เปิดประตูสู่สรวงสวรรค์

“หากเจ้าก้าวผ่านธรณีประตูนี้ไปได้ ก็จงถือว่าชีวิตที่เหลืออยู่คือของแถมจากนรกเถิด เจ้าสำนักเทียนอี้” เสียงของเซวี่ยหลันราบเรียบ ทว่าก้องกังวานด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว นางไม่ได้ตะโกน หากแต่ทุกคำพูดเปรียบเสมือนคมดาบน้ำแข็งที่กรีดลงบนโสตประสาทของผู้คนนับพันในสำนักเทียนอี้ เบื้องหน้าของนางคือหุบเขาเมฆาคล้อย แหล่งกบดานที่อ้างตนว่าเป็นตัวแทนแห่งธรรมะมานานนับร้อยปี ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยคาวเลือดและไอสังหารที่นางเป็นผู้สาดซัดเข้ามาด้วยตัวเอง “เซวี่ยหลัน! เจ้าคนวิปลาส!” เจ้าสำนักเทียนอี้แผดเสียงก้อง ใบหน้าอันเปี่ยมด้วยเมตตาจอมปลอมบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เขาชี้กระบี่แสงใสเข้าหานาง “เจ้ากล้าทำลายเกราะอาคมสวรรค์ของสำนักเรา ทั้งที่รู้ว่านั่นคือการประกาศสงครามกับเบื้องบนงั้นหรือ?” เซวี่ยหลันเพียงแค่นสายตา เย็นเยียบดุจหิมะพันปีในฤดูเหมันต์ นางก้าวเท้าช้าๆ ผ่านซากปรักหักพังของประตูทิศเหนือที่เพิ่งถูกพลังมารฟ้าบดขยี้จนแหลกละเอียด พลังปราณสีนิลกาฬหมุนวนรอบกายดั่งพายุทอร์นาโด บดขยี้ศิษย์สำนักเทียนอี้ที่พุ่งเข้ามาขวางทางจนกระอักเลือดตายในพริบตา “เบื้องบนหรือ?” นางเหยียดหยาม “ในวันที่ศิษย์น้องของข้าต้องสิ้นใจเพราะแผนชั่วของเจ้า เหตุใดเบื้องบนถึงไม่ลงมาพิพากษา? ในเมื่อสวรรค์ไม่ส่งเสียง ข้าก็จะเป็นผู้พิพากษาด้วยวิถีมารของข้าเอง” มู่หรงเฟยที่ยืนอยู่ข้างกายเซวี่ยหลัน ขยับดาบในมือเบาๆ เขาไม่ได้พูดสิ่งใด แววตาของเขาซ่อนความห่วงใยอันลึกซึ้งเอาไว้ ทุกก้าวที่เขาย่างผ่านคือการเปิดทางให้นาง เส้นทางสายเลือดที่เซวี่ยหลันเลือกเดินนั้นมิใช่เพื่ออำนาจ แต่มันคือเส้นทางแห่งการระบายแค้นที่อัดอั้นมานานแสนนาน “นางไม่ได้มาเพื่อเจรจา” มู่หรงเฟยเอ่ยขึ้นเสียงต่ำพลางมองไปรอบๆ “ระวังตัวด้วย เจ้าสำนักเทียนอี้... ความมืดมิดที่นางถือครองอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะต้านทานได้” ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเมฆาคล้อยก็เปลี่ยนเป็นสีครามเข้มดุจน้ำหมึก เมฆาหมุนวนเป็นวงกลมดั่งดวงตาที่กำลังลืมขึ้น เซวี่ยหลันสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ไอเย็นยะเยือกมหาศาลถาโถมลงมาดั่งหิมะพิฆาต ทุกเกล็ดหิมะที่สัมผัสร่างของศิษย์ฝ่ายธรรมะล้วนแปรเปลี่ยนเป็นใบมีดคมกริบที่เฉือนเนื้อหนัง “เปิดประตูสู่สรวงสวรรค์ที่เจ้าหลอกลวงผู้คนมานานเถิด” เซวี่ยหลันเอ่ยเบาๆ ก่อนจะพุ่งร่างดั่งสายฟ้าสีดำเข้าหาใจกลางของสำนัก การต่อสู้ตะลุมบอนเริ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เซวี่ยหลันร่ายรำท่ามกลางฝูงชน พลังมารฟ้าที่นางฝึกฝนจนถึงขีดสุดทำให้ร่างของนางแทบจะไร้ตัวตน ทุกครั้งที่นางเคลื่อนไหวจะมีเพียงกลิ่นหอมของดอกเหมันต์ที่ตายซากทิ้งไว้แทนที่ ทว่าท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือดนั้น นางกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... พลังงานที่คุ้นเคย ไม่ใช่พลังของศัตรู แต่เป็นพลังที่นางโหยหามาตลอดกาล นางหยุดชะงัก กลางสนามรบที่ศพเกลื่อนกลาด เซวี่ยหลันหมุนกายกลับมายังวิหารลับหลังสำนัก ซึ่งเป็นที่เก็บรักษา "คัมภีร์บรรพกาล" สิ่งที่เทียนอี้ใช้หลอกลวงทุกคนว่ามันคือพลังเซียนชั้นสูง “เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังทำลายความหวังของข้าหรือ?” เทียนอี้หัวเราะร่า เลือดไหลอาบหน้าขณะที่เขายืนพิงแท่นศิลา “ความแค้นของเจ้าต่างหากที่จะเป็นกุญแจสำคัญ... ดูนั่นสิ เซวี่ยหลัน” ภายในวิหาร บานประตูทองคำค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงสั่นสะเทือนจากพลังมารของเซวี่ยหลัน แสงสีทองสว่างจ้าทะลักออกมา แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่หลังประตูนั้นกลับไม่ใช่เหล่าทวยเทพ แต่มันคือ... โลงแก้วผลึกที่สลักชื่อศิษย์น้องผู้ล่วงลับของนางไว้! ข้างในนั้น ร่างที่ควรจะแหลกสลายไปนานแล้วกลับยังคงสภาพเดิมราวกับกำลังหลับใหล ทว่าดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นกลับลืมขึ้นมาอย่างเชื่องช้าในจังหวะที่เซวี่ยหลันย่างกรายเข้าไปใกล้ “พี่หญิง...” เสียงที่แผ่วเบาและแหบแห้งดังออกมาจากในโลง “ข้าเฝ้ารอวันที่เจ้าจะพาข้าออกไป... จากนรกขุมนี้” เซวี่ยหลันชะงักงัน หัวใจที่เย็นชาราวน้ำแข็งสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดาบมารในมือสั่นไหว เมื่อนางพบว่าพลังมารที่นางใช้ทำลายสำนักนี้ไปครึ่งค่อน กลับกลายเป็นพลังงานที่ใช้กระตุ้นกลไกการฟื้นคืนชีพของศิษย์น้องที่แท้จริงแล้วกลับกลายเป็น "มารฟ้า" ที่มีอำนาจเหนือกว่านางหลายเท่าตัว! มู่หรงเฟยตะโกนเตือนด้วยความตื่นตระหนก “เซวี่ยหลัน! ถอยออกมา! นั่นไม่ใช่ศิษย์น้องของเจ้า!” ทว่าสายเกินไป มือเรียวขาวซีดพุ่งออกจากโลงแก้วคว้าเข้าที่ลำคอของเซวี่ยหลันแน่น ก่อนที่รอยยิ้มอัปลักษณ์จะปรากฏบนใบหน้าที่นางรักที่สุด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและหยาดน้ำตาในบทนี้ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ