สงครามบนโต๊ะอาหาร

ความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังของรณกรในวินาทีนั้น ไม่ได้มาจากสายตานับสคู่ที่กำลังจับจ้องเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลบูรพา... แต่มาจากสายตาคู่คมกริบของเชฟเจ้าของบ้านที่กำลังมองตรงมาต่างหาก อคินไม่ได้พูดอะไรสักคำหลังจากรณกรเผลอทำตัวเป็นจุดสนใจด้วยการคว้าข้อมือเขาไว้ท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าอึดอัด เชฟหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองมือหนาที่ยังคงกุมข้อมือตนเองอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับนักสืบเอกชนมาดกวนด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "ถ้ายังไม่อยากเป็นเป้าสายตาให้มากกว่านี้ แนะนำว่าควรปล่อยมือจากข้อมือฉันค่ะ คุณนักสืบ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นเย็นเฉียบพอจะทำให้คนที่หนาด้านอย่างรณกรชะงักไปนิด รณกรไหวไหล่เบาๆ แสร้งทำเป็นไม่ยี่ห้อต่อสายตาตำหนิจากแขกเหรื่อรอบโต๊ะ แต่ยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี ใบหน้าคมคายระบายยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ "ผมก็แค่กลัวเชฟคนเก่งจะเป็นลมล้มพับไปซะก่อน งานเลี้ยงยังไม่ทันเริ่ม จะมาตกม้าตายเพราะสายตาชาวบ้านไม่ได้หรอกนะครับ" รณกรว่าพลางขยับจานสลัดตรงหน้าเข้าหาตัว "อีกอย่าง... อาหารบนโต๊ะนี้ดูท่าทางจะรสชาติจัดจ้านพอๆ กับเจ้าของบ้าน ผมเลยไม่อยากพลาดสักคำเดียว" อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย ความหงุดหงิดระAขึ้นในอกเมื่อเห็นท่าทางไม่สะทกสะท้านนั้น เชฟหนุ่มตวัดตัวไปนั่งประจำที่หัวโต๊ะ ท่าทางสง่างามและเย่อหยิ่งโดยธรรมชาติทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูเหมือนปราการน้ำแข็งที่เข้าถึงยาก ทว่ากลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด "ถ้าคุณหมายถึงอาหารจานแรก... หวังว่าต่อมรับรสของคุณจะทนไหว ไม่ใช่ดีแต่ปากเก่งเหมือนตอนที่ยืนขวางประตูครัวของฉัน" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบราวกับมีดแล่ปลา เสียงหัวเราะในลำคอของรณกรดังขึ้นเบาๆ เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ ชายหนุ่มจงใจสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "เรื่องปากผมจะเก่งแค่ไหน ไว้ไปพิสูจน์กันสองคนน่าจะดีกว่ามานั่งเถียงกันต่อหน้าคนอื่นแบบนี้นะครับ เชฟคิน... แต่ตอนนี้ อาหารของคุณมันเรียกน้ำย่อยผมได้ดีเหลือเกิน เริ่มเสิร์ฟสักทีสิครับ ผมหิวจนกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว" การปะทะคารมแบบไม่เกรงใจใครทำให้แขกคนอื่นๆ บนโต๊ะอาหารต่างพากันเงียบเสียงลง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจากคดีฆาตกรรมปริศนาในพื้นที่ปิดตาย กลับถูกแทนที่ด้วยความระอุแปลกประหลาดจากเคมีที่พุ่งพล่านระหว่างเชฟเจ้าของบ้านกับนักสืบปากเสีย ไม่นานนัก พนักงานเสิร์ฟก็นำจานอาหารเรียกน้ำย่อยมาวางตรงหน้า ทว่าอคินกลับเป็นคนยื่นมือไปห้ามไม่ให้พนักงานเปิดฝาครอบจานของรณกร เชฟหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของนักสืบหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นอายเครื่องเทศจางๆ ลอยเข้าจมูกจนรณกรต้องสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว "จานนี้ฉันทำเองกับมือ..." อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ได้ยินกันแค่สองคน ใบหน้าสวยเฉียบอยู่ใกล้จนรณกรแทบจะหยุดหายใจ "และฉันใส่ใจทุกรายละเอียด... หวังว่าคุณจะมีความสามารถพอที่จะแยกแยะรสชาติออก ไม่ใช่ดีแต่สืบเรื่องชาวบ้านไปวันๆ" รณกรแหงนหน้าขึ้นสบตาคนที่ยืนโน้มตัวอยู่ใกล้เกินความจำเป็น หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง เขายกยิ้มมุมปาก ดวงตาพราวระยับด้วยความท้าทาย "ถ้าฝีมือทำอาหารของเชฟเด็ดดวงเหมือนหน้าตา... ต่อให้ต้องตายคาโต๊ะอาหารนี้ ผมก็ยอมครับ" อคินแค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ แต่ใบหูขาวกลับขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้อย่างแนบเนียน นิ้วเรียวยาวเปิดฝาครอบจานออก เผยให้เห็นเนื้อปลาหิมะย่างซอสเข้มข้นที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลชวนน้ำลายสอ "ทานให้หมดก็แล้วกันค่ะ..." อคินกระซิบชิดริมหูเบาๆ ก่อนจะผละตัวกลับไปนั่งที่เดิม ทิ้งให้รณกรนั่งนิ่งค้าง หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รณกรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกได้ทันทีว่ามื้อค่ำในพื้นที่ปิดตายครั้งนี้ ไม่ได้มีอันตรายแค่จากฆาตกรที่ลอยนวลอยู่ข้างนอกเท่านั้น... แต่อันตรายต่อหัวใจที่สุดก็คือผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคนนี้นี่เอง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกำลังดำเนินไปอย่างตึงเครียดแต่เร้าใจ รณกรตักชิ้นปลาเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้นระเบิดขึ้นทันที สมกับที่เป็นฝีมือของเชฟอัจฉริยะ เขาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากแซวเจ้าของสูตรเสียหน่อย แต่ทว่า... *เคร้ง!* เสียงช้อนโลหะหลุดจากมือของแขกผู้สูงอายุคนหนึ่งที่นั่งอยู่ริมสุดของโต๊ะดังขึ้นก้องห้องอาหาร ทุกสายตาหันขวับไปมองทันที ร่างของชายชราทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าเขียวคล้ำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฟองสีขาวที่ค่อยๆ ėุดออกมาจากมุมปาก ความโกลาหลระเบิดขึ้นในเสี้ยววินาที รณกรผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที สัญชาตญาณนักสืบตื่นตัวเต็มพิกัด ขณะที่อคินหน้าถอดสี ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อมองไปยังจานอาหารตรงหน้าชายชราผู้นั้น "อย่าเพิ่งขยับใคร!" รณกรตะโกนลั่นห้อง สายตากวาดมองไปรอบโต๊ะก่อนจะหยุดนิ่งที่จานอาหารจานสุดท้ายที่เพิ่งถูกเสิร์ฟออกไป "อาหารจานนี้... มีคนตั้งใจวางยาพิษ!" ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้า ประตูห้องอาหารบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตานัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รณกร "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะมื้อค่ำสุดสวีทของคุณสองคนหรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น ทำเอารณกรถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นไปกับความแซ่บนี้เสมอนะคะ