แผนลวงของเจ้าสำนัก

"เจ้ากล้าสาบานต่อหน้ากระบี่หมื่นดารานี้หรือไม่... ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นบนยอดเขาเหมันต์นิรันดร์ เมื่อสามปีก่อน เจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องเพียงแค่คนนอกที่ไร้ทางช่วย?" เสียงของเซวี่ยหลันเย็นเยียบราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นน้ำแข็ง แววตาของนางไม่ได้จับจ้องไปยังผู้ใด แต่ปักตรึงอยู่ที่ใบหน้าของเจ้าสำนักเทียนอี้ ผู้ซึ่งกำลังนั่งจิบชาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมผิดปกติท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เทียนอี้วางถ้วยชาลงช้าๆ เสียงกระทบของกระเบื้องเคลือบดังก้องไปทั่วโถงประชุมราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย เขายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเมตตาปลอมเปลือก ซึ่งเป็นสิ่งที่เซวี่ยหลันเกลียดชังที่สุด "เซวี่ยหลัน ศิษย์รัก... เจ้ายังคงแบกรับความแค้นไว้มากเกินไป" เทียนอี้ถอนหายใจ แสร้งทำเป็นเจ็บปวด "ข้าคืออาจารย์ของเจ้า ข้าจะทำร้ายสำนักที่ข้าสร้างขึ้นมาด้วยมือตนเองได้อย่างไรกัน" "อย่าเรียกข้าว่าศิษย์" เซวี่ยหลันขัดจังหวะทันควัน นางก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ไอเย็นแผ่กระจายออกจากร่างจนหยาดน้ำค้างบนพื้นกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง "คำว่าอาจารย์ของท่าน มันราคาถูกเกินกว่าจะใช้กับผู้ที่สังหารศิษย์น้องของข้าเพื่อป้ายความผิดให้วิถีมาร" มู่หรงเฟยซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเงาของเสาหิน กอดอกนิ่งเงียบ แววตาของเขาจับจ้องไปยังเทียนอี้อย่างไม่กะพริบ เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าท่าทางนิ่งสงบของเจ้าสำนักผู้นี้ คืออาการของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "ถ้าเจ้าต้องการหลักฐานนัก..." เทียนอี้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างของเขาสูงสง่าดูน่านับถือ แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งเงาของความเป็นมนุษย์ "ข้ามีบางอย่างจะให้เจ้าดู สิ่งที่เจ้าโหยหามาตลอดสามปี... สิ่งที่เจ้าคิดว่าสูญสิ้นไปแล้วในกองเพลิงมรรคา" เขากดปุ่มกลไกบนที่พักแขนของเก้าอี้ไม้แกะสลัก ผนังด้านหลังบัลลังก์เจ้าสำนักเลื่อนออก เผยให้เห็นกรงขังที่ทำจากเหล็กไหลลงอาคมสีเลือด ภายในกรงนั้นมีร่างสตรีผู้หนึ่งนั่งขดตัวอยู่ เสื้อผ้าของนางขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่า แต่ทว่า... เส้นผมสีเงินยวงที่ปรกใบหน้านั้น กลับเป็นเอกลักษณ์ที่เซวี่ยหลันไม่มีวันลืม ลมหายใจของเซวี่ยหลันขาดห้วงไปชั่วขณะ มือที่ถือกระบี่สั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ "หลันเอ๋อร์...?" หญิงสาวในกรงขังค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางว่างเปล่าไร้ซึ่งความทรงจำ แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยไอสีดำสนิทของ 'มารฟ้า' ซึ่งเป็นพลังที่นางไม่ควรจะมี "ข้าไม่ได้ฆ่านาง เซวี่ยหลัน" เทียนอี้เดินเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกระหายชัยชนะ "ข้าแค่ทำให้สิ่งที่ตายไปแล้ว... กลับมามีชีวิตเพื่อเป็นอาวุธสังหารให้กับข้าเท่านั้นเอง เจ้าจะลงมือสังหารศิษย์น้องที่รักของเจ้าด้วยมือตนเอง หรือจะยอมคุกเข่าศิโรราบต่อหน้าข้าตอนนี้?" เซวี่ยหลันแทบจะกรีดร้องออกมา แต่นางฝืนสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ ทันใดนั้น ร่างของสตรีในกรงก็พุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ พร้อมกับฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยไอสังหารมุ่งตรงเข้าที่หัวใจของเซวี่ยหลันโดยไม่มีความลังเล "นางไม่ใช่ศิษย์น้องของเจ้าอีกต่อไปแล้ว" เทียนอี้หัวเราะก้อง "นางคือ 'หุ่นเชิดมารฟ้า' ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ข้าเคยสร้างมา!" ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือสีดำนั่นเกือบจะปะทะกับอกของนาง เซวี่ยหลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นดอกเหมันต์ที่เคยอยู่คู่กับศิษย์น้องของนางมาตลอดชีวิต กลิ่นที่ซ่อนเร้นความลับบางอย่างเอาไว้... ความลับที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ามันจะถูกซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนังของคนใกล้ตัว ท่ามกลางวิกฤตที่บีบคั้นหัวใจ นิ้วมือของศิษย์น้องที่กำลังรุกคืบเข้ามากลับไม่ได้ประทับลงที่จุดตาย แต่มันกลับกรีดลงบนฝ่ามือของเซวี่ยหลันเป็นรอยแผลเล็กๆ ที่สลักเป็นอักษรลับของสำนัก... 'หนีไป' ความตกตะลึงแล่นผ่านสมองของเซวี่ยหลัน หรือว่านี่จะเป็นแผนการสุดท้ายที่ศิษย์น้องของนางเตรียมไว้เพื่อหลอกล่อเทียนอี้ให้เปิดเผยความลับทั้งหมด? แต่ก่อนที่นางจะได้ไตร่ตรอง ทันใดนั้น ประตูโถงใหญ่ก็พังทลายลงพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสตรีปริศนาในชุดคลุมสีทองที่หายสาบสูญไปนานกว่าร้อยปี... นางคือผู้ที่เทียนอี้เคยประกาศว่าสังหารไปแล้วด้วยมือตนเอง! ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา เมื่อเทียนอี้หน้าถอดสี มือของเขาสั่นเทาพลางชี้นิ้วไปยังผู้มาใหม่ "เป็นไปไม่ได้! เจ้า... เจ้าควรจะตายไปตั้งแต่ตอนที่ข้าช่วงชิงวิชาลับมา!" เซวี่ยหลันยืนนิ่งกลางวงล้อม ขณะที่ชะตากรรมของทุกคนแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่กำลังจะขาดสะบั้น เมื่อสตรีชุดทองเดินตรงเข้ามาหานางแล้วยื่นม้วนคัมภีร์สีเลือดให้ "เจ้าสำนักคนนี้... ไม่ใช่เทียนอี้ตัวจริงที่เจ้าเคยรู้จักมาตลอดชีวิต" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเซวี่ยหลันในวังวนแห่งแผนลวงและเล่ห์กลครั้งนี้นะคะ ชิงเสวี่ยเหมันต์ค่ะ