เหมันต์นิรันดร์กาล

“นรกหรือ? เจ้าคิดว่าที่ผ่านมาข้ายังอยู่ในสวรรค์ชั้นฟ้าอย่างนั้นหรือ ศิษย์น้อง” เซวี่ยหลันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำในฤดูหนาวที่ไร้คลื่นลม มือเรียวบางที่เคยจับกระบี่คู่ชีพมานับร้อยปีค่อยๆ เลื่อนลงมาประสานไว้ที่หน้าท้อง ท่ามกลางความกดอากาศที่หนักอึ้งจนลมหายใจของมู่หรงเฟยแทบหยุดชะงัก ศิษย์น้องผู้นั้น—ผู้ที่มีใบหน้าซึ่งเคยเป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในวัยเยาว์ของนาง—บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มอัปลักษณ์ รอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดและกิเลสอันมืดดำ เขาขยับกายเข้ามาใกล้ เงาของเขาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วลานประลองที่ไร้ซึ่งผู้คน บรรยากาศบีบคั้นจนหยดหิมะที่โปรยปรายรอบยอดเขาเซียนดูราวกับถูกแช่แข็งไว้กลางอากาศ “ท่านพี่... ท่านช่างน่าสมเพชนัก” เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงเสียดสีของเหล็กกล้ากับหินผา “ตำแหน่งเจ้าสำนักที่ท่านหวงแหน บัดนี้มันไม่เหลือค่าอะไรแล้ว ความเมตตาของท่าน... ความอดทนของท่าน... ทุกอย่างมันคือยาพิษที่ค่อยๆ กัดกินวิญญาณของท่านไปทีละน้อย” มู่หรงเฟยที่ยืนอยู่ข้างกายเซวี่ยหลัน ขยับตัวหมายจะชักกระบี่ ทว่าเขากลับพบว่าร่างกายตนเองหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนแห่งมารพันธนาการไว้แน่น เขาหันไปมองสตรีข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เซวี่ยหลัน... อย่าฟังคำลวงของมัน เจ้าสิ่งนี้ไม่ใช่ศิษย์น้องของเจ้าอีกต่อไป มันเป็นเพียงร่างจำลองที่ถูกสร้างจากความแค้นของเจ้าสำนักเทียนอี้” เซวี่ยหลันไม่ตอบ นางเพียงแค่ปรายตาไปมองมู่หรงเฟย สายตานั้นเย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความอาทรที่ซ่อนเร้น “มู่หรง... ความตายมิใช่จุดจบ แต่มันคือการเริ่มต้นของความว่างเปล่าที่แท้จริง ท่านกลัวสิ่งใดหรือ?” “ข้ามิได้กลัวตาย” มู่หรงเฟยคำรามในลำคอ “ข้าเพียงแต่กลัวว่า... หากวันนี้ข้าเสียเจ้าไป โลกใบนี้จะเหลือความงดงามใดให้ข้าได้เฝ้ามองอีก” ศิษย์น้องมารผู้นั้นหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องกังวานไปทั่วหุบเขา “ความงดงาม? ช่างน่าขันสิ้นดี! ในเมื่อตำนานของพวกเจ้ากำลังจะจบลงในวินาทีนี้!” ฉับพลันนั้น ลมปราณสีดำทมิฬก็พุ่งเข้าหาร่างของทั้งสองดุจงูพิษ เซวี่ยหลันไม่ได้ถอยหนี นางกลับยื่นมือออกไป ปล่อยให้เปลวไฟสีน้ำเงิน—เปลวไฟแห่งเหมันต์นิรันดร์—ลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือ นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้าวที่เป็นดั่งการตัดสินใจครั้งสุดท้ายในฐานะนางพญาเซียน “เจ้าสำนักเทียนอี้สอนให้เจ้าใช้วิชามารสังหารผู้อื่น แต่เขาลืมสอนเจ้าไปอย่างหนึ่ง...” เซวี่ยหลันกล่าวขณะที่เปลวไฟในมือนางเริ่มแผ่ขยายเป็นวงกว้าง “ว่าการจะดับสูญวิญญาณเซียนได้นั้น ไม่ใช่การใช้ความมืดเข้าห้ำหั่น แต่มันคือการยอมรับความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม” นางหันไปหาคู่ชีวิตของนาง สบตาเขาด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ “มู่หรง จับมือข้าไว้” มู่หรงเฟยไม่รีรอ เขาคว้ามือของนางไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดั่งหิมะถ่ายทอดถึงกันและกัน ในวินาทีที่ศัตรูพุ่งเข้ามาถึงตัว ทั้งคู่ต่างหลับตาลง ไม่ใช่เพื่อรอรับความตาย แต่เพื่อรวมจิตวิญญาณเข้ากับพลังที่รุนแรงที่สุดที่เคยมีมา พลังที่สลายทุกสิ่งให้กลายเป็นผุยผง “ไม่! หยุดนะ!” ศิษย์น้องมารแผดเสียงร้องโหยหวนเมื่อพบว่าร่างของเขาเริ่มสลายกลายเป็นละอองหิมะไปพร้อมกับอาณาเขตของยอดเขาเซียน หิมะสีขาวโพลนเริ่มตกหนักขึ้นหนักขึ้นจนมองไม่เห็นทิศทาง เสียงกระบี่กระทบกัน เสียงคำรามของปีศาจ และเสียงหัวเราะของจอมวางแผนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ทั้งหมดค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่แสนยาวนาน เสียงลมหายใจของจักรวาลที่กำลังหมุนวนไปสู่จุดจบ เมื่อม่านหมอกจางลงไป ลานประลองบนยอดเขาก็เหลือเพียงความว่างเปล่า ปราศจากร่างของนางพญาเซียน ปราศจากชายผู้เป็นคู่คิด และปราศจากศิษย์น้องที่บิดเบี้ยว เหลือทิ้งไว้เพียงตำนานที่ถูกจารึกไว้ในก้อนเมฆที่ลอยละล่องเหนือนภาสูง ไม่มีใครพบเห็นเซวี่ยหลันอีกเลย ไม่ว่าจะเป็นในดินแดนมนุษย์หรือในแดนเซียน บ้างก็ว่านางกลายเป็นหิมะที่โปรยปรายอยู่ทุกปี บ้างก็ว่านางและมู่หรงเฟยได้ข้ามผ่านพรมแดนแห่งความเป็นตายไปสู่โลกใบใหม่ที่ไร้ซึ่งสงคราม แต่สำหรับผู้ที่ยังคงจำเรื่องราวของนางได้ ทุกครั้งที่ลมหนาวพัดผ่านและหิมะแรกของปีโปรยลงมา พวกเขาจะสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่สง่างาม ความเย็นเยือกที่เป็นดั่งเครื่องเตือนใจว่า แม้แต่วิถีมารฟ้าที่โหดเหี้ยม ก็มิอาจสยบหัวใจที่แน่วแน่และบริสุทธิ์ได้ ตำนานของนางพญาเซียนจบลงแล้ว ทว่าเหมันต์นิรันดร์กาลนั้น... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเพียงเท่านั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหนาวผ่านร้อนเคียงข้างเซวี่ยหลันมาจนถึงบทสุดท้ายนี้นะคะ