พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

"ถ้าเจ้าคิดว่าการคุกเข่าต่อหน้าข้า จะล้างบาปจากความโง่เขลาในอดีตได้... เจ้าก็คงประเมินความเมตตาของข้าต่ำเกินไปแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงหินอัคนี แรงกดดันจากจิตสังหารระดับเซียนเกมผู้ไร้พ่ายแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทาง จนทำให้ ‘วัลแคน’ อดีตกิลด์มาสเตอร์มือหนึ่งผู้เคยเหยียบย่ำอาคินในโลกเก่า ถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด ขณะที่ร่างของเขาทรุดลงแนบพื้นศิลาอย่างไร้ศักดิ์ศรี ในโลกเดิม... มันคือผู้ริเริ่มแผนการทรยศหักหลัง ผลักไสให้อาคินต้องตกเหวแห่งความตาย แต่ในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ สถานะกลับตาลปัตรราวฟ้ากับเหว อาคินคือนักล่าผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดไว้ในมือ ส่วนวัลแคนกลายเป็นเพียงเหยื่อผู้หมดหนทางหนี ลูน่า สตรีมเมอร์สาวชื่อดังผู้ยืนถือโทรศัพท์มือถือสตรีมมิ่งไลฟ์สดอยู่เคียงข้าง แววตาของเธอมองภาพตรงหน้าด้วยความคลั่งไคล้และสะใจจนตัวสั่น เลนส์กล้องจับภาพอดีตกิลด์มาสเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่กำลังก้มกราบแทบเท้าชายหนุ่มที่เธอเทิดทูน บัญชีแชทสดในระบบรัวคอมเมนต์เข้ามาด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน ทุกคนในโลกออนไลน์ต่างคลุ้มคลั่งและตกตะลึงกับฉากหน้าสั่นประสาทนี้ [พระเจ้าช่วย! นั่นมันวัลแคนตัวจริงเหรอ ทำไมถึงไปหมอบกราบแบบนั้นล่ะ!] [ท่านอาคินโหดเหี้ยมมาก... แต่บอกเลยว่าเท่จนตับพัง!] [สตรีมเมอร์ขา ซูมหน้าหมอนั่นชัดๆ หน่อยสิ อยากเห็นสีหน้าตอนใกล้แตกสลายจริงๆ ฮ่าๆๆ] ลูน่าส่งเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เธอหันหน้าจอเข้าหาอาคินเล็กน้อยโดยเว้นระยะห่างอย่างรู้กาลเทศะ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงออดอ้อแต่แฝงความตื่นเต้น "ท่านอาคินคะ... เอ่อ ครับ ท่านจะจัดการสุนัขตัวนี้ยังไงดีล่ะครับ คนดูทางบ้านตื่นเต้นกันใหญ่แล้วนะ" อาคินเหลือบสายตาคมกริบมองกล้องไลฟ์สดแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาจ้องร่างที่สั่นระริกของวัลแคน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยдя เย็นชาจนน่าขนลุก "ฆ่ามันตอนนี้... มันง่ายเกินไป" อาคินเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะก้าวเข้าไปใกล้ ลากปลายรองเท้าหนังหยุดลงตรงหน้าชายผู้พ่ายแพ้ "ความตายไม่ใช่การลงทัณฑ์ที่สาสมสำหรับคนอย่างแก วัลแคน แกอยากมีชีวิตอยู่ต่อใช่ไหม? แกอยากไต่อเตียงขึ้นมามีอำนาจอีกครั้งใช่ไหม?" วัลแคนเงยหน้าขึ้นด้วยความหวังริบหรี่ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัปยศอดสู แต่ความกลัวตายมีมากกว่าศักดิ์ศรี เขารีบโขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ "ครับ! ได้โปรด... นายท่านอาคิน! ให้ผมทำอะไรก็ได้! ผมยอมเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดให้ท่านแล้ว! ขอแค่ไว้ชีวิตผม!" อาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ หึ... ช่างเป็นภาพที่น่าสมเพชเสียจริง การดึงศัตรูเก่ามาเป็นลูกน้องไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่เป็นการเหยียบย่ำจิตวิญญาณของมันให้จมดิ่งลงไปอีกขั้น ยิ่งกว่านั้น ในสงครามการชิงบัลลังก์ต่างโลกแห่งนี้ การมีหมากชั้นต่ำที่รู้ตื้นลึกหนาบางคอยเป็นเบี้ยหน้าย่อมดีกว่าการลงมือเองทุกอย่าง "ดี..." อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเช่นนั้น จงก้มหน้าลงแล้วรับ 'พันธะเลือด' ของข้าซะ ถ้าแกคิดทรยศแม้แต่คิดในใจ สมองของแกจะแหลกสลายกลายเป็นจุลในพริบตาเดียว เข้าใจไหม?" "คะ... ครับ! ผมเข้าใจแล้ว!" วัลแคนรีบตอบรับอย่างลนลาน ยินยอมให้อาคินประทับตราสัญลักษณ์เวทมนตร์สีดำสนิทลงบนกลางหน้าผากของตนเอง แสงสีแดงวาบขึ้นครั้งหนึ่งก่อนจะจางหายไป เป็นอันสิ้นสุดการจองจำวิญญาณ ลูน่ายกยิ้มกริ่ม เธอโบกมือทักทายผู้ชมในสตรีมด้วยความสดใส "เห็นไหมล่ะคะผู้ชมทุกท่าน? ท่านอาคินของเราไม่ได้ใจร้ายเลยนะ แค่แผ่เมตตาให้สุนัขหลงทางมาช่วยงานเพิ่มเท่านั้นเอง คอยดูเถอะค่ะ... อาณาจักรนี้จะต้องสั่นสะเทือนภายใต้อำนาจของพวกเราอย่างแน่นอน!" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปตามแผนการขยายอำนาจอย่างไร้ที่ติ จู่ๆ หน้าต่างแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าอาคินอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นห้องโถง *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด!]* *[ตรวจพบการบุกรุกจากตัวตนระดับตำนาน: "ราชองครักษ์เงาทมิฬ" ผู้ภักดีต่อราชาแห่งทวีปฝั่งตรงข้าม]* *[ระยะห่างจากเป้าหมาย: อีก 300 เมตร และกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง!]* อาคินหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเย็นชาหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันที่ลุกโชน ความเงียบสงบถูกฉีกกระชากด้วยแรงระเบิดจากภายนอก ประตูหินยักษ์หนานับตันถูกซัดจนแหลละเอียดเป็นผุยผงในหมัดเดียว! ฝุ่นควันตลบอบอวล... ร่างของอัศวินในชุดเกราะสีดำทมิฬถือดาบใหญ่ชุ่มเลือดก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแม้แต่วัลแคนยังต้องสำลักอากาศหายใจไม่ออก "เจอตัวแล้ว... ไอ้พวกสวะที่บังอาจประกาศสงครามกับองค์ราชา" เสียงคำรามแหบพร่าดังลอดออกมาจากหมวกเหล็ก อาคินไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหลัง เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะปรายตามองผู้มาเยือนด้วยความรำคาญใจเพียงเล็กน้อย "ดูท่า... ลูกน้องใหม่ของเราจะได้ทดสอบฝีมือเร็วกว่าที่คิดสินะครับ ลูน่า... ถ่ายมุมนี้ให้ชัดๆ ล่ะ เดี๋ยวเราจะสอนให้เจ้านี่รู้ว่า... ใครกันแน่คือเจ้าของดินแดนนี้ที่แท้จริง" อาคินแสยะยิ้มอำมหิต พร้อมกับปลดปล่อยพลังออร่าสีดำมืดทมิฬที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโถงจนมืดมิดในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดดาลไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ