กับดักในเงา

คมดาบอาบยาพิษกรีดผ่านอากาศด้วยความเร็วระดับที่มนุษย์ทั่วไปมองเห็นเป็นเพียงเส้นแสงสีดำ แต่สำหรับอาคินแล้ว มันเชื่องช้ายิ่งกว่าภาพสโลว์โมชั่นในหน้าจอเกมที่เขาเคยคว้าแชมป์โลกมานับไม่ถ้วน ความเงียบงันภายในห้องพักวีไอพีของโรงแรมหรูถูกฉีกกระชากด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น นักฆ่าเงาพยัคฆ์จากกิลด์ใต้ดินระดับท็อป องค์กรที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยทำงานพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ปรากฏตัวขึ้นจากรอยแยกของเงาเบื้องหลังโซฟาที่อาคินกำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ ทว่า ปลายมีดสั้นที่ควรจะปักทะลุขั้วหัวใจกลับหยุดชะงักกลางอากาศ ห่างจากต้นคอของชายหนุ่มเพียงเสี้ยวเซนติเมตร “ช้าไปสามวินาที... และการก้าวเท้าขวาของคุณในจังหวะที่สาม ทำให้ศูนย์ถ่วงเสียสมดุล” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเฉยโดยไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกเจือปนในน้ำเสียง อาคินไม่ได้แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงทอดสายตามองดูหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงต่างโลกยามราตรี ดวงตาของนักฆ่าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อรู้ตัวว่าแผนลอบสังหารที่วางแผนมาอย่างไร้ร่องรอย กลับถูกอ่านขาดตั้งแต่ก่อนที่เขาจะชักอาวุธเสียอีก “แกเป็นใครกันแน่...!” นักฆ่ากัดฟันกรอด พยายามจะพลิกข้อมือเพื่อเปลี่ยนมุมแทง แต่ร่างกายของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ แรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นแพร่กระจายออกมาจากร่างของอาคิน แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจนอากาศรอบตัวกลายเป็นของเหลวหนืดที่แม้แต่จะหายใจยังทำได้ยากลำบาก ในขณะเดียวกัน ที่มุมห้องใกล้กับประตูทางเข้า ลูน่า สตรีมเมอร์สาวชื่อดังที่กำลังไลฟ์สดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัว ยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เธอหันกล้องไลฟ์ไปทางเงาสลัวที่นักฆ่ากำลังดิ้นรนอย่างน่าเวทนา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเร้าใจที่ผู้ชมหลายแสนคนในสตรีมกำลังคลั่งไคล้ “ท่านผู้ชมคะ เห็นไหมเอ่ย? ฉันเตือนพวกกิลด์ขยะนั่นแล้วนะว่าอย่ามาเหยียบที่นี่... แต่ก็นั่นแหละ พวกแมลงเม่ามักจะบินเข้ากองไฟเสมอ จริงไหมคะท่านอาคิน?” ลูน่าเอียงคอถามด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ความภักดีและความคลั่งไคล้ที่เธอมีต่อชายหนุ่มตรงหน้าพุ่งทะยานจนยอดโดเนทในแชทไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก คอมเมนต์ในสตรีมระเบิดข้อความความสะใจออกมาเป็นสายน้ำ: *[@GameMaster_99: เฮ้ย! นั่นมันนักฆ่าแรงค์ S จากเงาพยัคฆ์ไม่ใช่เหรอวะ ทำไมไปนอนหมอบอยู่แทบเท้าอาคินแบบนั้น?!]* *[@Queen_Of_Hell: กรี๊ดดด! ท่านอาคินเท่เกินไปแล้ว! ขยับตัวนิดเดียวแต่เล่นเอาศัตรูขยับไม่ได้เลย!]* *[@DarkKnight2023: ของโคตรดี โคตรสะใจ! สมเป็นเซียนเกมไร้พ่าย ตบหน้าพวกรับจ้างฆ่าโชว์กลางสตรีมไปเลยครับ!]* อาคินวางแก้วชาลงบนโต๊ะกระทบกับจานรองเกิดเสียงกังวานใสเบาๆ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าหันกลับไปเผชิญหน้ากับนักฆ่าที่ตอนนี้เข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากแรงกดดันทางจิตที่บดขยี้อวัยวะภายใน “กลับไปบอกนายจ้างของแก... ไอ้พวกขุนนางชั้นต่ำที่คิดจะใช้หมากตัวกระจอกมาลองเชิงฉัน” อาคินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ฝ่าเท้ากระทบพื้นเสียงดัง กัปป์ กัปป์ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังแห่งความตาย “ว่าถ้าอยากได้หัวของฉันนัก ก็ให้ขนกองกำลังทั้งหมดที่มีมาด้วยตัวเอง... ไม่อย่างนั้น วันพรุ่งนี้ ตระกูลของพวกมันจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อบนแผนทวีปนี้” สิ้นคำพูด ร่างของนักฆ่าก็ถูกแรงกดดันมหาศาลกระแทกจนกระเด็นทะลุกำแพงห้องพักวีไอพีออกไปอย่างไร้การป้องกัน เลือดสดๆ สาดกระเซ็นติดผนังห้องเป็นทางยาว ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างจากชั้นที่สามสิบ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้านล่าง อาคินปัดฝุ่นเบาๆ ที่ปกเสื้อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าของเขายังคงเย็นชาไร้ความรู้สึก ผิดกับลูน่าที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเย้ายวน “จัดการแมลงเสร็จแล้ว... แบบนี้เราควรไปฉลองกันหน่อยไหมคะ ท่านเซียนของฉัน?” อาคินเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยਨเยียบ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะผ่อนคลายลงนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของลูน่าปรากฏข้อความเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบป้องกันเมือง พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดด้านนอกที่ทำให้รอยยิ้มของเธอแข็งค้าง กองกำลังติดอาวุธนับร้อยชีวิตในชุดเกราะเวทมนตร์สีดำสนิท กำลังปิดล้อมโรงแรมแห่งนี้ทุกด้าน และผู้นำทัพที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดคือบุคคลที่อาคินจำได้ดี—ศัตรูเก่าจากโลกเดิมที่ตามรังควานเขามาจนถึงต่างโลกแห่งนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดดาลไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ