การเผชิญหน้าที่คาดไม่ถึง

"เอกสารประวัติส่วนบุคคลของคุณ... ว่างเปล่าเสมือนสมองของคนที่เพิ่งเดินชนเสาไฟฟ้าตอนเที่ยงวันเลยนะคะ คุณรินรดา" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจือแววเยาะหยันจางๆ ดังขึ้นหลังจากแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *'ปุ!'* รินรดากะพริบตาปริບๆ ดึงสติตัวเองกลับมาจากอาการเหม่อลอยชั่วขณะ นัยน์ตากลมโตสีนิลกวาดมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งประหลาดใจ หงุดหงิด และ... รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ ด้วยกระดาษแผ่นเดียว นี่หรือคือการสัมภาษณ์งานวันแรกในฐานะ 'พนักงานใหม่' ของแผนกประชาสัมพันธ์พิเศษแห่งบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่เธอแอบแฝงตัวเข้ามาขุดคุ้ยข่าวฉาว? หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์พะว้าพะวัง รินรดาในชุดสูทสีเบจเรียบร้อยแต่แฝงความเปรี้ยวเฉี่ยว ขยับตัวตรง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อสู้สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของอีกฝ่าย "ดิฉันคิดว่าข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการปฏิบัติงานในตำแหน่งนี้ คือความสามารถในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ใช่ประวัติการทำงานย้อนหลังสิบปีที่อาจจะถูกแต่งเติมขึ้นมาเพื่อเอาใจ HR เสียอีกค่ะ" รินรดาโต้กลับทันควัน เสียงหวานใสแต่คมกริบไม่แพ้กัน มุมปากของซีอีโอสาวแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม—รอยยิ้มที่สวยหยาดเยิ้มจนน่ากลัว อลิสาประสานมือเรียวยาวไว้บนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าน้อยๆ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ "ปากเก่ง สมกับที่เป็นนักข่าวสายสืบสวนหัวรั้นที่เพิ่งตกงานมาหมาดๆ เลยนะคะ" *กึก!* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ เธอจ้องมองรอยยิ้มหวานหยดนั้นด้วยความตกตะลึงจนปิดไม่มิด ข้อมูลการปลอมตัวของเธอถูกเจาะทะลวงตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้อย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร! "คุณ... พูดเรื่องอะไรคะ ดิฉันไม่เห็นเข้าใจเลย" รินรดาแสร้งตีหน้าซื่อ เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ไม่ต้องเสียเวลาเล่นละครตบตาหรอกค่ะ รินรดา" อลิสาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวรินรดาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูระรินปะทะนาสิก พร้อมกับเงาร่างโปร่งระหงที่โน้มลงมาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ "ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ... ยัยนักข่าวสายขุด" ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว รินรดารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ด้วยสายตาคมปลาบที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน อลิสาจงใจโน้มตัวลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเธออย่างชัดเจน ความโกรธ ความอבอออาย และความตื่นเต้นระลอกใหญ่ประเดประดอนเข้ามาในอกจนรินรดาลืมหายใจ เธอนึกอยากจะลุกขึ้นไปผลักอกอีกฝ่ายให้ห่าง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยมนต์ตราของปีศาจสาวแสนสวยตนนี้ "คุณต้องการอะไรกันแน่คะ จะไล่ฉันออกตอนนี้เลยก็ได้นะ ถ้าคุณกล้าพอ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ปล่อยให้ความดื้อรั้นเข้าครอบงำเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่กำลังตีรวนอยู่ในอก อลิสาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลแต่สั่นสะท้อนไปถึงหัวใจของคนฟัง มือเรียวเอื้อมมาแตะปลายคางมนของรินรดากร ะชับแผ่วเบาจนผิวเนื้อสัมผัสกัน ร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิง "ไล่ออกเหรอคะ? หึ... น่าเสียดายแย่สิ ในเมื่อฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติรับคุณเข้ามาเองกับมือ" อลิសากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ "ในเมื่อคุณอยากรู้นักว่าบริษัทของฉันมีเบื้องหลังอะไร... ทำไมไม่ลองใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ในฐานะ 'ลูกน้องคนสนิท' ของฉันดูล่ะคะ?" รินรดานิ่งงัง สมองประมวลผลไม่ทันกับข้อเสนอที่บ้าบิ่นและอันตรายที่สุดในชีวิต ลูกน้องคนสนิท? นี่เธอกำลังถูกซีอีโอสาวจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ดึงเข้าไปเล่นเกมแมวไล่จับหนูที่เธอเป็นฝ่ายตกเป็นเหยื่อตั้งแต่ต้นอย่างนั้นหรือ? ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งเสียงปฏิเสธหรือต่อรองใดๆ ประจำห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงหอบหายใจรัวของกานต์ เพื่อนสนิทโปรแกรมเมอร์ที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ริน! แย่แล้ว! ระบบความปลอดภัยทั้งหมดของตึกนี้กำลังโดนแฮกจากภายนอก... และ... และที่สำคัญที่สุด IP Address ของคนที่เจาะระบบเข้ามา มันพุ่งตรงมาจากที่นี่! จากในห้องนี้เอง!" อลิสาผละตัวออกจากรินรดาช้าๆ เธอยืดตัวตรง จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปสบตากับกานต์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตูกลางความตกตะลึง แล้วรอยยิ้มที่ร้ายกาจที่สุดของอลิสาก็ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวย "ยินดีต้อนรับสู่เซฟเฮาส์ลับของฉันค่ะ... ทั้งสองคนเลย" [กลิ่นลิลลี่สีขาวขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ]