แผนการไล่ล่าความจริง

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วดั่งห้วงจังหวะหัวใจที่ตื่นตระหนกในความมืดมิดของห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นสิบสาม แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของรินรดา ดวงตาคู่คมกวาดมองชุดคำสั่งตรรกะที่กำลังวิ่งผ่านไปอย่างบ้าคลั่งราวกับสายน้ำหลาก ทว่าในความเร็วเหล่านั้น มีบางสิ่งผิดปกติซ่อนอยู่—เศษเสี้ยวของโค้ดแปลกปลอมที่ถูกฝังไว้ลึกในระบบคัดกรองหัวใจ "มันไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยระบบอัตโนมัติค่ะ..." รินรดากระซิบเสียงเบา ลมหายใจสะดุดเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเรียวหยุดชะงักลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม "มีคนกำลังจงใจบิดเบือนอัลกอริทึมเพื่อลบประวัติการเข้าใช้งานของใครบางคนในแผนกโครงสร้างพื้นฐาน" คีรินที่ยืนกอดอกพิงผนกระจกใสอยู่เบื้องหลัง ขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดขึ้นจนรินรดาได้กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วผสมกับความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าจอในระดับสายตาเดียวกับเธอ ความอบอุ่นจากแผ่นอกของชายหนุ่มทาบทับลงมาเบาๆ คล้ายเครื่องปรับอุณหภูมิในห้องที่ลดต่ำลงจนเกินพอดี "ไม่ใช่แค่ลบประวัติธรรมดาหรอกค่ะริน..." คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่มั่นคง ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองรูปแบบการกระจายตัวของข้อมูลบนจออย่างพินิจพพิเคราะห์ "สังเกตระยะเวลาการทริกเกอร์คำสั่งสซิสซิสสิซิสสิ... ทุกครั้งที่มีการคัดกรองคู่แมตช์ความเข้ากันได้ระดับวิกฤต โค้ดตัวนี้จะทำงานเพื่อป้อนผลลัพธ์หลอกๆ เข้าสู่ระบบกลาง ทว่ามันกลับทิ้งร่องรอยความโลภของมนุษย์เอาไว้... รอยต่อระหว่างลอจิกกับอารมณ์" รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด สม องของเธอกำลังประมวลผลความสัมพันธ์ของชุดข้อมูลมหาศาล ตรรกะที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความจริงที่ว่า มนุษย์ไม่ได้เป็นเพียงแค่สมการที่คาดเดาได้ แต่มีความโลภและความกลัวเป็นตัวแปรลับที่อัลกอริทึมไม่เคยคำนวณถึง และนั่น... คือจุดอ่อนที่คนร้ายกำลังใช้ประโยชน์ "คนคนนั้นต้องมีสิทธิ์เข้าถึงคีย์การเข้ารหัสระดับรูทในฐานข้อมูลกลาง" วิศวกรสาวหันมาสบตากับเขา แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นระคนความกังวล "และคนที่มีสิทธิ์นั้น ในบริษัทนี้มีไม่ถึงสามคนค่ะ" "หนึ่งในนั้นคือผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์... เจ้านายโดยตรงของคุณ" คีรินต่อประโยคให้โดยไม่ต้องรอให้เธอเอ่ยจบ พร้อมกับยกมือขึ้นเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมให้หมุนวนแสดงภาพแผนผังโครงสร้างองค์กรสามมิติขึ้นมา "และถ้าเราคาดการณ์ไม่ผิด คนผู้นั้นไม่ได้แค่กำลังทำลายหลักฐานของตัวเอง แต่กำลังเตรียมขายฐานข้อมูลพฤติกรรมส่วนบุคคลของคนทั้งองค์กรให้กับกลุ่มทุนภายนอกก่อนที่จะถึงกำหนดการประเมินประจำปีในอีกสามวันข้างหน้า" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังฮัมเบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ รินรดารู้สึกได้ถึงปลายนิ้วอุ่นของคีรินที่เอื้อมมาแตะเบาๆ บนหลังมือของเธอที่กำแน่นอยู่บนโต๊ะ แรงสัมผัสแผ่วเบานั้นไม่ได้รุกล้ำ หากแต่ถ่ายทอดความมั่น and ความเข้าใจมาให้อย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนราวกับจะบอกว่าเธอไม่ได้กำลังต่อ1สู้กับสมการที่ซับซ้อนนี้ตามลำพัง "กลัวเหรอคะ?" เขาถามเสียงนุ่ม "ฉันไม่เคยกลัวตัวเลขหรือโค้ดที่ซับซ้อนค่ะคีริน..." รินรดาถอนหายใจยาว พยายามดึงสติกลับมาสู่ความเยือกเย็นที่เป็นเกราะคุ้มกันตัวเองมาเนิ่นนาน "แต่ฉันเกลียด... ความรู้สึกที่ถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด เหมือนกับเรื่องในอดีต... ที่ฉันเคยพลาดท่าให้ความเชื่อใจบังตา" คีรินเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมทอดมองเธอด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูด เขารู้ดีว่าบาดแผลในอดีตของรินรดานั้นลึกเพียงใด การที่เธอเลือกใช้ชีวิตอยู่กับอัลกอริทึมและตรรกะที่ตายตัว ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดจากความไม่แน่นอนของหัวใจมนุษย์อีก "อดีตคือข้อมูลดิบที่ผ่านการประมวลผลไปแล้วค่ะริน..." คีรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "แต่ปัจจุบัน... คือสิ่งที่เรากำลังเขียนมันขึ้นมาใหม่ด้วยมือของเราเอง คุณไม่ได้อยู่คนเดียวในระบบนี้แล้วนะคะ" หัวใจของวิศวกรสาวกระตุกวูบอย่างไม่เป็นจังหวะ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนน่าตกใจ รินรดารemรีบเบือนสายตากลับไปที่หน้าจอโฮโลแกรมเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ถ้าอย่างนั้น... เรามาเริ่มกระบวนการสืบหาตัวหนอนบ่อนไส้ตัวนี้กันค่ะ" นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อีกครั้ง ชุดคำสั่งใหม่ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว "ฉันจะใช้กับดักทางตรรกะล่อให้มันเผยตัวตนออกมา" แผนการถูกวางอย่างแนบเนียน รินรดาเขียนโปรแกรมจำลองช่องโหว่ปลอมขึ้นมาในเซิร์ฟเวอร์สำรอง เพื่อล่อให้บัญชีผู้ใช้งานระดับสูงหลงเชื่อว่าฐานข้อมูลกำลังจะรั่วไหล หากคนร้ายพยายามเข้าไปแก้ไขหรือดาวน์โหลดข้อมูลในจุดนั้น ระบบจะทำการล็อกอินสแตนซ์และดึง IP Address จริงออกมาทันที เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ทั้งสองคนช่วยกันตรวจสอบล็อกไฟล์อย่างไร้รอยต่อ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะ ทว่าสมาธิของทั้งคู่ยังคงแน่วแน่ คีรินคอยดูแลจัดการเรื่องระบบความปลอดภัยเครือข่ายรอบนอก ป้องกันไม่ให้สัญญาณเตือนภัยของบริษัทตรวจจับการกระทำของพวกเขาได้ ขณะที่รินรดาควบคุมแกนกลางของกับดักข้อมูล ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนความถี่ต่ำดังขึ้นเบาๆ บนหน้าจอหลักของรินรดา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นทันทีเมื่อแถบสถานะการเข้าใช้งานเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "ติดกับแล้วค่ะ!" รินรดาอุทานเบาๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "บัญชีผู้ใช้งานที่กำลังพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลคือ... บัญชีของผู้อำนวยการฝ่ายวิเคราะห์พฤติกรรม... คนสนิทของประธานบริหาร!" แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้กดคำสั่งดาวน์โหลดข้อมูลบันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดเพื่อยืนยันตัวตนของคนร้าย หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็พลันกะพริบเป็นสีแดงก่ำ พร้อมกับข้อความเตือนภัยขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [WARNING: SECURITY PROTOCOL OVERRIDDEN] [CRITICAL ALERT: SYSTEM BREACH DETECTED FROM EXTERNAL SOURCE] รินรดานิ่งงั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่การเจาะระบบแบบธรรมดา "ไม่ใช่แค่คนในบริษัท..." คีรินหน้าถอดสีเล็กน้อย รีบคว้าแท็บเล็ตส่วนตัวมาตรวจสอบการเชื่อมโยงเครือข่าย "มีคนกำลังดึงข้อมูลทั้งหมดออกไปจากเซิร์ฟเวอร์หลักแบบเรียลไทม์... และพวกมัน... กำลังลบตัวตนของเราออกจากระบบบริษัททีละบรรทัด!" ฉับพลันนั้น ไฟฉุกเฉินสีแดงทั่วทั้งชั้นเซิร์ฟเวอร์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยของห้องเซิร์ฟเวอร์ปิดล็อกลงอย่างแน่นหนาด้วยระบบอัตโนมัติจากภายนอก ตัดขาดพวกเขาทั้งสองคนออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ และก่อนที่หน้าจอโฮโลแกรมหลักจะดับวูบลง ภาพของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีเข้มคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นผ่านกล้องวงจรปิดตัวสุดท้ายที่ยังใช้งานได้... บุคคลที่รินรดาไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารักไปกับน้ำผึ้งหยดแรกนะคะ