เสียสละเพื่อคนสำคัญ

"เจ้าคนโง่เขลา... คิดจะใช้ชีวิตของตนแลกกับความว่างเปล่าเช่นนั้นหรือ!" เสียงตวาดกร้าวของเจ้าสำนักเทียนอี้ดังก้องกังวานเหนือยอดเขาเซียน แรงกดดันมหาศาลจากปราณกระบี่พิสุทธิ์ถาโถมลงมาราวกับภูเขาถล่มทลาย เซวี่ยหลันยืนนิ่งดุจรูปสลักน้ำแข็ง ใบหน้างดงามไร้ความรู้สึก ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่เยียบเย็นถึงขั้วหัวใจ ในชั่วพริบตาที่กระบี่แสงสีทองนับพันเล่มพุ่งเข้าหาจุดตายของมู่หรงเฟย ผู้ซึ่งกำลังอ่อนแรงจากการต้านทานค่ายกลอาคม เซวี่ยหลันไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างระหงพุ่งทะยานเข้าขวางกั้นระหว่างความเป็นและความตายอย่างสง่างามราวกับหิมะที่ปลิดปลิวเข้าสู่เปลวเพลิง ฉึก! เสียงคมกระบี่เสียบทะลุเนื้อหนังดังชัดเจนในความเงียบงัน มู่หรงเฟยเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อเห็นแผ่นหลังของสตรีผู้เยือกเย็นถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของโลหิต "เซวี่ยหลัน!" มู่หรงเฟยคำรามลั่น เสียงนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ เขารีบประคองร่างที่กำลังทรุดฮวบของนางไว้ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกจากกายของนางแม้ในยามที่เลือดอุ่นๆ กำลังหลั่งริน เซวี่ยหลันกระอักเลือดสีเข้มออกมาคำหนึ่ง ดวงตาเรียวสวยปรือปรอยลง ทว่าริมฝีปากบางกลับคลี่ยิ้มจางๆ ที่ดูไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "ท่าน... ยังคงต้องอยู่ต่อ... เพื่อสะสางหนี้เลือดให้แก่สำนักเรา..." "เจ้าทำแบบนี้ทำไม! ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเราจะรอดไปด้วยกัน!" มู่หรงเฟยเค้นเสียง เขาส่งถ่ายปราณทิพย์เข้าสู่ร่างของนางอย่างบ้าคลั่ง แต่กระบี่ของเทียนอี้นั้นเคลือบด้วยพิษทำลายลมปราณ หากฝืนดึงดัน นางย่อมต้องแตกสลายไปทั้งกายและใจ เจ้าสำนักเทียนอี้หัวเราะร่า ยืนตระหง่านอยู่บนยอดหน้าผาด้วยท่าทีถือดี "ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนาเสียจริง สตรีผู้ถือตัวว่าสูงส่งดั่งหิมะ สุดท้ายก็เป็นได้เพียงเศษซากใต้ฝ่าเท้าของข้า... มู่หรงเฟย ในเมื่อนางอยากตายแทนเจ้า เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้เจ้าได้เห็นนางดับสูญไปต่อหน้าต่อตา!" เซวี่ยหลันกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกแทงยังไม่เท่ากับความตระหนักรู้ที่ว่า นางไม่อาจปกป้องเขาได้ด้วยพละกำลังเพียงน้อยนิด นางใช้มือที่สั่นเทาคว้ามือของมู่หรงเฟยไว้แน่น ปราณเยือกแข็งในร่างของนางเริ่มหมุนวนผิดปกติ แต่นี่มิใช่การยอมจำนน แต่มันคือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของนาง "ฟังข้านะ..." นางกระซิบ เสียงของนางแผ่วเบาแต่กังวานในใจเขา "วิชาหิมะโปรย... มิได้มีไว้เพื่อฆ่าฟัน... แต่มีไว้เพื่อ 'ผนึก' ทุกสรรพสิ่ง แม้กระทั่งตัวข้าเอง..." มู่หรงเฟยชะงัก สายตาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหวเมื่อเขารับรู้ถึงสิ่งที่นางกำลังจะกระทำ "ไม่... เจ้าจะทำลายรากฐานพลังของตัวเองไม่ได้ ถ้าเจ้าทำเช่นนั้น เจ้าจะสูญเสียความทรงจำและกลายเป็นคนธรรพ์... หรือแย่กว่านั้น..." "หากข้าดับสูญ แล้วท่านรอด... นั่นย่อมเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าที่สุด" เซวี่ยหลันผลักตัวออกห่างจากอ้อมกอดของเขา ลมพายุหิมะโหมกระหน่ำขึ้นรอบตัวนางฉับพลัน ผมสีดำขลับปลิวไสวไปกับแรงลมที่อัดแน่นด้วยไอเย็นจัด นางเหินกายขึ้นสู่กลางอากาศ ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าครามจางๆ ราวกับดวงดาราที่กำลังจะดับแสง เทียนอี้ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแผ่รังสีอำมหิตออกมา "คิดจะระเบิดปราณเพื่อปิดฉากหรือ? เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่มีทางทำลายค่ายกลของข้าได้!" ทว่า ในขณะที่ศัตรูกำลังเตรียมรับมือกับแรงระเบิด เซวี่ยหลันกลับไม่ได้โจมตีเขา แต่นางใช้นิ้วเรียวสวยเขียนอักขระลึกลับลงบนอากาศ อักขระสีเงินทอประกายบาดตา ก่อนจะพุ่งเข้าโอบล้อมร่างของมู่หรงเฟยไว้เป็นเกราะคุ้มกันชั้นยอด "จงไปเสีย มู่หรงเฟย... ไปที่หุบเขาไร้ลักษณ์ ที่นั่นคือทางรอดเดียวที่ท่านมี" "เซวี่ยหลัน! ไม่นะ!" มู่หรงเฟยตะโกนสุดเสียง ทว่าร่างของเขากลับถูกพลังมหาศาลจากอักขระของนางผลักให้กระเด็นออกไปจากเขตแดนของยอดเขาเซียน ในชั่วพริบตาที่เขากำลังจะหลุดพ้นจากวงล้อม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับหนึ่งที่ยืนซุ่มอยู่ในเงามืดของวิหารร้างด้านหลังเทียนอี้ เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีเทาและถือป้ายประจำตัวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ป้ายที่ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับการล่มสลายของสำนักมารเมื่อสิบปีก่อน! ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือร่างลึกลับนั้นกำลังยกคันศรขึ้น เล็งตรงไปยังจุดที่เซวี่ยหลันกำลังไร้ทางป้องกัน และลูกศรที่พาดอยู่บนสายนั้น... คือศรแห่งการทำลายล้างที่สามารถสังหารเทพเซียนให้กลายเป็นฝุ่นผงได้ในนัดเดียว! ชิงเสวี่ยเหมันต์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าท่านจะยังไม่ด่วนทอดทิ้งความหวังในตอนถัดไปนะคะ