ความโกรธของราชาไร้บัลลังก์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในความมืดของห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมระดับห้าดาว เสียงหยดน้ำจากก๊อกในห้องน้ำดังตอด... ตอด... ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของสิ่งมีชีวิต อาคินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ฉายภาพไลฟ์สตรีมของลูน่าสะท้อนลงบนดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว ข้อความเสียงปริศนาจากพี่ชายต่างสายเลือดที่ฝากไว้เมื่อคืนยังคงก้องกังวานในโสตประสาท *“ยินดีต้อนรับสู่เกมจริง ๆ นะ อาคิน... น้องชาย”* "เกมงั้นเหรอครับ..." อาคินพึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือความเยียบเย็นของนักล่าที่มองเหยียบย่ำลงมาจากจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร *ฟึ่บ!* เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านหน้าต่างกระจกใสที่ปิดสนิท แรงอัดอากาศทำให้ผ้าม่านปลิวไสว ร่างในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมหน้ากากโลหะไร้ลวดลายปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ ใบมีดอาบยาพิษสีม่วงเข้มสะท้อนกับแสงไฟสลัว มันคือ 'เงาสังหาร' นักฆ่าระดับท็อปของกิลด์ใต้ดินที่ถูกจ้างมาด้วยมูลค่ามหาศาลเพื่อปลิดชีพอาคินในคืนนี้โดยไม่ให้มีแม้แต่เสียงร้อง "ตายซะเถอะ แกะน้อยหลงทาง" เสียงแหบพร่าลอดผ่านหน้ากากโลหะ พร้อมกับคมมีดที่พุ่งตรงเข้าสู่เส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของอาคินด้วยความเร็วระดับที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางมองทัน แต่ทว่า... อาคินไม่ได้ขยับเขยื้อnแม้แต่นصفปลายนิ้ว *แปะ.* ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือของนักฆ่าผู้นั้นกลางอากาศอย่างแม่นยำรากับจับวาง แรงปะทะที่ควรจะทะลุทะลวงเนื้อหนังกลับหยุดชะงักลงราวกับพุ่งชนกำแพงเหล็กกล้า แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของอาคินทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งจนนักฆ่าถึงกับหายใจไม่ออก "อะ... อะไรกัน?!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกหลุดออกมาจากปากของนักฆ่า เมื่อเขาพบว่าข้อมือของตนเองถูกบีบอัดด้วยแรงมหาศาล กระดูกเริ่มส่งเสียงลั่นกรอบราวกับจะแตกละเอียด "ส่งสุนัขรับใช้มาเห่าหอนในพื้นที่ส่วนตัวของผม... พี่ชายผมนี่ช่างใจร้อนเสียจริงนะครับ" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองทะลุผ่านหน้ากากโลหะเข้าไปยังดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวของอีกฝ่าย "คิดว่าส่งคนระดับนี้มา จะเปลี่ยนกระดานเกมนี้ได้งั้นเหรอครับ?" "แก... แกเป็นใครกันแน่! ข้อมูลบอกว่าแกเป็นแค่เกมเมอร์ตกอับไม่ใช่เรอะ!" นักฆ่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามใช้มืออีกข้างชักปืนพกสั้นติดเก็บเสียงขึ้นมาหมายจะยิงระยะเผาขน แต่อาคินเร็วกว่า *กร๊อบ!* เสียงกระดูกข้อมือหักดังสนั่นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่ออาคินบิดข้อมือนั้นอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะเตะตัดขาจนร่างของนักฆ่าล้มลงกระแทกพื้นพรมอย่างรุนแรง เลือดสีสดไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นห้องราคาแพง อาคินค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน จัดปกเสื้อสูทรุ่นพิเศษของตนเองให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาก้มมองดูผลงานเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่บังเอิญมาเกอะกระบนรองเท้า "กลับไปบอกคนที่จ้างคุณมา..." อาคินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของนักฆ่าที่นอนตัวงอด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจของเขาเย็นยะเยือกราวกับลมหนาวจากขั้วโลก "ว่าราชาที่พวกมันพยายามเนรเทศ... ได้กลับมาทวงบัลลังก์ของจริงแล้ว และคนต่อไปที่จะหัวหลุดจากบ่า... คือพวกมันเอง" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังคงเปิดสตรีมมิ่งค้างไว้ ลูน่าที่กำลังอ่านคอมเมนต์จากแฟนคลับนับแสนพลั่งพรูด้วยความตื่นเต้น เธอกวาดสายตามามองหน้าจอด้วยรอยยิ้มคลั่งไคล้ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับพบเจอไอดอลในดวงใจ *(แชทสตรีม: "เฮ้ย เสียงอะไรเมื่อกี้วะ เสียงเหมือนอะไรหักป่ะ?")* *(แชทสตรีม: "สตรีมเมอร์ลูน่า แฟนคุณเป็นอะไรหรือเปล่า เสียงเหมือนคนเจ็บเลยนะ!")* ลูน่าหัวسเราะคิกคักเบา ๆ ออกอากาศโดยไม่สนใจเสียงปริศนาเหล่านั้นแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางเย้ายวนแต่แววตากลับดุดันอย่างน่ากลัว เธอกระซิบใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา "ทุกคนคะ... ไม่ต้องเป็นห่วงท่านอาคินหรอค่ะ" ลูน่าเม้มริมฝีปากด้วยความตื่นเต้นจนตัวสั่น "เพราะว่า... ความโกรธของราชาไร้บัลลังก์ท่านนี้ กำลังจะทำให้โลกใบนี้ลุกเป็นไฟแล้วล่ะค่ะ!" ที่ปลายสายของการโทรเข้ารหัสลับอีกด้านหนึ่งในคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง พี่ชายต่างสายเลือดของอาคินกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน รอคอยฟังข่าวดีจากการลอบสังหาร แต่แล้ว... หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานกลับกะพริบเตือนด้วยสัญญาณสีแดงฉาน พร้อมกับภาพวิดีโอวงจรปิดจากห้องพักของอาคินที่ถูกส่งตรงเข้ามาแบบเรียลไทม์ ภาพที่ปรากฏคือร่างของนักฆ่ามือหนึ่งที่นอนหมดสติจมกองเลือด และดวงตาคู่คมของอาคินที่กำลังเงยหน้าขึ้นจ้องมองตรงมายังเลนส์กล้องวงจรปิด ราวกับเขารู้ตัวอยู่แล้วว่ากำลังถูกจับตามองผ่านจอภาพนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเดือดดาลไปกับความสะใจในบทนี้ด้วยนะครับ