เปิดเผยธาตุแท้

“ท่านเจ้าสำนักเทียนอี้... คำกล่าวอ้างเรื่องความยุติธรรมของท่าน ช่างฟังดูไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งลมในคืนไร้ดาว แต่เหตุใดกลิ่นคาวเลือดที่โชยออกมาจากแขนเสื้อของท่าน ถึงได้ฉุนกึกจนข้าแทบสำลักเช่นนี้เล่าคะ?” เสียงของเซวี่ยหลันราบเรียบ ทว่าดังก้องกังวานไปทั่วลานพิธีบูรพาฟ้ากว้าง ท่ามกลางเหล่าเซียนนับพันที่ยืนตะลึงงัน บรรยากาศกดดันจนลมหายใจกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ความเงียบงันเข้าครอบงำราวกับถูกสาปแช่งให้เป็นรูปสลัก เทียนอี้ที่ยืนสง่าผ่าเผยในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาคลี่ยิ้มบางเบา ดวงตาคู่คมกริบดั่งใบมีดหรี่มองสตรีตรงหน้า เขาไม่ได้สะทกสะท้าน แต่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจชวนขนลุก “ศิษย์หลานเซวี่ย... เจ้ายังคงเป็นสตรีที่ยึดติดกับอดีตไม่เสื่อมคลาย ความสูญเสียทำให้จิตใจของเจ้าบิดเบี้ยว จนมองเห็นปีศาจในทุกที่ที่เจ้าก้าวเดินงั้นหรือ?” เขาเว้นจังหวะ ก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้ามาใกล้ “ในยุทธภพที่เน่าเฟะแห่งนี้ หากข้าไม่ลงมือชำระล้างด้วย ‘วิถี’ ของข้า ความสงบสุขที่พวกเจ้าเชิดชูจะมีค่าอันใด?” “ชำระล้าง? หรือเพียงแค่กำจัดเสี้ยนหนามที่ขวางทางสู่ความเป็นหนึ่ง?” มู่หรงเฟยที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเซวี่ยหลันก้าวออกมาข้างหน้า มือของเขากำกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาที่เคยสุขุมบัดนี้ฉายแววอาฆาต “การฆ่าล้างสำนักเมฆาธาราเพื่อชิงคัมภีร์บรรพกาล... ท่านเรียกสิ่งนั้นว่าความยุติธรรมหรือ เจ้าสำนักเทียนอี้!” สิ้นคำกล่าว ลานพิธีก็เกิดความโกลาหล เหล่าศิษย์เซียนจากสำนักต่างๆ หันมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวง เทียนอี้ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ ทันใดนั้น หมอกควันสีดำสนิทก็พวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือ รูปร่างของมันบิดเบี้ยวคล้ายหัวกะโหลกที่กำลังกรีดร้อง “มนุษย์หนอ... มักจะหวาดกลัวในสิ่งที่ตนเองไม่อาจเอื้อมถึง” เทียนอี้กล่าวเสียงเย็นเยียบ ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลง ผิวหนังที่เคยดูซีดขาวผุดลวดลายอักขระมารสีแดงฉานขึ้นทั่วใบหน้าและลำคอ ดวงตาที่เคยเป็นสีนิลแปรเปลี่ยนเป็นสีทองลึกล้ำราวกับดวงตาของปีศาจโบราณ กลิ่นอายกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่เหล่าเซียนจนหลายคนกระอักเลือด เซวี่ยหลันขมวดคิ้วแน่น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง “เจ้ามิใช่เทียนอี้... เจ้าเป็นเพียงภาชนะที่ถูกมารฟ้าครอบงำ!” “คำนิยามเป็นเพียงเรื่องของคนที่ชนะเท่านั้น เซวี่ยหลัน” เทียนอี้—หรือสิ่งที่กำลังสิงสู่เขาอยู่—แสยะยิ้มที่กว้างเกินมนุษย์จะทำได้ “ข้าเพียงแต่ให้สิ่งที่พวกเขาถวิลหา... พลังที่จะอยู่เหนือความเป็นความตาย ความงดงามที่ไม่มีวันร่วงโรย เจ้าเองก็น่าจะเข้าใจดีที่สุดไม่ใช่หรือ? ความแค้นที่ขังเจ้าไว้ในหิมะที่ไม่มีวันละลายอย่างไรเล่า” เขาเหวี่ยงฝ่ามือออกไป ลมปราณมารรุนแรงจนลานพิธีหินแกรนิตแตกร้าวเป็นวงกว้าง มู่หรงเฟยกระโจนเข้าขวาง เซวี่ยหลันหมุนตัวชักกระบี่ ‘เหมันต์ผลาญวิญญาณ’ ออกมา ประกายแสงสีฟ้าครามวูบวาบตัดผ่านความมืดมิดของหมอกมาร การปะทะกันของลมปราณเซียนและมารก่อให้เกิดคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนตำหนักโดยรอบพังทลาย ทว่า ในจังหวะที่เซวี่ยหลันกำลังจะรุกคืบเข้าไปถึงตัวเทียนอี้ เธอกลับชะงักงันเมื่อเห็นร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของเทียนอี้ ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนกับศิษย์น้องที่เธอรักที่สุด... คนที่ตายไปแล้วด้วยน้ำมือของเทียนอี้เมื่อสิบปีก่อน ร่างนั้นยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ยิ้มที่ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคย “ศิษย์พี่... ท่านยังไม่ยอมปล่อยวางอีกหรือคะ?” มือของเซวี่ยหลันสั่นเทา กระบี่ในมือแทบจะหลุดร่วง เธอเบิกตากว้าง ความเย็นเยือกในหัวใจที่เคยเยือกแข็งบัดนี้กลับร้าวรานจนยากจะทานทน และในวินาทีที่เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปหาคนตรงหน้า มู่หรงเฟยก็คว้าไหล่เธอไว้พร้อมกับคำเตือนที่ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น “อย่ามองตาหล่อน... นั่นไม่ใช่ศิษย์น้องของเจ้า!” เขากระซิบด้วยเสียงแหบพร่า “นั่นคือร่างแยกที่ผนึกดวงวิญญาณของเซียนทุกคนที่มันฆ่า... และตอนนี้มันกำลังจะใช้ ‘วิญญาณของเจ้า’ เพื่อทำพิธีเรียกราชันย์มารขึ้นมา!” เสียงหัวเราะของเทียนอี้ดังกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาพร้อมกับแสงสีเลือดที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิดไปทั่วทั้งทิศา และในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ประตูมิติเบื้องหลังเทียนอี้ก็ค่อยๆ ปริแตกออก พร้อมกับเงาขนาดมหึมาที่กำลังก้าวผ่านความว่างเปล่าออกมายังโลกมนุษย์... ซึ่งเงานั้น กลับมีใบหน้าเหมือนกับเซวี่ยหลันทุกประการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและหยาดน้ำตาในบทนี้ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ