ข้อเสนอจากพรรคทมิฬ

"เจ้ายังฝังใจกับกองซากศพที่สำนักวิหคเหมันต์ไม่จบสิ้นอีกหรือ เซวี่ยหลัน?" เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงหินบดทับกันดังขึ้นกลางห้องโถงมืดสลัวที่ถูกประดับด้วยเปลวไฟสีเขียวหม่น กลิ่นอายคาวเลือดและไอสังหารเข้มข้นจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำ เซวี่ยหลันยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างเพรียวบางในชุดขาวสะอาดตาตัดกับความมืดมิดรอบข้างอย่างเด่นชัด ดวงตาคู่สวยดั่งหิมะที่ผ่านการแช่แข็งมานับพันปีจ้องมองไปยังชายในชุดคลุมดำสนิทที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ศิลา นางไม่ตอบ ทว่าปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อสำนักที่ล่มสลาย "พรรคทมิฬไม่ได้ต้องการศัตรูที่เก่งกาจอย่างเจ้า" ชายผู้นั้นลุกขึ้นยืน เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย "เราต้องการ 'อาวุธ' ที่ไร้ความรู้สึก และเจ้า... คืออาวุธชิ้นที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา หากเจ้ามาร่วมมือกับเรา ความลับของการชุบชีวิตวิญญาณที่เจ้าโหยหานักหนา... ข้าจะมอบมันให้" เซวี่ยหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของนางแห้งแล้งและเย็นเยียบยิ่งกว่าลมพายุหิมะบนยอดเขาเซียน "ข้อเสนอของเจ้าช่างหอมหวานนัก... ท่านประมุขพรรคทมิฬ แต่การขายวิญญาณให้คนอย่างเจ้า มีค่าตอบแทนที่ข้าไม่อาจจ่ายไหว" "หึ! ศิษย์น้องของเจ้าตายไปนานแล้ว วิญญาณของนางแตกสลายจนไม่อาจก่อตัวใหม่ในวัฏสงสารได้อีก เจ้ายังจะรอยื้อเวลาโง่ๆ นี่ไปเพื่ออะไร? มาร่วมทางกับเราเถอะ แล้วเราจะทำลายไอ้เจ้าเจ้าสำนักเทียนอี้จอมปลอมนั่นให้แหลกคามือเสียที" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก เซวี่ยหลันกุมกระบี่น้ำแข็งไว้แน่น ความแค้นที่ถูกสั่งสมดั่งหิมะทับถมเริ่มเดือดพล่าน แต่นางรู้ดีว่าภายใต้ความใจร้อนนี้ มู่หรงเฟยที่ยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดกำลังเฝ้าสังเกตการณ์อย่างสุขุม เขาส่งสายตาเตือนสติให้นางผ่านม่านหมอกแห่งจิตที่ไร้เสียง "ข้าเลือกทางเดินของข้าเองได้" เซวี่ยหลันกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะปัดแขนเสื้อส่งปราณเย็นยะเยือกพุ่งเข้าหาบัลลังก์ศิลาจนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมไปทั่วบริเวณ "ความพินาศของสำนักข้า ข้าจะทวงคืนด้วยน้ำมือตนเอง ไม่ใช่ด้วยการเป็นสุนัขรับใช้ของพรรคที่น่ารังเกียจเช่นพวกเจ้า" "ช่างหยิ่งผยองนัก" ประมุขพรรคทมิฬสะบัดมือเบาๆ เงาประหลาดนับสิบพุ่งออกจากเงามืดล้อมรอบเซวี่ยหลันเอาไว้ "งั้นข้าขอทดสอบดูหน่อยว่า รัศมีเซียนของเจ้าจะแข็งแกร่งกว่าพลังมารของเราเพียงใด!" การต่อสู้เริ่มขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า เซวี่ยหลันพลิ้วกายดั่งใบไม้ร่วง ท่วงท่าสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยคมสังหาร นางชักกระบี่ออกครึ่งฝัก ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวกระบี่เปลี่ยนละอองอากาศให้กลายเป็นคมมีดน้ำแข็งนับพันเล่มที่หมุนวนอยู่รอบตัวนาง ในจังหวะที่นางกำลังจะฟาดฟันกระบี่ใส่ศัตรูที่รุมล้อม มู่หรงเฟยก็พุ่งตัวเข้ามาแทรกกลาง เขาไม่ได้ใช้อาวุธ แต่ใช้เพียงพลังปราณที่แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นความร้อนเพื่อสกัดกั้นเหล่านักฆ่าทมิฬ "เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ! หากเจ้าสังหารคนเหล่านี้ที่นี่ พลังมารที่สถิตอยู่ในศิลาอาคมจะถูกปลดปล่อย และสำนักของเจ้าที่เหลือเพียงซากปรักหักพังจะหายสาบสูญไปตลอดกาล!" มู่หรงเฟยตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงดุดัน เซวี่ยหลันชะงัก กระบี่ในมือสั่นสะท้าน นางมองไปที่ศิลาอาคมใจกลางห้องโถง ซึ่งบัดนี้เริ่มเปล่งแสงสีม่วงดำคล้ำที่ดูน่าขนลุก มันคือจุดยึดเหนี่ยววิญญาณที่นางพยายามตามหามาตลอดห้าปี แต่มันกลับถูกใช้เป็นเหยื่อล่อให้คนเช่นนางติดกับ "ท่านหมายความว่าอย่างไร..." เซวี่ยหลันถามเสียงสั่น "ดูที่พื้นนั่นเสียสิ" มู่หรงเฟยชี้ไปยังคราบเลือดที่เริ่มไหลรวมตัวกันเป็นอักขระโบราณ "นี่ไม่ใช่ที่ประชุมของพรรคทมิฬ... แต่มันคือวงเวทย์กักขังเทพเซียนที่เราเดินเข้ามาเอง" ประมุขพรรคทมิฬแสยะยิ้มที่น่าเกลียดที่สุดเท่าที่เซวี่ยหลันเคยเห็นมา เขาไม่ได้ขยับเขยื้อน ทว่ามีบุคคลหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของเขานาง... ร่างนั้นสวมชุดนักพรตสีขาวสะอาดตาที่เป็นเอกลักษณ์ของสำนักเทียนอี้ กลิ่นอายที่แผ่ออกมากลับคุ้นเคยจนหัวใจของเซวี่ยหลันแทบหยุดเต้น ชายผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่นางสาบานว่าจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต "ศิษย์พี่ใหญ่..." เซวี่ยหลันพึมพำด้วยความตระหนก "เจ้า... เจ้ายังไม่ตายหรือ?" รอยยิ้มของชายผู้ที่ควรจะตายไปแล้วกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย เขาวางมือลงบนบ่าของประมุขพรรคทมิฬราวกับเป็นสหายที่สนิทสนมกันมานานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ข้าไม่ได้ตาย เซวี่ยหลัน... ข้าแค่รอเวลาที่จะกลับมาทวงคืนสิ่งที่ศิษย์น้องคนดีอย่างเจ้าขโมยไปต่างหาก" ชิงเสวี่ยเหมันต์หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบพระคุณสำหรับการติดตามเสมอมาค่ะ