แสงสว่างท่ามกลางความมืด

“เจ้าคิดว่าความตายจะล้างมลทินในใจเจ้าได้หรือ เทียนอี้?” เสียงเรียบเย็นดุจน้ำแข็งเกาะกุมหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางกระแสพลังปราณสีเลือดที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของเจ้าสำนักเทียนอี้ ร่างของเขากำลังสั่นสะท้าน ผิวหนังปรากฏรอยร้าวราวกับเครื่องกระเบื้องที่ใกล้แตกสลาย อักขระโบราณสีดำสนิทแผ่ซ่านออกมาจากจุดตันเถียน นี่คือเคล็ดวิชา ‘มหาปรินิพพานสลายวิญญาณ’ การทำลายล้างตัวเองที่หมายจะดึงเอาอาณาเขตเซียนทั้งหมดให้พินาศไปพร้อมกับเขา เซวี่ยหลันยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กระบี่หิมะในมือของนางไม่ได้สั่นไหว แต่นัยน์ตาคู่คมที่เคยเย็นชาดั่งหิมะหมื่นปีกลับไหววูบเพียงชั่วครู่เมื่อเห็นแววตาของศัตรู “มลทิน?” เทียนอี้เค้นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เจ้าไม่เคยเข้าใจ... เซวี่ยหลัน เจ้าเห็นเพียงความโกรธแค้นของข้า แต่เจ้ามองไม่เห็นความกลัวที่กัดกินข้ามาตลอดหลายร้อยปี ในเมื่อโลกนี้มันเน่าเฟะถึงเพียงนี้ การที่ข้าจะลากมันลงนรกไปกับข้าด้วย... มันผิดตรงไหน!” แรงอัดมหาศาลจากพลังที่กักเก็บไว้เริ่มบิดเบือนมิติรอบกาย ต้นไม้หินผาถูกพลังดูดกลืนจนกลายเป็นผุยผง ในวินาทีที่เทียนอี้เตรียมจะระเบิดแก่นวิญญาณเพื่อปลดปล่อยหายนะครั้งสุดท้าย เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาดุจสายฟ้าฟาด มู่หรงเฟย... อดีตเจ้าสำนักมารผู้สุขุมก้าวเข้าขวางกึ่งกลางระหว่างเซวี่ยหลันกับเทียนอี้ มือหนาของเขาประสานตราประทับเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ปราณสีดำสนิทที่สะอาดบริสุทธิ์ถูกแผ่ออกมาเป็นม่านเกราะกักขังร่างของเทียนอี้เอาไว้ “ท่านมู่หรง! ท่านจะทำอะไร!” เซวี่ยหลันอุทาน เสียงของนางยังคงรักษาระดับความเยือกเย็นไว้ได้ แต่มือที่กำด้ามกระบี่กลับแน่นจนขึ้นข้อขาว “ถอยไป เซวี่ยหลัน!” มู่หรงเฟยตะโกนกลับมาโดยไม่หันมอง ใบหน้าคมสันของเขามีเหงื่อซึม “เขาไม่ได้แค่จะทำลายตัวเอง... แต่เขากำลังเรียก ‘เศษเสี้ยวของมารฟ้า’ ที่ถูกผนึกไว้ใต้สำนักเรามาเป็นเชื้อเพลิง หากข้าไม่หยุดเขาตอนนี้ ทั้งภูเขาเซียนจะกลายเป็นหลุมศพที่ไร้ทางออก!” เทียนอี้หัวเราะลั่น เสียงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณนับพันที่สถิตอยู่ในกายเขา “สายเกินไปแล้ว! ไม่มีใครหยุดกระแสธารแห่งความพินาศได้ มู่หรงเฟย เจ้ามันก็แค่หมาป่าที่พยายามสวมหนังแกะ เจ้าหลงรักนาง... หลงรักผู้หญิงที่เย็นชาจนไม่เหลือหัวใจคนนี้งั้นหรือ? ช่างน่าสมเพช!” มู่หรงเฟยกัดฟันแน่น พลังปราณของเขาสีจางลงเรื่อยๆ ขณะที่ต้องต้านทานพลังทำลายล้างที่รุนแรงขึ้นทุกขณะ เขาหันมาสบตากับเซวี่ยหลันเพียงเสี้ยววินาที แววตาที่เคยสุขุมลุ่มลึกกลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ราวกับกำลังบอกลาสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต “ข้าอาจเป็นหมาป่าที่ไม่มีหัวใจในสายตาใครหลายคน...” มู่หรงเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “แต่การได้ปกป้องแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในความมืดมิดของข้า... นั่นคือวิถีเซียนที่แท้จริงที่ข้าเลือก” เซวี่ยหลันนิ่งอึ้ง หัวใจของนางกระตุกวูบ ภาพของศิษย์น้องที่จากไปซ้อนทับกับแผ่นหลังของมู่หรงเฟย ความทรงจำที่เคยปิดตายไว้ในส่วนลึกเริ่มสั่นคลอน นางตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางขังตัวเองอยู่ในกรงขังแห่งความแค้นจนมองข้ามหัวใจที่เต้นอยู่เคียงข้างมาโดยตลอด “อย่าทำเช่นนั้น...” เสียงของนางแผ่วเบาลง “ถ้าท่านตายไป ข้าจะเหลือใคร?” “เจ้าจะเหลือชีวิตที่อิสระ... และนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการเห็น” มู่หรงเฟยรวบรวมพลังปราณเฮือกสุดท้าย สร้างตาข่ายวิญญาณกักขังร่างของเทียนอี้ไว้ในทรงกลมสีดำก่อนจะกระแทกมันลงสู่พื้นดินลึกหลายร้อยจ้าง พลังทำลายล้างระเบิดออกภายในหลุมนั้น แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ร่างของมู่หรงเฟยกระเด็นออกมาตามแรงอัดจนตกลงสู่หุบเขาเบื้องล่าง “มู่หรงเฟย!” เซวี่ยหลันพุ่งตัวตามลงไปโดยไม่สนใจอันตราย นางคว้าแขนเขาไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงหล่นสู่ก้นเหวที่ไร้จุดจบ ทว่าในตอนนั้นเอง เมฆหมอกบนท้องฟ้ากลับเปิดออก เผยให้เห็นรอยแยกสีม่วงคล้ำที่ฉีกขาดกลางอากาศราวกับปากของอสูรร้าย เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น สวมชุดเกราะสีเงินที่ส่องประกายเย็นเยียบ ใบหน้าภายใต้หน้ากากไร้ลักษณ์นั้นช่างคุ้นเคยจนเซวี่ยหลันต้องหยุดหายใจ บุคคลนั้นคือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่นางเริ่มเส้นทางสายมาร... คือคนที่เคยเป็นทุกอย่างในชีวิตนาง “ศิษย์พี่... ท่านยังไม่ตายหรือ?” คนตรงหน้าไม่ตอบคำถาม กลับชี้ปลายกระบี่เข้าใส่หน้าอกของนาง “เจ้าเลือกทางผิดตั้งแต่แรกแล้ว เซวี่ยหลัน ความผิดพลาดของเจ้า... ข้าจะเป็นคนจบมันเอง” เซวี่ยหลันเบิกตากว้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่คุ้นเคย... ไอสังหารเดียวกับที่เคยพรากศิษย์น้องของนางไปอย่างไม่มีวันกลับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างกันมาจนถึงวินาทีที่ความจริงเริ่มกัดกินหัวใจเช่นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ