การบำเพ็ญเพียรระดับสาม

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้ความแค้นนี้จางหายไปพร้อมกับไอหิมะหรืออย่างไร มู่หรงเฟย?" เสียงของเซวี่ยหลันราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงบนแท่นหิน นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขาไร้นาม ท่ามกลางกระแสพลังปราณที่หมุนวนจนกลายเป็นพายุหิมะสีครามรอบกาย ร่างกายของนางในยามนี้ไม่ใช่เนื้อหนังธรรมดาอีกต่อไป แต่มันคือภาชนะที่กำลังหลอมรวมกับความว่างเปล่าของสวรรค์และอเวจี มู่หรงเฟยที่ยืนพิงต้นท้อกลายเป็นหินอยู่เบื้องหลัง ถอนหายใจยาวนาน สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังที่ดูบอบบางแต่กลับแบกรับชะตากรรมของสำนักที่ล่มสลายไว้เพียงลำพัง "ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าลืม... เซวี่ยหลัน แต่หากเจ้ายังฝืนบำเพ็ญเพียรระดับสามด้วยจิตที่เต็มไปด้วยไอสังหารเช่นนี้ ผลที่ตามมาอาจไม่ใช่การบรรลุ แต่เป็นการแตกสลายของดวงจิต" "แตกสลายหรือ?" เซวี่ยหลันแค่นยิ้ม ดวงตาสีหิมะของนางเปิดขึ้น ในรูม่านตาสะท้อนภาพดาราจักรที่กำลังดับสูญ "หากข้าต้องอยู่อย่างคนไร้ใจเพื่อบรรลุเซียนที่สูงส่ง ข้าขอเป็นมารที่เหยียบย่ำสวรรค์เพื่อล้างแค้นให้ศิษย์น้องยังจะดีเสียกว่า!" มู่หรงเฟยขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว กลิ่นอายมารที่เขาสะสมมานานนับร้อยปีแผ่ซ่านออกมาเพื่อประคองปราณของนางไม่ให้ตีกลับ "เจ้าสำนักเทียนอี้กำลังรอคอยให้เจ้าพลาด... เขาไม่ได้ต้องการกำจัดเจ้าด้วยกระบี่ แต่เขาต้องการให้เจ้าธาตุไฟเข้าแทรกแล้วทำลายตัวเองจากภายใน เจ้ามองไม่ออกหรือว่านั่นคือแผนการที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันที่เขาเผาตำหนักหิมะนั่นแล้ว" เซวี่ยหลันไม่ตอบ นางหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้ปราณในกายเปลี่ยนจากสีครามกลายเป็นสีดำสนิทดั่งห้วงเหว ลมหายใจของนางแผ่วเบาลงจนเกือบจะหายไปจากโลกนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นกับนางในยามนี้คือการผสาน 'วิถีมารฟ้า' เข้ากับ 'ปราณเซียนดั้งเดิม' การบำเพ็ญระดับสามไม่ใช่การเพิ่มพูนพลัง แต่คือการพิสูจน์ว่านางสามารถดำรงอยู่ได้แม้จะถูกฉีกกระชากวิญญาณด้วยความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาดั่งเข็มพิษนับพันเล่ม นางเห็นภาพศิษย์น้องของนางในวันสุดท้าย—ชุดสีขาวเปื้อนเลือด ใบหน้าที่เคยสดใสถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงของคุณธรรมจอมปลอมจากมือของเทียนอี้ *‘พี่หญิง... ท่านอย่าได้เป็นมารเพื่อข้าเลย’* เสียงของเด็กสาวดังก้องอยู่ในโสตประสาท เซวี่ยหลันบีบมือแน่นจนโลหิตซึมออกมาจากปลายนิ้ว "ข้าไม่ได้เป็นมารเพื่อเจ้า..." เซวี่ยหลันพึมพำกับความว่างเปล่า "ข้าเป็นมารเพื่อโลกที่ไร้ความยุติธรรมนี้ต่างหาก" ฉับพลันนั้น ฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี เมฆาบนยอดเขาสลายตัวไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าที่แผ่ขยายออกไปไม่สิ้นสุด พลังระดับสามที่เหนือกว่าเซียนทั่วไปถูกปลดปล่อยออกมา มันไม่ใช่แรงกดดันมหาศาล แต่มันคือ 'การกดทับของมิติ' ทุกสรรพสิ่งรอบกายไม่ว่าจะเป็นก้อนหินหรือต้นไม้ ต่างถูกบีบอัดจนกลายเป็นผงละเอียด มู่หรงเฟยต้องรีบกางเขตอาคมป้องกันตนเอง สีหน้าของเขาสะท้อนความตระหนกที่แฝงด้วยความเลื่อมใส "เจ้า... เจ้าบรรลุถึงขั้นที่ไม่มีใครในรอบพันปีทำได้แล้วจริงหรือ?" มู่หรงเฟยอุทาน เซวี่ยหลันลืมตาขึ้น ดวงตาของนางในยามนี้ไม่มีแววตาของมนุษย์หลงเหลืออยู่ มันคือความเย็นชาที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าน้ำแข็งบนยอดเขาเอเวอร์เรสต์ แต่นางกลับพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีแดงสด นั่นคือสัญญาณของร่างกายที่รับภาระหนักเกินไป ทว่าก่อนที่นางจะได้ลุกขึ้นยืน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและแฝงด้วยกลิ่นอายอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังม่านหิมะที่เพิ่งสงบลง "น่าประทับใจจริงๆ ท่านเซวี่ยหลัน" ร่างในชุดอาภรณ์นักพรตสีทองสว่างจ้าก้าวออกมาจากความมืด เทียนอี้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองสั่นไหวด้วยความอาฆาต เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือของเขากลับถือสิ่งหนึ่งที่ทำให้เซวี่ยหลันถึงกับหยุดหายใจ นั่นคือหยกประจำกายของศิษย์น้องนาง—หยกที่ควรจะสลายไปพร้อมกับร่างของนางในกองเพลิงวันนั้น แต่ในยามนี้ มันกลับเรืองแสงสีม่วงประหลาด และมีเศษเสี้ยววิญญาณที่ดูคล้ายศิษย์น้องของนางติดอยู่ในหยกนั้น "เจ้าคิดว่าข้าฆ่าใครไปในวันนั้นงั้นหรือ?" เทียนอี้หัวเราะร่า ก่อนจะบีบหยกในมือจนเริ่มร้าว "ศิษย์น้องที่รักของเจ้า... นางยังไม่ตาย แต่นางกำลังรอที่จะถูกข้าแปรสภาพให้เป็นอาวุธสังหารที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อสังหารเจ้าด้วยมือของนางเอง" เซวี่ยหลันตัวสั่นสะท้าน กระบี่หิมะในมือปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที นางจะยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้... แต่เมื่อนางก้าวออกไปเพียงหนึ่งก้าว ความเจ็บปวดจากการบำเพ็ญพลังระดับสามก็ตีกลับเข้าสู่หัวใจจนนางกระอักเลือดออกมาคำโต การเดินทางบนเส้นทางสายนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าความแค้นที่นางถักทอมาตลอดชีวิต กำลังจะกลายเป็นกับดักที่นางไม่มีวันดิ้นหลุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหิมะอันเหน็บหนาวและดวงใจที่แตกสลายไปพร้อมกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ