ก้าวแรกสู่โลกภายนอก

"เจ้ารู้ตัวไหมว่ารอยยิ้มที่เจ้าพยายามปั้นแต่งขึ้นมา มันดูน่าสมเพชเพียงใด?" น้ำเสียงของข้าเรียบเฉย เย็นชาประดุจน้ำแข็งค้างปีในหุบเขาหมื่นปี ข้าไม่ได้ถอยหลังหนีแม้เพียงครึ่งก้าว สายตาจ้องเขม็งไปยังตราประทับสีดำสนิทที่เต้นเร่าอยู่บนผิวเนื้อขาวผ่องของนาง ความรู้สึกเจ็บปวดที่เคยมีให้ศิษย์น้องผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา บัดนี้กลับถูกแผดเผาจนมอดไหม้กลายเป็นความแค้นที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าหิมะ ศิษย์น้องของข้า—หรือจะเรียกว่าสิ่งที่สวมรอยเป็นนาง—หัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดแก้วหู นางไม่เหลือคราบความอ่อนหวานที่เคยมีอีกต่อไป มือที่เคยจับกระบี่คู่กายข้าเพื่อฝึกวิชา กลับกลายเป็นกรงเล็บมารที่หมายจะกระชากวิญญาณข้าให้แตกสลาย "ศิษย์พี่... ท่านก็ยังช่างสังเกตไม่เปลี่ยน" นางเว้นจังหวะ กวาดสายตาสำรวจข้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาดูแคลน "แต่ก็นะ ในเมื่อท่านเห็นแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเล่นละครบทศิษย์น้องผู้น่าสงสารนี้อีกต่อไป" นางพุ่งเข้าหาข้าด้วยความเร็วเหนือวิสัยมนุษย์ พลังปราณมารสีนิลไหลทะลักออกมาจากรอยประทับนั้นราวกับเขื่อนแตก ข้าขยับกายดุจเงาพราย กระบี่คู่ใจถูกชักออกจากฝักในเสี้ยววินาที เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วโถงถ้ำร้าง ลมปราณของข้าหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นปกป้องตนเอง ไม่ใช่เพียงเพื่อตั้งรับ แต่เพื่อสำรวจร่องรอยของ 'มารฟ้า' ที่ซ่อนอยู่ในกายของนาง ข้าปัดป้องการโจมตีอย่างสง่างาม แม้ในใจจะแหลกสลาย แต่มือของข้ากลับหนักแน่นและเด็ดขาด ข้าแทงกระบี่ผ่านช่องว่างของการป้องกันนางไปเพียงมิลลิเมตร ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางกระแทกฝ่ามือใส่หัวไหล่นางจนร่างนั้นกระเด็นไปกระแทกผนังหิน "บอกมา... เจ้าสำนักเทียนอี้ส่งเจ้ามาเพื่อสิ่งใด" ข้าถาม พลางขยับกายเข้าไปใกล้ กดดันด้วยจิตสังหารที่เข้มข้นจนอากาศรอบกายดูเหมือนจะหยุดนิ่ง นางกระอักเลือดสีดำออกมา ก่อนจะยิ้มมุมปากอีกครั้ง "สิ่งที่ท่านปรารถนาจะทำลาย... สิ่งที่ท่านคิดว่าท่านแข็งแกร่งพอจะขวางมันได้ ท่านไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าโลกภายนอกที่ท่านกำลังจะก้าวออกไปนั้น... มันรอจะกลืนกินท่านอยู่" ข้าไม่ฟังคำพร่ำเพ้อของมันอีกต่อไป ปลายกระบี่จ่อที่ลำคอขาวระหง "ข้าไม่ได้ก้าวออกไปเพื่อรอดชีวิต แต่ข้าก้าวออกไปเพื่อล้างบางพวกเดรัจฉานที่บังอาจแปดเปื้อนสำนักของข้า" ทันทีที่สิ้นคำ ข้าลงมือปิดชีพผู้ที่แฝงกายมาในร่างศิษย์น้องด้วยกระบวนท่าที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมถ้ำอีกครั้ง ข้าทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิเพื่อปรับลมปราณ การตัดสินใจครั้งนี้ทำให้ข้าต้องละทิ้งอดีตทั้งหมดที่เหลืออยู่ เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของศิษย์สำนักถูกปลดออก เผยให้เห็นชุดเซียนสีขาวบริสุทธิ์ที่ข้าเพิ่งสวมทับ ข้าหยิบปิ่นหยกประจำตัวศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นมาปักบนมวยผม จัดแจงอาภรณ์ให้ดูสง่างามดั่งเดิม... สง่างามกว่าที่เคยเป็นมาก่อน ข้าก้าวออกจากถ้ำ แสงตะวันยามอัสดงอาบไล้ร่างของข้าจนดูราวกับภาพวาดจากสรวงสวรรค์ที่ลงมาประทับบนโลกมนุษย์ ข้ารู้ดีว่ามู่หรงเฟยกำลังเฝ้ารอข้าอยู่ที่ชายป่า เขาเพียงคนเดียวที่รู้ว่าข้าต้องผ่านบททดสอบที่โหดร้ายเพียงใด "เจ้ามาสายไปสามลมหายใจนะ เซวี่ยหลัน" เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเฟยดังขึ้นจากเงามืดของต้นสนยักษ์ เขาไม่ได้หันมามอง แต่ข้ารู้ว่าเขากำลังจับจ้องไปยังร่องรอยการต่อสู้ที่ข้าทิ้งไว้ "ข้าต้องจัดการกับขยะชิ้นหนึ่งก่อน" ข้าตอบเสียงเย็น เดินผ่านเขาไปโดยไม่หยุดชะงัก สายตามุ่งตรงไปยังยอดเขาเบื้องหน้า ที่ซึ่ง 'เจ้าสำนักเทียนอี้' กำลังรอคอยการกลับมาของข้าอยู่ มู่หรงเฟยเดินตามข้ามาเงียบๆ "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ? ข่าวล่าสุดที่ข้าได้มา... ไม่ใช่แค่เรื่องในสำนัก แต่ตราประทับมารที่เจ้าเห็นบนตัวนาง มันไม่ได้มีแค่รอยเดียว แต่มันถูกประทับไว้บนร่างของคนสำคัญในทุกสำนักใหญ่ทั่วใต้หล้า" ข้าหยุดเดินกะทันหัน ความเยือกเย็นในใจสั่นคลอนเล็กน้อย "เจ้าว่าอย่างไรนะ?" "สำนักเทียนอี้ไม่ได้ต้องการแค่ทำลายเรา" เขาขยับเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูข้าด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ข้าต้องหันขวับกลับไปมอง "เขากำลังสร้างกองทัพมารที่สวมหน้ากากเซียน... และคนที่เจ้าเพิ่งสังหารไปเมื่อครู่ คือลูกสาวแท้ๆ ของเขาทุกคน" หัวใจของข้ากระตุกวูบ ร่างที่ข้าเพิ่งสังหารไป... คือส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่าที่ข้าจินตนาการไว้หลายเท่า ขณะที่ความตระหนกแผ่ซ่านเข้ามา ทันใดนั้น หมอกควันสีม่วงประหลาดก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินรอบตัวเรา ทั้งมู่หรงเฟยและข้าต่างหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังมาจากผืนป่าที่ว่างเปล่า "ศิษย์พี่... ท่านคิดว่าการฆ่าข้าจะจบเรื่องนี้งั้นหรือ? ท่านเข้าใจผิดไปถนัดเลย" นั่นไม่ใช่เสียงของศิษย์น้องที่ตายไปแล้ว แต่มันคือเสียงของข้า... เสียงของเซวี่ยหลัน ที่ดังออกมาจากทั่วทุกสารทิศพร้อมกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นครั้งนี้ของข้า... แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ชิงเสวี่ยเหมันต์