ความทรงจำในห้องสมุดเก่า

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในแสงสว่างสลัวจากช่องหน้าต่างทรงสูง คือสิ่งเดียวที่ต้อนรับเราเข้ามาในเขตหวงห้ามชั้นสามของห้องสมุดกลาง รินรดากวาดสายตามองชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีโบราณที่ตั้งเรียงรายสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวแตะสัมผัสสันปกหนังที่หลุดลุ่ยตามกาลเวลา หัวใจของเธอกำลังเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อบรรยากาศวังเวง หากแต่เป็นเพราะหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า กำลังแสดงผลอัตราการเต้นของหัวใจที่พุ่งสูงเกินค่ามาตรฐานของระบบคัดกรองอารมณ์ไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ "คุณกำลังสูญเสียการควบคุมสมาธิแล้วนะคะ ริน..." เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดหลังชั้นหนังสือแถวที่สี่ คีรินก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชเชียบ ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักรูปเส้นโค้งอัลกอริทึมจางๆ ที่ข้อมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองหน้าจอระบบเลยแม้แต่น้อย เขากลับจดจ้องมองมาที่นัยน์ตาของเธอราวกับกำลังอ่านโค้ดลับที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นโปรแกรมป้องกันอันแน่นหนา "ฉันแค่วิเคราะห์ผิดพลาดไปนิดหน่อยค่ะ..." รินรดาเบือนหน้าหนีเล็กน้อย พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ข้อมูลสถาปัตยกรรมของตึกนี้ควรจะถูกล้างทิ้งไปตั้งแต่โครงการปรับปรุงระบบเมื่อห้าปีก่อน ทำไมมันถึงยังหลงเหลืออยู่ในเซิร์ฟเวอร์สำรองที่นี่ได้ล่ะคะ?" "เพราะบางครั้ง... มนุษย์เราก็จงใจซ่อนสิ่งที่เรากลัวที่สุดไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดไงล่ะครับ เอ๊ย... หมายถึง ในที่ที่ไม่มีใครยอมเดินเข้ามาหาต่างหากล่ะคะ" คีรินเกือบหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิม แต่แก้เกมด้วยรอยยิ้มละมุนที่มักจะทำให้เธอเผลอใจสั่นทุกที เขาก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นกระดาษเก่าลอยเข้ามาแตะจมูก "และคุณก็รู้ดีกว่าใคร ว่าทำไมเราถึงต้องมาที่นี่" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภาพความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนฉายวาบขึ้นมาในหัวราวกับถูกเรียกใช้งานด้วยคำสั่งลัด บรรยากาศฝนตกพรำๆ เสียงคีย์บอร์ดที่พิมพ์รัวเร็ว และหน้าจอโค้ดโปรแกรมที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา พร้อมกับคำพูดของใครบางคนที่เคยบอกว่าเธอมันก็แค่ "อัลกอริทึมไร้หัวใจ" "ที่นี่..." รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "คือสถานที่ที่เราสองคนเคย... ออกแบบระบบต้นแบบโครงงานแรกด้วยกัน" "ถูกต้องค่ะ" คีรินพยักหน้ารับช้าๆ สายตาของเขาอ่อนแสงลงจนแทบจะละลายความเย็นชาทั้งหมดในห้องนี้ "และที่สำคัญกว่านั้นคือ บันทึกเหตุการณ์ในวันที่คุณคิดว่าถูกหักหลัง... มันไม่ได้ถูกลบออกจากฐานข้อมูลส่วนกลางอย่างที่คนพวกนั้นบอกคุณหรอกนะ" นิ้วเรียวของชายหนุ่มแตะลงที่แผงควบคุมหลักของเทอร์มินัลโบราณที่ฝังอยู่กับผนังไม้ หน้าจอรุ่นเดอะส่งเสียงหึ่งต่ำก่อนจะปรากฏแสงสีเขียวเรืองรองขึ้นมา ข้อมูลไฟล์ดิบขนาดมหึมาที่ไม่เคยถูกเปิดอ่านมาก่อนถูกดึงขึ้นมาแสดงผลตรงหน้า ทั้งคู่ รินรดากลั้นหายใจ เมื่อเห็นชื่อไฟล์ที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ— *Project_HeartCode_v1.0_True_Log* "เปิดมันสิครับ" คีรินผายมือให้เธอเป็นคนควบคุม "มาดูกันว่า สมการที่คุณยึดมั่นมาตลอดชีวิต... มันถูกเขียนด้วยความจริง หรือถูกครอบงำด้วยชุดคำสั่งปลอมกันแน่" มือบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะปุ่มยืนยันการเข้าถึง ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องสมุดเก่า แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่เด้งขึ้นมาขวางหน้าจอหลักอย่างรวดเร็ว [ SYSTEM ALERT: Unauthorized Access Detected in Core Memory ] [ Warning: You are about to unlock Sector 0 - The Origin of All Lies ] [ Target Identification Confirmed: Dr. Rinrada & Lead Architect Kirin ] [ WARNING: A third party is attempting override... ] ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะกดลงบนปุ่มสุดท้าย หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าในความเงียบงันนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้จากระเบียงทางเดินมืดทึบเบื้องหลัง ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก "เก่งมาก... ทั้งสองคน หาทางกลับมาจนเจอจนได้สินะคะ" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษสงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากมุมอับของชั้นหนังสือ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน—คนที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับระบบเมื่อห้าปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!