พันธมิตรในความมืด

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงยังกล้ามายืนหายใจอยู่ตรงหน้าข้า" ปลายกระบี่น้ำแข็งที่เซวี่ยหลันสร้างขึ้นจากไอเย็นในอากาศ พุ่งจ่อเข้าที่ลำคอของมู่หรงเฟยโดยไร้ซึ่งความลังเล ดวงตาคู่สวยดุจธารน้ำแข็งที่ผ่านการบ่มเพาะมานับร้อยปีวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ยากจะระงับ ทุกอณูในห้องโถงร้างแห่งนี้อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศแทบจะหยุดไหลเวียน มู่หรงเฟยไม่ได้ขยับกายหลบคมกระบี่แม้แต่นิ้วเดียว เขายืนตระหง่านดั่งขุนเขาที่ผ่านพายุฝนมานับไม่ถ้วน นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีผู้เยือกเย็นตรงหน้า ราวกับกำลังอ่านหน้ากระดาษแห่งความทรงจำที่แตกสลายของเธอ "หากการตายของข้าช่วยล้างความแค้นในใจเจ้าได้ เซวี่ยหลัน... ข้าก็พร้อมจะละทิ้งลมหายใจนี้ตั้งแต่วันที่เจ้าสำนักเทียนอี้เหยียบย่ำเกียรติของสำนักเหมันต์นิรันดร์แล้ว" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนหัวใจของนาง เซวี่ยหลันกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "คำลวงของสุนัขรับใช้ที่เจ้าสำนักเทียนอี้ส่งมาเฝ้าดูข้า ยิ่งฟังยิ่งน่าสะอิดสะเอียน เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าทุกฝีก้าวของข้าถูกรายงานไปยังยอดเขาเซียนเทียนอี้ในทุกยามค่ำคืน" มู่หรงเฟยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "ถ้าข้าเป็นเพียงสุนัขรับใช้จริงๆ เจ้าคิดหรือว่าวันนี้เจ้าจะยังยืนอยู่ตรงนี้ได้? จดหมายลับที่เจ้าพบในแขนเสื้อข้าเมื่อสามวันก่อน... เจ้าคิดว่าใครเป็นคนวางไว้ให้เจ้าอ่านกันล่ะ?" เซวี่ยหลันชะงัก นิ้วเรียวยาวที่จับด้ามกระบี่สั่นไหวเพียงชั่ววูบ ความทรงจำเมื่อสามวันก่อนผุดพรายขึ้นมา จดหมายฉบับนั้นระบุพิกัดสถานที่ซ่อนตัวของศิษย์น้องคนเดียวของเธอที่ถูกลักพาตัวไป หากข้อมูลนั้นเป็นจริง... นี่หมายความว่ามู่หรงเฟยเป็นคนช่วยเธออย่างนั้นหรือ? "ทำไม?" เธอถาม เสียงนั้นแผ่วเบาหากแฝงด้วยความกังขา "เจ้าเป็นอดีตเจ้าสำนักมาร เหตุใดจึงต้องทรยศต่อผู้ที่มอบอำนาจให้เจ้า?" มู่หรงเฟยขยับตัวเข้าใกล้คมกระบี่จนรอยเลือดซึมออกมาจากผิวหนังที่ลำคอ "เพราะความแค้นของเจ้า คือความแค้นเดียวที่ข้าเหลืออยู่บนโลกที่เน่าเฟะใบนี้ เทียนอี้ไม่ได้ต้องการให้ข้าเฝ้าดูเจ้าเพื่อปกป้อง แต่เขาต้องการให้ข้า 'รอจังหวะ' เพื่อสังหารเจ้าในยามที่เจ้าบรรลุขั้นเซียนขั้นเก้า... เขาหวาดกลัวพลังของเจ้า เซวี่ยหลัน" ความเงียบงันปกคลุมบรรยากาศ มือของเซวี่ยหลันลดลงช้าๆ แต่ยังคงไม่ยอมวางกระบี่ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เขาคือคนที่เธอเคยเกลียดชังที่สุดในฐานะอดีตจอมมาร แต่ในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้เธอ เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาในเงามืดนี้ "ข้าไม่เชื่อใจเจ้า" เซวี่ยหลันกล่าวพลางลดกระบี่ลง "แต่ข้าต้องการคนเปิดทางสู่หอคัมภีร์เซียนบรรพกาล... ถ้าเจ้าต้องการร่วมทาง ก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าหัวใจของเจ้ายังเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง" "พิสูจน์ด้วยการที่ข้าจะยื่นกระบี่ของข้าให้เจ้าถือไว้" มู่หรงเฟยปลดอาวุธคู่กายโยนลงบนพื้นหินอย่างไม่แยแส "หากข้าทรยศเจ้าแม้แต่ครึ่งก้าว... ให้คมกระบี่นั้นปลิดชีพข้าแทนเทียนอี้เถอะ" เซวี่ยหลันมองดูชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่ปรับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด บัดนี้เขากลายเป็นเพียงบุรุษผู้แบกรับบาปกรรมไว้เต็มบ่าไม่ต่างจากเธอ การตัดสินใจร่วมมือกันในครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความไว้วางใจ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์บนกองเพลิงแห่งความแค้นที่ไม่มีวันดับ ทว่า ขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังเดินเข้าสู่เส้นทางแห่งความมืดมิด เสียงปรบมือแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง แสงตะเกียงที่ริบหรี่วูบไหวเผยให้เห็นร่างของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังเสาหิน นางยิ้มให้ทั้งคู่ด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าไอเย็นของเซวี่ยหลันเสียอีก "น่าประทับใจยิ่งนัก... สองจอมมารที่ล่มสลายมาจับมือกันเพื่อจะโค่นล้มท้องฟ้า" เสียงนั้นใสซื่อทว่าทำเอาคนทั้งคู่ถึงกับตัวแข็งทื่อ เซวี่ยหลันหันขวับไปมอง แล้วลมหายใจก็ต้องสะดุดลงเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยดีกว่าใคร ใบหน้าของ 'ศิษย์น้อง' ที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น... แต่บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ปนเปด้วยความอาฆาต และในมือของนางนั้นถือตราประทับแห่งเจ้าสำนักเทียนอี้เอาไว้แน่น "ท่านพี่... ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะปล่อยให้ท่านทำลายสำนักที่ข้ารักยิ่งกว่าชีวิตไปได้?" ชิงเสวี่ยเหมันต์หวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปกับชะตากรรมของเซวี่ยหลันนะคะ