วิถีเซียนที่แท้จริง

“หากบัลลังก์นี้คือซากศพที่เจ้าเฝ้าทะนุถนอม ก็จงครองมันไว้เพียงผู้เดียวเถิด” เซวี่ยหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ถูกแช่แข็งในฤดูเหมันต์ นางมิได้หันไปมองสตรีปริศนาที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เพียงแค่ก้าวเดินผ่านอาสนะทองคำที่ประดับด้วยกระดูกมารด้วยท่าทีเนิบนาบ ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของนางลากยาวไปตามพื้นหินขรุขระ ก่อให้เกิดเสียงเสียดสีที่ฟังดูเย็นยะเยือกในห้องโถงที่เงียบสงัด “เจ้ากำลังจะไปไหน?” เสียงของสตรีผู้นั้นสั่นเครือด้วยความโทสะ “อำนาจที่เจ้าแลกมาด้วยเลือดเนื้อของศิษย์น้องเจ้า... เจ้าจะทิ้งมันไปเพียงเพราะคำพูดของข้าหรือ?” เซวี่ยหลันหยุดฝีเท้า ดวงตาสีน้ำแข็งคู่งามทอดมองออกไปยังประตูห้องโถงที่เปิดอ้า เผยให้เห็นยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดกาล “ข้าไม่ได้ทิ้งมันเพราะเจ้า แต่ข้ากำลังทิ้งภาระที่ข้าไม่เคยปรารถนา บัลลังก์ที่เจ้าสร้างขึ้นด้วยเล่ห์เพทุบายนี้ ไม่ใช่ทางที่ข้าจะบรรลุธรรมได้ แต่มันคือหลุมศพที่รอให้ข้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน” มู่หรงเฟยซึ่งยืนรออยู่หน้าประตู ยื่นมือออกมาเพื่อรับมือของนางอย่างเงียบเชียบ แววตาของเขาไม่ได้มีความยินดีในชัยชนะครั้งนี้ มีเพียงความเห็นอกเห็นใจที่เปี่ยมล้น เขาไม่ได้กล่าวคำใด เพียงแค่สบตาเซวี่ยหลันด้วยสายตาที่บอกว่า ‘ถึงเวลาเสียที’ “มู่หรงเฟย” เซวี่ยหลันเอ่ยเรียกชายหนุ่ม “ในคืนที่ข้าต้องสูญเสียนางไป ข้าสาบานว่าจะล้างแค้น แต่ในวันนี้ เมื่อข้ามายืนอยู่บนจุดสูงสุด ข้ากลับพบว่ามีเพียงความว่างเปล่าที่ตอบกลับมา ท่านคิดว่าวิถีเซียนที่แท้จริง คือการเป็นผู้กุมชะตาคนอื่น หรือการเป็นผู้ปล่อยวางจากชะตาของตนเองกันแน่คะ?” มู่หรงเฟยกระชับมือที่จับไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ไม่มีเซียนองค์ใดสำเร็จมรรคผลบนกองซากศพหรอกนะเซวี่ยหลัน หากเจ้าต้องการคืนชีวิตให้จิตวิญญาณของเจ้า ก็จงเดินก้าวออกไปจากกรงขังนี้เสีย” ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงหัวเราะแหลมสูงของเจ้าสำนักเทียนอี้ก็ดังกึกก้องมาจากเงามืด ชายชราก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูใจดีแต่แฝงด้วยเขี้ยวเล็บ “จะรีบไปไหนเล่า ท่านเจ้าสำนักคนใหม่? บรรพชนแห่งพรรคเพิ่งจะตื่นขึ้นจากการหลับใหล และพวกเขาก็ปรารถนาที่จะพบหน้าผู้ที่สยบมารฟ้าได้ด้วยตัวคนเดียว... เจ้าคิดว่าการสละตำแหน่งจะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากพันธนาการของพรรคได้จริงๆ หรือ?” เซวี่ยหลันหันกลับมาเพียงครึ่งใบหน้า มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยเป็นยิ้มที่ไม่อาจเดาอารมณ์ได้ “ท่านเจ้าสำนักเทียนอี้... คำว่า ‘พันธนาการ’ สำหรับคนอย่างข้า มันจบลงตั้งแต่วินาทีที่ข้าตัดสินใจทำลายศิลาจารึกมารทิ้งแล้ว ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือว่า อำนาจที่ท่านหลงใหล มันเป็นเพียงโซ่ตรวนที่ผูกมัดท่านไว้กับความมืดมิดเท่านั้น” นางสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว กระแสลมปราณเย็นเยียบพุ่งทะยานออกไปดั่งพายุหิมะ ซัดร่างของเหล่าองครักษ์ที่พยายามเข้ามาขวางทางให้กระเด็นถอยไปคนละทิศละทาง แต่นางไม่ได้สังหารผู้ใด เพียงแค่เปิดทางให้ตัวเองก้าวออกสู่ภายนอกเท่านั้น “มู่หรงเฟย หากวันนี้ข้าต้องเลือกระหว่างการเป็นมารที่ครองโลก กับเซียนที่ไร้ตัวตน ข้าเลือกที่จะเป็นเซียนที่เฝ้ามองโลกสลายไปต่อหน้าต่อตาดีกว่า” เซวี่ยหลันพึมพำขณะเดินผ่านทุ่งหิมะสีขาวโพลนไปเรื่อยๆ ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับมืดมิดลงฉับพลัน เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาที่ไม่มีใครเคยขึ้นไปถึงดังกังวานขึ้นสามครั้ง มันเป็นสัญญาณของการถือกำเนิดของ ‘มารฟ้า’ ที่แท้จริง เซวี่ยหลันชะงักกึก เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาด กลิ่นอายของดอกบัวหิมะที่ควรจะสูญพันธุ์ไปพร้อมกับการตายของศิษย์น้องนางเมื่อสิบปีก่อน กลิ่นนั้นโชยมาจากร่างของเงาดำที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าทางลงเขา “พี่หญิง...” เสียงที่เย็นชาดุจน้ำแข็งแต่เปี่ยมด้วยความคิดถึงเอ่ยขึ้น “ท่านลืมข้าไปแล้วจริงๆ หรือ... หรือว่าการเป็นเจ้าสำนักมาร มันทำให้ท่านลืมแม้กระทั่งคนที่ท่านสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต?” ร่างนั้นก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่เซวี่ยหลันจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง... ใบหน้าของศิษย์น้องผู้ที่ควรจะดับสูญไปแล้ว แต่นัยน์ตาสีโลหิตคู่นั้นกลับบ่งบอกว่า สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าหาใช่คนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นมารฟ้าที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาเพื่อทำลายโลกที่เซวี่ยหลันพยายามปกป้อง มู่หรงเฟยถึงกับถอยหลังกรูด เมื่อเห็นศิษย์น้องคนนั้นยื่นมือมาหาเซวี่ยหลันพร้อมรอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวเกินกว่าจะบรรยาย “ยินดีด้วยนะท่านพี่... บัดนี้ท่านสละตำแหน่งผู้นำแล้ว... ก็ถึงเวลาที่ข้าจะพาท่านกลับลงสู่ขุมนรกที่แท้จริงเสียที” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหนาวร้อนมากับเซวี่ยหลันจนถึงวินาทีสุดท้ายนี้นะคะ