รหัสลับที่ถูกถอดออก

"ถ้าคุณกำลังมองหาความสมบูรณ์แบบในบรรทัดเหล่านี้ คุณจะไม่มีวันเจอคำตอบหรอกค่ะ คีริน" รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน แสงสีฟ้าจัดจ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมอาบไล้ใบหน้าของเธอให้ดูซีดเซียว เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง แต่นิ้วเรียวยาวกลับรัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนอย่างบ้าคลั่ง เพื่อไล่ตามแกะรอยอัลกอริทึม 'ใจกลาง' ที่คีรินซ่อนไว้ในโปรเจกต์ลับชิ้นล่าสุด เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังมาจากชายหนุ่ม เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดเหมือนกระดาษหนังสือเก่าผสมกับกลิ่นฝนแรก "ความสมบูรณ์แบบไม่ใช่เป้าหมายของงานนี้ตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้ามาทำโปรเจกต์ร่วมกับผมแล้วไม่ใช่หรือครับริน... เอ๊ะ ขอโทษค่ะ ฉันหมายถึงว่า สำหรับคุณ ความผิดพลาดคือสมการที่ต้องกำจัดทิ้ง แต่สำหรับผม มันคือตัวแปรที่ทำให้สมการนั้น 'มีชีวิต'" รินรดาชะงักมือทันที ข้อมูลบนจอโปรเจกต์ 'Heart-Sync' พลิกหน้ากลับมาเป็นโครงสร้างโค้ดแบบ Recursive ที่ซ้อนทับกันอย่างซับซ้อน มันไม่ใช่แค่โค้ดทั่วไป แต่มันคือการสร้าง Model จำลองพฤติกรรมมนุษย์ที่มีค่าความแปรปรวนสูงมาก เธอไล่สายตาผ่าน Logic Gate ทีละบรรทัด ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อตระหนักถึงสิ่งที่เห็น นั่นคือช่วงเวลาที่เธอสูญเสียความมั่นใจให้กับคนรักเก่า... ใช่ ช่วงเวลาที่เธอโดนโกงโค้ดจนหมดตัว "นี่มันอะไรกัน..." เธอพึมพำ เสียงสั่นพร่า "ทำไม Algorithm ชุดนี้ถึงมี Timestamp ของเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน? คุณเอาข้อมูลความล้มเหลวของฉันมาเขียนเป็นตัวแปรต้นในการคำนวณงั้นเหรอ?" คีรินก้าวเข้ามาจนประชิดตัว เขาไม่ได้ห้ามเธอ แต่เขากลับเอื้อมมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรม บังคับให้โครงสร้างข้อมูลหมุนวนจนเผยให้เห็น 'จุดบอด' ที่เขาจงใจวางไว้ "ผมไม่ได้แค่เอามาคำนวณ ริน แต่ผม 'เรียนรู้' จากมัน ข้อมูลที่คุณถูกทรยศ ความเจ็บปวดที่คุณได้รับเมื่อต้องเห็นสมการของตัวเองพังทลาย สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้คุณเป็นแค่โปรแกรมเมอร์ที่เก่งกาจ แต่มันทำให้คุณกลายเป็นผู้หญิงที่มีหัวใจ... และนั่นคือสิ่งที่อัลกอริทึมนี้พยายามจะประมวลผล" รินรดาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกันทำให้เธอกลั้นหายใจ แววตาของคีรินในตอนนี้ไม่มีความเล่นสนุกหรือท่าทีอ่อนโยนแบบที่เคยเป็น แต่มันมีความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขามดุจนักรบที่พร้อมจะปกป้องความเชื่อของตน "คุณกำลังจะบอกว่า... โปรเจกต์ที่ต้องเปลี่ยนโลกซอฟต์แวร์ชิ้นนี้ แท้จริงแล้วคือจดหมายรักที่เขียนด้วยตรรกะห่วยๆ ของคนเพ้อเจ้ออย่างคุณงั้นเหรอคะ?" เธอถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก คีรินยิ้มบางๆ มือของเขายังคงวางอยู่บนหน้าจอข้างไหล่เธอ "ถ้าความรักคือการพยายามเข้าใจว่าทำไมคนคนหนึ่งถึงเลือกที่จะปิดตายประตูหัวใจตัวเอง... ใช่ครับ มันคือจดหมายรัก ริน คุณมองโลกเป็นตัวเลข แต่ลืมไปว่าในสมการที่ซับซ้อนที่สุดของจักรวาล 'ความไม่แน่นอน' คือค่าคงที่เพียงอย่างเดียวที่เชื่อถือได้ และความไม่แน่นอนคนนั้น... ก็คือคุณ" เขากดคำสั่งสุดท้ายลงไปบนหน้าจอทันที รหัสลับที่ถูกล็อกไว้สามชั้นถูกปลดออกพร้อมกับเสียงเตือนของระบบที่ดังลั่นไปทั่วทั้งห้องเซิร์ฟเวอร์ ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางจอ พร้อมกับค่าความสัมพันธ์ที่พุ่งทะลุขีดจำกัดของระบบประเมินผลระดับ SSS [ SYSTEM ALERT: HEART-SYNC ALGORITHM IDENTIFIED ] [ DATA SOURCE: 'RIN-RADA'S MEMORY RECONSTRUCTION' ] [ STATUS: LOCKED BY EMOTIONAL ANCHOR ] รินรดามองดูชื่อไฟล์ที่แสดงอยู่บนจอ... มันคือชื่อเธอ และรหัสผ่านที่ใช้ปลดล็อกอัลกอริทึมที่ยากที่สุดในโลกชุดนี้ คือวันแรกที่เธอและเขาได้พบกันท่ามกลางความวุ่นวายในห้องแล็บ ทันใดนั้น ไฟในห้องเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดก็ดับลง พร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยจากภายนอกที่ดังขึ้นเหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลังพยายามแฮกเข้ามาจากเครือข่ายหลักที่ถูกตัดขาดไปแล้ว "ดูเหมือนว่าความลับของคุณจะไม่ได้มีแค่ฉันที่รู้แล้วนะคะ คีริน" รินรดากระซิบพลางคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ในขณะที่เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ของระบบหลัก เป็นเงาที่เธอคุ้นเคยดีกว่าใคร... เงาของ 'อดีตคนรัก' ที่ควรจะหายไปจากโลกซอฟต์แวร์นี้ตั้งแต่วันที่เขาหักหลังเธอแล้ว เขากลับมาแล้ว และดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าคีรินกำลังสร้างอะไรขึ้นมาในความมืดมิดนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!