ศัตรูในคราบพันธมิตร

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสั่นไหวเล็กน้อยด้วยคลื่นความถี่ผิดปกติ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบไม่ใช่ความเสียหายทางเทคนิค หากแต่เป็นบรรทัดโค้ดสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางสถาปัตยกรรมระบบ ‘Heart-Sync’ *Payload Injection Detected.* นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เสมือน ลมหายใจของเธอดุดันและติดขัดอยู่ในอกชั่วขณะ ในฐานะวิศวกรซอฟต์แวร์ผู้ดูแลความปลอดภัยของโปรเจกต์นี้ เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่าตรรกะและโครงสร้างอัลกอริทึมที่เธอกลั่นกรองขึ้นด้วยหยาดเหงื่อไม่มีทางรั่วไหล—โดยเฉพาะจากภายใน “มีปัญหาอะไรรึเปล่า ริน?” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นบริเวณหัวไหล่ คีรินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าจอด้วยความสุขุมตามวิสัยทัศน์ของนักพัฒนา UX/UI ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมมนุษย์ เขามักจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยเสมอในยามที่โลกดิจิทัลรอบตัวโถมเข้าใส่ ทว่าในวินาทีนี้ รินรดากลับรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอกำลังถูกบิดเบือนด้วยตัวแปรปริศนาที่เธอคาดไม่ถึง “โครงสร้างหลักของบล็อกที่สามถูกแก้ไขค่ะ” รินรดากล่าวเสียงเรียบ พยายามควบคุมสั่นเครือในน้ำเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไป “ไม่ใช่ข้อผิดพลาดจากการเขียนโค้ดทั่วไป แต่มีใครบางคนจงใจฝัง ‘Backdoor’ ไว้เพื่อดึงข้อมูลพฤติกรรมเชิงลึกของผู้ใช้งานออกไปแบบเรียลไทม์” คีรินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่น… กลับทำให้รินรดารู้สึกระแวงขึ้นมาอย่างประหลาด “เธอแน่ใจนะว่าไม่ใช่การอัปเดตแพทช์อัตโนมัติจากฝั่งเซิร์ฟเวอร์กลาง?” คีรินถามเสียงนุ่ม พลางโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้มองเห็นบรรทัดโค้ดที่เสียหายได้ชัดเจนยิ่งขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของโคโลญจน์ประจำตัวผสมผสานกับความตึงเครียดในอากาศ “ระบบอัปเดตอัตโนมัติถูกปิดตายไปตั้งแต่เมื่อวานตามคำสั่งของฉันเองค่ะ” รินรดากดสายตาคมกริบลงมองสะท้อนบนหน้าจอที่ฉายเงาของเขาและเธอ “และคนที่เข้าถึงสิทธิ์ระดับ Root-Access ในช่วงเวลาที่โค้ดนี้ถูกฝัง… มีแค่ฉันกับคุณเท่านั้นค่ะ, คีริน” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก คีรินไม่ได้ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่งในท่าเดิม ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นเปลี่ยนไป—มันมีความลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังความอบอุ่นที่เขามอบให้เธอมาตลอด “เธอสงสัยฉันเหรอ ริน?” คีรินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่ากลัว ไม่มีร่องรอยของการแก้ตัว มีเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ส่งผ่านมาทางสายตา “ความสัมพันธ์ของเรา… ตรรกะของเธอยังคงคำนวณว่าฉันคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งงั้นสินะ” “ตรรกะไม่เคยโกหกใครค่ะ” รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา ดวงตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งกระด้าง “คุณก็รู้ว่าฉันเคยถูกหักหลังด้วยข้อมูลเท็จมากแค่ไหน… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้? โพรเจกต์ Heart-Sync คือความฝันของเราไม่ใช่เหรอ?” คีรินถอนหายใจยาวนาน เป็นความเหนื่อยอ่อนที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขายกมือขึ้นหมายจะแตะแก้มนวลเพื่อปลอบประโลมเช่นเคย แต่รินรดากลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างไม่ใยดี ปลายนิ้วของเขาจึงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ก่อนที่เขาจะลดมือกลายเป็นการซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์แทน “บางครั้ง… การที่เราจะปกป้องบางสิ่งไว้ รินรดา เราจำเป็นต้องยอมให้มันแตกสลายชั่วคราว เพื่อสร้างโครงสร้างที่แข็งแกร่งกว่าเดิม” คีรินพูดเสียงพร่า ทว่าก่อนที่เขาจะได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังลั่นห้องควบคุม *Warning: System Core Overload. External Protocol Initiated.* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยข้อความสีทองอร่ามที่สลักไว้กลางจอภาพ บ่งบอกถึงการทำงานของระบบประเมินผลลับที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด **[ภารกิจระดับ SSS: เปิดโปงผู้บงการเบื้องหลังเงา ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว]** รินรดากลั้นหายใจเมื่อชื่อของผู้มีสิทธิ์เข้าถึงสูงสุดอีกคนหนึ่งปรากฏหราขึ้นบนหน้าจอ—ชื่อที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในระบบนี้ด้วยซ้ำ… และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องควบคุมก็เปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ทำให้ความจริงทั้งหมดพลิกคว่ำลงในพริบตา! ด้วยรักและน้ำผึ้งหยดแรกค่ะ