ความว่างเปล่าหลังชัยชนะ

เศษซากของหอคอยบรรพจน์สวรรค์ยังคงคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายโลหิตที่ยังไม่ทันจางหาย ท้องนภาเบื้องบนถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิตของหมู่มารที่หลั่งริน ไร้ซึ่งเสียงกummandการใดๆ ไร้ซึ่งเสียงร้องคร่ำครวญของผู้คน มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของความตายที่พัดผ่านซากปรักหักพังอันยิ่งใหญ่ในอดีต เซวี่ยหลันยืนนิ่งอยู่บนยอดผาหินที่แตกสลาย อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางย้อมไปด้วยหยาดโลหิตสีชาดจนกลายเป็นสีแดงเข้มตัดกับผิวขาวราวน้ำแข็ง เม็ดเหงื่อผสมหยาดเลือดไหลรินผ่านโครงหน้าเรียวคมที่ยังคงความเย็นชาไร้ความรู้สึก เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน สายตาคู่คมกริบดั่งกระบี่น้ำแข็งทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งบัดนี้เหลือเพียงเถ้าถ่านและซากศพของเหล่าผู้อาวุโสสำนักเทียนอี้ ผู้เคยประกาศก้องถึงความชอบธรรมและคุณธรรมจอมปลอม ชัยชนะ... คำนี้ช่างไร้ความหมายสิ้นดี "เจ้าใช้พลังปราณวิญญาณมากเกินไปแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของมู่หรงเฟย ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทเดินฝ่ากองซากศพเข้ามาใกล้ แม้สีหน้าของเขาจะยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามวิสัย แຕ່แววตาที่ทอดมองเซวี่ยหลันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด มือหนายื่นเข้ามาหมายจะแตะลงบนไหล่บอบบาง แต่นางกลับเบี่ยงกายหลบอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เซวี่ยหลันไม่2427ต답คำทันที นางก้มลงมองกระบี่ในมือ—กระบี่เล่มที่อาบโลหิตของเจ้าสำนักเทียนอี้ ศัตรูตัวฉกาจผู้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตนาง ปมแค้นที่สุมอกมานานนับสิบปีได้รับการชำระสะ้างแล้วในวันนี้ แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความสะใจ หรือแม้แต่ความโล่งใจใดๆ ในอก มีเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่เวิ้งว้างยิ่งกว่าห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง "ข้าไม่ได้เป็นอะไร..." เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnออกมาราวกับกระซิบ "เพียงแต่... เมื่อล้างแค้นให้ศิษย์น้องได้แล้ว ข้าก็ไม่รู้ว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใดอีก" มู่หรงเฟยชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ แววตาไหววูบไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าแผลในใจของหญิงสาวตรงหน้าลึกซึ้งเกินกว่าที่โอสถทิพย์ใดจะรักษาได้ ศิษย์น้องคนเดียวที่เซวี่ยหลันรักดั่งดวงใจ ถูกสังหารอย่างไร้ความปรานีในเหตุการณ์วันกวาดล้างสำนักเมื่ออดีต และนั่นคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดให้นางก้าวเดินบนเส้นทางมารฟ้าอันโดดเดี่ยวนี้ "เจ้ายังมีวิถีเซียนที่ต้องเดินต่อ มีสำนักที่ต้องฟื้นฟู... และยังมีข้า" มู่หรงเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตานิ่งงันของนาง "เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียว เซวี่ยหลัน" เซวี่ยหลันหันกลับมามองสหายร่วมเป็นร่วมตายผู้นี้ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าเวทนา "สำนักหรือ? วิถีเซียนหรือ? มู่หรงเฟย... บนเส้นทางนี้ ผู้คนต่างฆ่าฟันกันเพื่อความเป็นใหญ่ สุดท้ายแล้วเราก็เป็นเพียงหุ่นเชิดของโชคชะตาที่น่าสมเพชเท่านั้น" บรรยากาศรอบกายพลันเงียบงันลงทันที ลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพัง ความเงียบงันนี้กดดันเสียยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับยอดฝีมือร้อยคน ทันใดนั้นเอง... พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้พิภพกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน! เศษซากหินและเถ้าถ่านที่กองอยู่เบื้องล่างเริ่มลอยเคว้งคว้างขึ้นสู่อากาศด้วยแรงกดดันของพลังปราณสีดำทมิฬที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพลังของเจ้าสำนักเทียนอี้หลายร้อยเท่า ท้องนฟ้าที่เคยสงบลงกลับถูกแผดเผาด้วยเมฆหมอกสีเลือดที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นยักษ์ มู่หรงเฟยเปลี่ยนสีหน้าทันที เขาคว้าแขนเซวี่ยหลันไว้แน่น "ระวัง! พลังนี่มันไม่ใช่ของสำนักเทียนอี้!" เซวี่ยหลันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกชาชินและความว่างเปล่าเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย—กลิ่นอายของกระบี่มารโลหิตที่ควรจะถูกทำลายไปพร้อมกับปรมาจารย์รุ่นก่อตั้งเมื่อสามร้อยปีก่อน เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอกสีเลือดที่ปกคลุมหลุมศพโบราณ ร่างนั้นสวมชุดเกราะโบราณสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกสวมทับด้วยหน้ากากกระดูกอสูรที่แตกหัก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่กำลังจ้องมองมาที่เซวี่ยหลันเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน และเสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมาทำเอาหัวใจของนางกระตุกวูบ "ศิษย์หลานตัวน้อยของข้า... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการสังหารมดปลวกพวกนั้น จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งมารฟ้าได้แล้ว?" ชิงเสวี่ยเหมันต์หวังว่าบทนี้จะตราตรึงใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันนี้นะคะ