน แต่สายตาก็ยังคงจ้องเขม็งไปยังยูทูบเบอร์หนุ่มที่ตอนนี้ลุกขึ้นเดินสำรวจชั้นวางหนังสือฟิสิกส์ควอนตัมเล่มหนาเตอะ "ถ้าคุณไม่ยอมออกไปดีๆ ผมจะเทกาแฟนี่ราดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะครับ" อคินขู่เสียงเย็นชา แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่กลัวคำขู่เด็กๆ แบบนั้นก็ตาม ปูนปั้นหันกลับมาพร้อมกับหนังสือเล่มโตในมือ ดวงตาคมกะพริบปริบๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู "โอ๊ะ โอ... ดร.อคินโหมดโหดเหี้ยมแบบนี้น่าค้นหาเป็นบ้าเลยครับ ผมชักจะติดใจห้องแล็บนี้ซะแล้วสิ ทำไงดีล่ะ?" อคินกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างจนปัญญา เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำกรรมอะไรมา ถึงต้องมาเจอสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์มารองรับได้แบบนี้ บรรยากาศในห้องแล็บเงียบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอของปูนปั้นที่กำลังกวาดสายตาอ่านกระดานไวท์บอร์ดที่อคินเขียนค้างไว้ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของยูทูบเบอร์หนุ่มค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนอคินที่ยืนจิบกาแฟอยู่ถึงกับต้องขมวดคิ้วสงสัยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน "นี่... ดร." ปูนปั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ผิดไปจากตอนแรกราวฟ้ากับเหว นิ้วเรียวชี้ไปที่สมการสุดท้ายบนกระดาน "สมการตรงนี้... คุณลืมคำนวณค่าความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กวงโคจรหรือเปล่าครับ? ถ้าใส่ค่านี้เข้าไป ผลลัพธ์ที่คุณพยายามพิสูจน์มาเป็นเดือน... มันจะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ฟิสิกส์ไปเลยนะ" อคินชะงัก กาแฟในแก้วเกือบหกเลอะเสื้อ แก้วในมือลดระดับลงโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ เขาหันขวับกลับไปมองกระดานไวท์บอร์ดสลับกับใบหน้าของปูนปั้น เด็กนี่... รู้จักสมการควอนตัมขั้นสูงนี้ได้อย่างไร? ทั้งๆ ที่ดูภายนอกมีแต่ความกะล่อนและสาระไม่มี ปูนปั้นหันมายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับซ่อนประกายความลึกลับบางอย่างไว้เบื้องหลังนัยน์ตาทรงเสน่ห์คู่นั้น ก่อนที่อคินจะทันได้เอ่ยปากซักถามอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของปูนปั้นก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ปูนปั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรบางอย่าง และก่อนที่อคินจะทันตั้งตัว ยูทูบเบอร์หนุ่มก็ก้าวถอยหลังไปที่ประตูทางออกอย่างรวดเร็ว "อุ๊ย ตายจริง! ผมลืมไปเลยว่ามีนัดไลฟ์สตรีมกับสปอนเซอร์รายใหญ่ตอนบ่ายโมงตรง ไว้เจอกันใหม่นะครับ ดร.อคินคนน่ารัก... อ้อ! แล้วก็อย่าลืมเอาสมการที่ผมทักไปคิดต่อล่ะ ไม่งั้นคืนนี้นอนไม่หลับแน่ๆ" พูดจบ ปูนปั้นก็โบกมือหยอยๆ แล้ววิ่งหายลับออกไปจากห้องแล็บ ทิ้งให้อคินยืนแข็งทื่ออยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน สมองของนักฟิสิกส์หนุ่มประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ อคินเดินเหม่อลอยไปหยุดยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ด สายตากวาดมองไปยังสมการที่ปูนปั้นชี้ให้เห็น... และหัวใจของเขาก็ต้องกระตุกวูบ เมื่อพบว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นพูด... มันถูกต้องทุกประการอย่างน่าเหลือเชื่อ ในขณะที่อคินกำลังยืนอึ้งกับความจริงข้อนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาบนโต๊ะทำงานก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแชตจากแอพพลิเคชันไลน์ที่ถูกส่งเข้ามาจากชื่อที่เขาคุ้นเคย—*ปูนปั้น (ตัวแสบ)* อคินเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาด้วยความสงสัย นิ้วเรียวกดเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว *[ปูนปั้น (ตัวแสบ)]: ดร.อคินครับ... ความจริงแล้วที่ผมแกล้งกวนประสาทคุณทุกวันเนี่ย... ก็เพราะว่าผมแอบชอบคุณมาตั้งแต่แรกเห็นแล้วล่ะครับ! งabkสยำแแ * ข้อความยาวเหยียดถูกพิมพ์ค้างไว้เพียงชั่วพริบตา ก่อนที่บรรทัดสุดท้ายจะรวนกลายเป็นอักษรแปลกปลอมราวกับพิมพ์ผิด และตามมาด้วยสถานะการแจ้งเตือน—*คุณปูนปั้นได้ยกเลิกข้อความนี้*—แต่ทว่า... มันไม่ทันเสียแล้ว เพราะอคินอ่านมันทุกตัวอักษรจบครบถ้วนกระบวนความตั้งแต่ยังไม่ทันได้กดยกเลิก! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมด้วยนะครับ