ร่องรอยของคนทรยศ

"สิ่งที่ท่านถืออยู่ในมือนั่น... ไม่ใช่คัมภีร์วิถีเซียนที่สำนักเราควรจะมีหรอกนะคะ" สุ้มเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำที่เย็นเยียบจนกลายเป็นน้ำแข็งของเซวี่ยหลันดังขึ้นในความมืดมิดของหอเก็บตำรับลับหลัง ความเงียบที่เข้าปกคลุมชั่วขณะนั้นหนักอึ้งราวกับถูกถมทับด้วยขุนเขาเทียนซาน เจ้าสำนักเทียนอี้ชะงักมือที่กำลังสอดแผ่นป้ายหยกสีดำสนิทเข้าใต้ชั้นวางหนังสือ แผ่นหลังของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม "ศิษย์น้องเซวี่ย เจ้าเข้าใจผิดไปแล้ว สิ่งนี้เป็นเพียงบันทึกการชำระล้างมลทินของเหล่าอดีตเจ้าสำนักเท่านั้น" เทียนอี้หันกลับมา แววตาของเขาซ่อนเร้นความลึกลับภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีเมตตาเสมอมา เซวี่ยหลันก้าวผ่านเงาไม้ที่ทอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ปลายกระบี่หิมะหยกในมือเปล่งประกายสีครามเย็นเยือก ดวงตาคู่คมดั่งใบมีดของนางจับจ้องไปที่ปลายนิ้วของอีกฝ่าย ที่บัดนี้มีรอยดำปื้นราวกับรอยไหม้ของไอปีศาจปรากฏอยู่ให้เห็นเด่นชัด "บันทึกการชำระล้างหรือคะ? แล้วเหตุใดรอยคราบมารฟ้าถึงได้เกาะกินเนื้อหนังของท่านจนถึงกระดูกเช่นนั้นเล่า ท่านเจ้าสำนัก... หรือคำสาบานเบื้องหน้าองค์เง็กเซียนเมื่อสิบปีก่อน เป็นเพียงละครฉากหนึ่งเพื่อกลบเกลื่อนรอยด่างพร้อยของความทะเยอทะยานที่ท่านมีต่อเคล็ดวิชาต้องห้าม?" บรรยากาศในหอคัมภีร์เริ่มสั่นสะเทือน ไอพลังสังหารที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของเซวี่ยหลันทำให้ฝุ่นผงรอบกายหมุนวนเป็นเกลียว มู่หรงเฟยที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่กำหมัดแน่น เขาจำกลิ่นอายนี้ได้ดี กลิ่นอายของสัญญาเลือดที่ไร้ทางย้อนกลับ... สิ่งที่ทำให้สำนักเซวี่ยหลันต้องล่มสลายและศิษย์น้องของนางต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ "เจ้าช่างเปราะบางและไร้เดียงสานัก เซวี่ยหลัน" เทียนอี้ถอนหายใจ แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เขาก้าวออกมาจากเงามืด รัศมีสีแดงฉานค่อยๆ แผ่ออกมาจากร่างของเขา "บนโลกของเซียนใบนี้ ใครเล่าจะขึ้นสู่จุดสูงสุดได้หากไม่แลกเปลี่ยนด้วยสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด? ข้ามิได้ทรยศต่อสำนัก ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่พวกเจ้า... 'คนโง่เขลา' เหล่านั้นไม่มีความกล้าพอที่จะทำต่างหาก" เซวี่ยหลันไม่รอช้า นางสะบัดข้อมือส่งคมกระบี่พุ่งเข้าหาเทียนอี้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาธรรมดาจะมองทัน ทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วของเทียนอี้สัมผัสกับอากาศ พลังมืดมิดก็ควบแน่นเป็นเกราะป้องกันที่แกร่งกล้า ปะทะกับวิชากระบี่หิมะจนเกิดเสียงกังวานดั่งแก้วแตกกระจาย "มู่หรงเฟย... เจ้าเองก็แอบดูมานานพอแล้วมิใช่หรือ?" เทียนอี้หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน "ในเมื่อหนอนบ่อนไส้กับสุนัขเฝ้าบ้านมารวมตัวกันครบแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องซ่อน 'จดหมายเชิญ' นี้อีกต่อไป" เขาสะบัดมือ แผ่นป้ายหยกในมือแตกกระจายกลายเป็นละอองสีดำสนิท ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าสู่ผนังหอคัมภีร์ เผยให้เห็นรอยแยกของมิติที่เชื่อมต่อกับนรกอเวจี กลิ่นอายคาวเลือดและไอสังหารไหลทะลักออกมาตามรอยแยกนั้นทันที เซวี่ยหลันเบิกตากว้าง นางสัมผัสได้ถึงไอพลังที่คุ้นเคย... ไอพลังของศิษย์น้องผู้ล่วงลับที่ถูกกักขังอยู่ในมิติมืดนั่น! "ท่านใช้จิตวิญญาณของนาง..." เซวี่ยหลันแค้นจนตัวสั่น เสียงของนางสั่นเครือแต่แฝงด้วยความอาฆาตที่รุนแรงถึงขีดสุด "สัญญาขายวิญญาณได้เริ่มขึ้นแล้ว เซวี่ยหลัน" เทียนอี้ก้าวถอยหลังเข้าสู่รอยแยกมิติที่กำลังขยายตัว "หากเจ้าอยากได้วิญญาณของศิษย์น้องเจ้าคืน ก็จงเดินตามข้าเข้ามา... แต่จงจำไว้ว่า เมื่อเจ้าก้าวข้ามผ่านเขตแดนแห่งนี้ไป เจ้าจะไม่ใช่เซียนอีกต่อไป แต่จะเป็นเพียงปีศาจที่ไร้ซึ่งหัวใจ... เฉกเช่นเดียวกับข้า" ในจังหวะที่เซวี่ยหลันกำลังจะพุ่งตัวตามเข้าไป มู่หรงเฟยกลับคว้าแขนของนางไว้แน่น ใบหน้าของเขาซีดเผือดขณะจ้องมองไปยังบุคคลที่ค่อยๆ เดินออกมาจากรอยแยกมิตินั้นไม่ใช่ปีศาจตนใด แต่นางคือ... ร่างต้นของศิษย์น้องที่เซวี่ยหลันเฝ้าโหยหามาตลอดสิบปี โดยมีดวงตาที่เป็นสีแดงฉานไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ นางเดินตรงมายังเซวี่ยหลันพร้อมกับหยิบกระบี่คู่กายของเซวี่ยหลันที่หายสาบสูญไปนานขึ้นมาชี้ที่ลำคอของพี่สาวตนเองอย่างเย็นชา "หยุดนะ... เซวี่ยหลัน อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว" เสียงที่คุ้นเคยนั้นเอ่ยขึ้น แต่มันกลับเป็นเสียงที่ปราศจากความรักความผูกพันสิ้นดี "เพราะสิ่งที่อยู่ในร่างนี้ ไม่ใช่ศิษย์น้องของเจ้าอีกต่อไป... แต่มันคือมารฟ้าที่กำลังจะกลืนกินโลกใบนี้ผ่านมือของเจ้าเอง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหิมะอันเหน็บหนาวไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ