เคล็ดวิชามารฟ้า

"ถ้าเจ้าคิดว่าความตายคือจุดจบของความแค้น เจ้าก็ดูถูกความเจ็บปวดของข้าเกินไปแล้ว เทียนอี้" เซวี่ยหลันพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของนางราบเรียบดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง แต่แววตาคู่คมกลับสั่นไหวด้วยเปลวเพลิงแห่งความอาฆาตที่ไม่มีวันมอดดับ มือเรียวบางที่สวมถุงมือไหมสีเงินกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อแท้ของศิลาเย็นเยียบ ร่างของนางดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของ 'เหวอเวจี' ที่ซึ่งแสงสว่างกลายเป็นเพียงตำนานเล่าขาน กลิ่นคาวเลือดที่ตกค้างมานับร้อยปีอบอวลอยู่ท่ามกลางไอหมอกสีดำมืดมิด ทุกสัมผัสรอบกายคือความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูก ไม่ใช่ความหนาวของหิมะบนยอดเขาเซียนที่งดงาม แต่เป็นความหนาวของความตายที่กัดกินวิญญาณ "หยุดเสียที เซวี่ยหลัน" เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเฟยดังแทรกผ่านม่านหมอก เสียงนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เขามักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทีสุขุม "เจ้ากำลังนำวิญญาณของตัวเองไปสังเวยให้กับสิ่งที่เจ้าไม่มีวันควบคุมได้ ตำราเล่มนั้น... มันมีไว้สำหรับผู้ที่ไร้หัวใจเท่านั้น" เซวี่ยหลันหยุดชะงัก ร่างระหงที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศหันกลับมามองชายหนุ่มผู้เป็นแสงสว่างเดียวในโลกที่บิดเบี้ยวของนาง ใบหน้างามดุจรูปสลักของนางเรียบเฉยจนน่ากลัว มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มสมเพช "ไร้หัวใจ? หรือแท้จริงแล้วหัวใจของข้ามันถูกกระชากออกไปตั้งแต่วันที่ศิษย์น้องตายต่อหน้าต่อตาในอ้อมกอดของท่านเจ้าสำนักผู้ทรงธรรมคนนั้นแล้วกันแน่ มู่หรงเฟย?" นางไม่รอคำตอบ ร่างกายของนางทะยานลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายลม ท่ามกลางความกดอากาศมหาศาลที่พยายามบดขยี้ร่างกายเซียนของนาง จนกระทั่งเท้าของนางสัมผัสเข้ากับพื้นผิวที่แปลกประหลาด ไม่ใช่หิน ไม่ใช่ดิน... แต่มันคือโครงกระดูกของสัตว์อสูรโบราณที่ทับถมกันเป็นชั้นๆ จนกลายเป็นฐานรากของหุบเหว ใจกลางความมืดนั้นมีหีบไม้จันทน์ดำตั้งตระหง่านอยู่เพียงชิ้นเดียว มันไม่ได้ถูกลงอาคมป้องกัน แต่มันถูกล้อมรอบด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว เซวี่ยหลันก้าวเข้าไปช้าๆ ความสง่างามของนางขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมที่เสื่อมโทรมราวกับดอกบัวขาวที่เบ่งบานกลางกองเลือด นางเอื้อมมือไปสัมผัสฝาหีบ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะถูก ไอเย็นจัดพุ่งทะลุเข้าสู่เส้นชีพจร นางนิ่วหน้า ขบฟันแน่นเพื่อระงับความเจ็บปวดที่ราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกสันหลัง นี่คือการทดสอบ... หากนางยอมแพ้ตอนนี้ วิญญาณของนางจะถูกกักขังอยู่ในนี้ตลอดกาล "ข้าไม่ยอมจบลงเพียงเท่านี้" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวโรจน์ พลังปราณเซียนที่นางเพียรพยายามบำเพ็ญมานับร้อยปีถูกรีดออกมาเป็นเกราะคุ้มกัน นางสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ฝาหีบก็ถูกกระชากออกด้วยแรงมหาศาล ภายในนั้นไม่ได้บรรจุศิลาวิเศษหรือศาสตราเทพ แต่มันคือม้วนคัมภีร์ที่ทำจากหนังมนุษย์ ตัวอักษรสีแดงฉานดุจเลือดขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิตเมื่อได้รับไอเย็นจากเซวี่ยหลัน เคล็ดวิชามารฟ้า... ความลับที่ถูกปิดตายมานับยุคสมัยถูกเผยออกมาต่อหน้านาง ทันใดนั้น เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นเยือกก็ดังสะท้อนก้องทั่วทั้งหุบเหว ไม่ใช่เสียงของมู่หรงเฟย ไม่ใช่เสียงของตัวนางเอง แต่มันคือเสียงจากเงามืดที่ซ่อนอยู่หลังตำราเล่มนั้น "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้ใครก็ได้ครอบครองข้าอย่างนั้นหรือ... แม่นางน้อยผู้โศกเศร้า?" เงาสีดำค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าเซวี่ยหลัน ร่างนั้นเลือนรางแต่ทรงอำนาจ มันพุ่งเข้าหานางราวกับอสรพิษหมายจู่โจม เซวี่ยหลันเบิกตากว้าง นางยกมือขึ้นตั้งรับ แต่ทว่า... ร่างกายของนางกลับขยับไม่ได้ ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น "เจ้าไม่ใช่ผู้ที่มาค้นพบวิชานี้" เสียงนั้นกระซิบข้างหูนางอย่างแผ่วเบา แต่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "เจ้าคือผู้ที่ถูกวิชานี้เลือกให้เป็นภาชนะต่างหาก!" ความเจ็บปวดแสนสาหัสประดังเข้ามาจนนางแทบกระอักเลือด แต่เซวี่ยหลันกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและพลังอำนาจที่นางเพิ่งได้รับมาหยั่งถึง นางไม่ได้ต้านทาน แต่นางกลับเปิดรับกระแสปราณมารนั้นเข้าสู่ร่างกายอย่างเต็มใจ ขณะที่พลังมหาศาลกำลังจะหลอมรวมกับร่างของนาง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านบนของหุบเหว มู่หรงเฟยไม่ได้เข้ามาเพียงลำพัง เขากำลังนำพาใครบางคนลงมาด้วย "หยุดเถอะ เซวี่ยหลัน! เจ้าไม่รู้ตัวหรือว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังข้าในตอนนี้คือใคร!" เซวี่ยหลันหันกลับไปมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและหยาดเลือดที่ไหลรินจากมุมปาก เมื่อนางเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวออกมาจากเงามืด ร่างกายของนางก็ชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ นั่นไม่ใช่ศัตรู... แต่นางคือคนเดียวที่เซวี่ยหลันรักมากกว่าชีวิต และคนคนนั้น... ก็คือคนเดียวกับที่นางเฝ้ากอดศพมาตลอดสิบปี! ชิงเสวี่ยเหมันต์หวังว่าบทนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความกดดันและปมปริศนาที่ซับซ้อนขึ้นนะคะ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับข้าค่ะ