ปฐมบทแห่งการแก้แค้น

“เจ้ายังจำรสสัมผัสของน้ำค้างบนยอดเขาหมื่นเมฆาได้อยู่หรือไม่... ‘เจียงเฉิน’?” เสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่ากลับเย็นเยียบดุจคมกระบี่ที่กรีดผ่านอากาศท่ามกลางความเงียบงันในหอคัมภีร์ร้าง เซวี่ยหลันยืนเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางเงามืด ร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของนางดูตัดกับคราบเลือดที่กระเซ็นอยู่บนพื้นหินอ่อนอย่างน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบดุจหิมะที่ไม่เคยปรานีใครจดจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า เจียงเฉิน ศิษย์เอกผู้ที่นางเคยถ่ายทอดวิชาลมปราณน้ำแข็งให้ด้วยตนเอง บัดนี้เขากำลังสั่นสะท้าน มือที่เคยจับกระบี่อย่างองอาจสั่นเทาจนแทบประคองร่างไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากของเขาแตกยับจากการถูกซ้อมจนสาหัส “ท่านอาจารย์... ข้า...” เขาเค้นเสียงแหบพร่า “ข้าไม่มีทางเลือก... เจ้าสำนักเทียนอี้เขามีแผนที่สำนัก... หากข้าไม่ทำตาม เขาจะสังหารครอบครัวของข้าทั้งหมด...” เซวี่ยหลันไม่ได้ขยับกาย นางเพียงขยับปลายนิ้วเบาๆ กระบี่หิมะในมือก็สั่นไหวส่งเสียงครวญครางดั่งวิญญาณแค้น “ความรักต่อครอบครัวคือจุดอ่อนที่งดงาม แต่ความทรยศต่อผู้มีพระคุณคือรอยมลทินที่แม้แต่หิมะหมื่นปีก็ไม่อาจล้างได้สะอาด” นางก้าวเดินเข้าไปหาเขา เสียงฝีเท้าเบาราวกับแมว แต่มันกลับดังดั่งระฆังแห่งความตายในโสตประสาทของเจียงเฉิน “ข้าสอนเจ้าให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียร มิใช่สุนัขรับใช้ที่คอยเห่าหอนตามคำสั่งของคนชั่ว” “ท่านมันใจดำ!” เจียงเฉินตะคอกออกมาด้วยความอัดอั้น ก่อนจะพุ่งตัวหมายจะแทงกระบี่ใส่หน้าท้องของนาง ทว่าในชั่วพริบตาที่ปลายกระบี่จะถึงตัว เซวี่ยหลันกลับหายวับไปราวกับควันไฟ เพียงพริบตาเดียว นางไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของเขา ฝ่ามือเรียวบางดุจหยกประทับลงบนแผ่นหลังของศิษย์ทรยศอย่างแผ่วเบา ทว่าแรงกระแทกกลับมหาศาลจนกระดูกสันหลังของเจียงเฉินร้าวระบม เขากระอักเลือดคำโตออกมาพ่นใส่พื้น “จำได้ไหม... วิชา ‘ปราณเหมันต์สลายจิต’ ที่ข้าเคยสอนเจ้า” เซวี่ยหลันกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงของนางเยือกเย็นจนเจียงเฉินรู้สึกได้ว่าลมปราณในกายเขากำลังแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง “มันไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องเจ้าจากศัตรู แต่มันมีไว้เพื่อชำระล้างจิตใจที่แปดเปื้อนของคนที่ข้าเคยไว้ใจที่สุด” เจียงเฉินดิ้นรนอย่างทุรนทุราย ความเจ็บปวดจากการถูกลมปราณกัดกินจากภายในทำให้เขากรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน “ฆ่าข้าเถอะ! ได้โปรด... ข้าไม่อยากทรมานไปมากกว่านี้แล้ว!” เซวี่ยหลันหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพของศิษย์น้องที่ถูกสังหารโดยแผนการสกปรกของเทียนอี้ผุดขึ้นมาในความทรงจำ ความอาฆาตที่นางเก็บงำไว้ตลอดหลายปีปะทุขึ้นดั่งภูเขาไฟที่ซ่อนอยู่ภายใต้หิมะ “ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับคนทรยศ แต่เพราะข้าเคยรักเจ้า... ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ไปไถ่บาปในยมโลก” นางตวัดมือขึ้น กระบี่หิมะในมือวาดเส้นโค้งผ่านลำคอของศิษย์เอกอย่างแม่นยำและรวดเร็ว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นดั่งกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นลงบนพื้นหิมะขาวบริสุทธิ์ เจียงเฉินเบิกตากว้าง ร่างกายค่อยๆ ล้มลงไปกองกับพื้น ดวงตาที่ไร้แววของเขายังคงจ้องมองนางด้วยความหวาดกลัวจนวินาทีสุดท้าย เซวี่ยหลันเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างสง่างาม นางไม่แม้แต่จะปรายตามองศพเบื้องหน้าอีก มือเรียวบางยกขึ้นปัดฝุ่นละอองบนแขนเสื้อราวกับเพิ่งกำจัดแมลงที่น่ารำคาญทิ้งไปเท่านั้น ในขณะที่หัวใจของนางกลับหนักอึ้งดั่งหินผา “นี่คือรายแรก...” นางพึมพำกับความว่างเปล่า “เทียนอี้... ข้าจะให้เจ้าเห็นว่าการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดนั้น... มันทรมานเพียงใด” ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินออกจากหอคัมภีร์ เสียงปรบมือแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า “ช่างเป็นภาพที่น่ารื่นรมย์ยิ่งนัก ท่านพี่เซวี่ยหลัน” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากเงามืด ชายผู้นั้นสวมหน้ากากเงินครึ่งใบหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เซวี่ยหลันชะงักกึก มือของนางขยับไปที่ด้ามกระบี่ทันที เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ประจำตัวของศัตรูที่นางเกลียดชังที่สุดปักอยู่บนหน้าอกของชายแปลกหน้าคนนั้น “เจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงมีตราของสำนักเทียนอี้อยู่ที่นั่น?” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้เซวี่ยหลันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนร่างสั่นสะท้าน... มันคือใบหน้าของบุคคลที่นางคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่สำนักของนางพินาศ และเขาคนนั้นก็คือ 'มู่หรงเฟย' ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งแสงสว่างเดียวในใจของนาง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันหนาวเหน็บและเจ็บปวดไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ