กฎเหล็กในครัว

ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกพร้อมเสียงตะโกนโวยวายของเจ้าหน้าที่ตำรวจกองปราบปรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังตึกเข้ามาให้ได้ ทว่าภายในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ อุณหภูมิกลับลดฮวบลงจนติดลบ ไม่ใช่เพราะเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของเชฟหนุ่มอัจฉริยะที่กำลังจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้บุกรุก ซึ่งยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวสเตนเลสเงาวับ “คุณ… ทำอะไรลงไปนะคะ?” อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกราบกรานมองซากความเสียหายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา บนพื้นกระเบื้องนำเข้ามีเศษแก้วคริสตัลกระจายเกลื่อน เครื่องผสมอาหารราคาแพงระยับมีควันสีเทาลอยกรุ่นออกมาเล็กน้อย พร้อมกับกลิ่นไหม้จางๆ ที่ลอยเตะจมูก รณกรกะพริบตาปริบๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ อย่างคนไม่รู้สึกรู้สา ก่อนจะส่งยิ้มกวนประสาทที่ขึ้นชื่อไปให้เจ้าของบ้าน “อุบัติเหตุน่ะครับ… เอ๊ย! ค่ะ มือมันลั่นไปหน่อย” รณกรแก้ตัวหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตแพรวพราวระคนท้าทาย “ใครใช้ให้คุณเอาเครื่องปั่นหน้าตาไฮเทคจนเหมือนยานอวกาศมาวางไว้เกะกะแถวนี้เล่า ฉันแค่อยากจะลองทำสมูทตี้แก้เครียดจากเสียงข้างนอกนั่นสักหน่อย ใครจะไปรู้ว่ามันจะสำลักไฟแล้วพ่นควันใส่หน้าแบบนี้” “นั่นคือเครื่องผสมแป้งนำเข้าจากฝรั่งเศส มูลค่าหลักแสน… และที่สำคัญที่สุด คือมันคือ *เขตหวงห้าม*” อคินก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทแผ่รังสีความน่ากลัวออกมารอบทิศทาง จนรณกรเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ “คุณหูหนวกหรือว่าสมองมีปัญหาคะ รณกร? ฉันติดป้ายเตือนตัวเบ้อერไว้ตรงเคาน์เตอร์ ว่า ‘ห้ามแตะต้องอุปกรณ์ในครัวเด็ดขาด’ ภาษาไทยอ่านไม่ออก หรือต้องให้แปลเป็นภาษาสัตว์ป่าคุณถึงจะเข้าใจ?” “ปากคอเราะร้ายจริงนะคะเชฟคิน หน้าตาก็ดี ดีกรีก็ระดับท็อปเชฟ ทำไมพูดจาทำร้ายจิตใจคนสวย… เอ๊ย คนหล่อแบบนี้ล่ะคะ” รณกรเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับตู้เย็นจนไร้ทางหนีแล้วก็ตาม เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับอคินในตอนนี้มันใกล้จนเกินไป ใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวอีกฝ่าย ใกล้จนเห็นแพขนตางอนยาวที่ทาบทับลงบนเปลือกตาคมคายนั้น อคินไม่ถอยหนย เขายื่นมือข้างหนึ่งไปค้ำยันตู้เย็นไว้เหนือศีรษะของรณกร เป็นการกักขังนักสืบตัวแสบให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ท่ามกลางเสียงทุบประตูด้านนอกที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง แต่บรรยากาศในครัวตอนนี้กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาอบอุณหภูมิสองร้อยองศา “คุณทำให้ของรักของหวงของฉันพัง” อคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุบหัวใจคนฟังให้เต้นรัวระรัว “คุณจะชดใช้ยังไงดีล่ะคะ รณกร” “โถ่เชฟ เรื่องแค่นี้ทำเป็น Small Talk ไปได้…” รณกรหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อไว้ใต้รอยยิ้มกวนๆ “เดี๋ยวฉันซื้อเครื่องใหม่มาคืนให้สิบเท่าเลยก็ได้น่า รวยซะอย่าง… ว่าแต่ ข้างนอกนั่นตำรวจเขาบุกเข้ามาแล้วนะคะ เราจะมัวมาดินเนอร์สายตากันแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ” “คิดเหรอว่าฉันจะยอมให้ใครหน้าไหนเข้ามาพังช่วงเวลาส่วนตัวของฉัน… และพังข้าวของในอาณาจักรของฉันง่ายๆ” อคินไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้านกับเสียงตำรวจด้านนอก เขายังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนริมฝีปากแทบจะชนกัน รณกรใจเต้นแรงจนแทบจะทะลักออกมานอกอก สมองที่เคยฉดเฉียวและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยมกลับขาวโพลนไปหมด ยอมจำนนต่อเสน่ห์อันตรายที่อีกฝ่ายจงใจแผ่เข้าใส่ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนจิกหมอนจนถึงขีดสุด เสียงล็อกประตูหน้าบ้านก็ดัง *‘คลิก’* พร้อมกับการพังผืดของประตูไม้ราคาแพงที่ถูกถีบจนเปิดผางออกอย่างแรง! “อยู่นิ่งๆ! ตำรวจกองปราบ… เฮ้ย!” เสียงตะโกนก้องของผู้กำกับการหนุ่มใหญ่ที่นำกำลังพังเข้ามาหยุดชะงักกึก ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของนายตำรวจและลูกน้องนับสิบชีวิตไม่ใช่การต่อสู้ฆาตกรรมอย่างที่หวาดกลัว แต่กลับเป็นภาพเชฟหนุ่มสุดเย็นชาผู้รักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ กำลังยืนคร่อมกักขังนักสืบหนุ่มเจ้าสำราญไว้ที่หน้าตู้เย็น ในระยะประชิดชนิดที่ริมฝีปากแทบจะแนบติดกัน! อคินชะงักเล็กน้อย เขายืดตัวตรงขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่ความเรียบเฉยราวน้ำแข็งอย่างไร้รอยต่อ ขณะที่รณกรแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกปนเสียดายเล็กน้อย เชฟหนุ่มกวาดสายตาคมปลาบมองกลุ่มตำรวจที่ยืนอ้าปากค้าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมบาดลึกชนิดที่ทำเอาผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ถึงกับหน้าชา “พวกคุณ… ไม่มีมารยาทในการเคาะประตูบ้านคนอื่นเลยสินะคะ และที่สำคัญที่สุด… ใครอนุญาตให้พวกคุณเหยียบพื้นห้องครัวที่ฉันเพิ่งถูเสร็จด้วยรองเท้าเปื้อนโคลนพวกนั้นกัน?” รณกรที่ยืนแอบอยู่ด้านหลังไหล่กว้างของอคินถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ ในสถานการณ์คับขันหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เชฟตัวร้ายของเขายังคงห่วงเรื่องพื้นครัวสกปรกมากกว่าคดีฆาตกรรมภายนอกเสียอีก! แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรณกรก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ส่งตรงเข้ามา ทันทีที่รณกรก้มลงมอง ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น *‘ฆาตกรตัวจริงไม่ได้อยู่ข้างนอก… แต่มันกำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ ในตอนนี้เลย’* รณกรตัวแข็งทื่อ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมองรอบตัวช้าๆ ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมายังพวกเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะคะ!