จิตวิญญาณแห่งหิมะ

ก โลหิตสีดำคล้ำพ่นทะลักออกจากริมฝีปากของเจ้าสำนักเทียนอี้ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างทิพย์ของมารฟ้าที่เขาเพียรหล่อเลี้ยงด้วยวิชาต้องห้ามมานานนับปี กำลังปริร้าวราวกับเครื่องปั้นดินเผาที่ถูกเผาไฟจนถึงขีดสุด เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับพันที่ถูกกักขังดังสะท้อนก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกโลกันตร์ "เป็นไปไม่ได้... ข้าคือผู้กุมชะตากรรมแห่งยุทธภพ! เหตุใด... เหตุใดวิชาของเจ้าจึง..." เจ้าสำนักเทียนอี้คำรามลั่น เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง เขาสะบัดมือเรียกกระบี่มารโลหิตขึ้นหมายจะแทงสวนกลับเพื่อเผด็จศึก แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว เซวี่ยหลันยืนหยัดอยู่ท่ามกลางมวลพายุหิมะที่หมุนวนรอบกาย อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลมปราณอันเกรี้ยวกราด รัศมีสีครามเข้มแผ่พุ่งออกจากร่างจนแผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ดวงตาคู่คมกริบดั่งน้ำแข็งพันปีไม่มีแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดั่งมรณะที่พาดผ่าน "ชะตากรรมของเจ้า ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่วันที่เจ้าพรากทุกสิ่งไปจากสำนักของเราแล้ว..." เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นราวน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังราวน데ฆพิโรธตกลงมาจากสรวงสวรรค์ มู่หรงเฟยที่ยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลัง ประสานมือถ่ายทอดพลังปราณสายสุดท้ายเข้าสู่แผ่นหลังของเซวี่ยหลันอย่างไม่ลังเล เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แววตาของเขาที่มองนางเต็มไปด้วยความอาทรและเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจ *‘หลันเอ๋อร์... ทำลายมันเสีย’* เสียงทางจิตของมู่หรงเฟยส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาในห้วงสมองของนาง เซวี่ยหลันสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความสั่นไหวในอก ปมในใจที่เคยกรีดลึกจากการสูญเสียศิษย์น้องอันเป็นที่รัก บัดนี้ถูกหลอมรวมกลายเป็นพลังแห่ง "จิตวิญญาณแห่งหิมะ" ขั้นสูงสุด ร่างกายของนางโปร่งแสงคล้ายทำจากผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์ กระบี่ในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าเสียดแท็งจนท้องนภาแยกออกเป็นสองเสี่ยง "วิถีมารฟ้าสังหาร... กระบวนท่าที่เก้า... เหมันต์นิรันดร์กาลกลืนสวรรค์!" สิ้นเสียงประกาศิต หิมะนับล้าน ๆ เกล็ดทั่วทั้งยอดเขาเซียนมิได้ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงอีกต่อไป หากแต่พวกมันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าอัสนีบาต ก่อตัวเป็นรูปมังกรน้ำแข็งยักษ์เก้าตัวที่คำรามก้องกังวานด้วยจิตสังหารอันไร้ขีดจำกัด พุ่งเข้าโอบล้อมร่างของเจ้าสำนักเทียนอี้ไว้ในพริบตา "อ๊ากกกกกก!" เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของเจ้าสำนักเทียนอี้ขาดหายไปในลำคอ เมื่อพลังปราณน้ำแข็งอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นที่สุดในใต้หล้าทะลวงผ่านจุดชีพจรทั่วร่างของเขา อักขระมารที่สลักอยู่บนผิวหนังแตกสลายทีละนิ้ว ร่างทิพย์ของมารฟ้าที่เขาภาคภูมิใจระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ กลายเป็นละอองสีดำสนิทที่ถูกความเย็นยะเยือกแช่แข็งและสลายกลายเป็นไอพิสสุทธิ์ในพริบตา แรงระเบิดจากการปะทะของพลังทั้งสองสายส่งผลให้คลื่นกระแทกแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ยอดเขาเซียนที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีเกิดรอยแยกร้าวขนาดใหญ่ หินผาถล่มทลายลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับวันสิ้นโลก เซวี่ยหลันทรุดกายลงเล็กน้อยเมื่อพลังทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกไปจนหมดสิ้น กระบี่ในมือร่วงหล่นปักลงกับพื้นหิมะที่ตอนนี้ย้อมไปด้วยคราบเลือดสีดำ มู่หรงเฟยพุ่งเข้ามาประคองร่างของนางไว้ทันท่วงที อ้อมแขนที่อบอุ่นและแข็งแกร่งนั้นคือสิ่งเดียวที่ประคองให้นางไม่ล้มลงไป "เจ้าทำได้แล้ว... หลันเอ๋อร์" มู่หรงเฟยกระซิบแผ่วเบาริมใบหู น้ำเสียงของบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ยามนี้สั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโล่งอก เซวี่ยหลันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง เป็นรอยยิ้มที่งดงามและจริงใจที่สุดในรอบร้อยปี "ค่ะ... เราล้างแค้นให้ทุกคนได้แล้ว..." ทว่า ความเงียบสงบยังไม่ทันได้ปกคลุมทั่วบริเวณ แผ่นดินที่ควรจะหยุดสั่นกลับเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หลุมลึกที่เกิดจากการระเบิดของร่างมารฟ้าเมื่อครู่ กลับมีลำแสงสีแดงฉานพวยพุ่งทะลักขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับกลิ่นอายความชั่วร้ายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า ไม่เพียงเท่านั้น เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติที่บิดเบี้ยวเหนือยอดเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คิดว่ากำจัดแค่เศษสวะตัวนั้น แล้วเรื่องทั้งหมดจะจบลงอย่างนั้นหรือ... แม่นางเซวี่ย?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกควันแห่งชะตากรรมในบทนี้ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ