ดันเจี้ยนชั้นที่ 10

เสียงคำรามของสัตว์อสูรระดับราชาสะท้านสะเทือนไปทั่วโถงหินอัคนีเบื้องล่าง ความร้อนระอุระดับพันองศาแผดเผาจนเกราะเหล็กกล้าชั้นดีส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวกับจะละลายเป็นจุล ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ อาคินกลับยืนนิ่งสงบ ดึงดาบสีดำสนิทออกจากฝักด้วยท่าทีเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาไม่ได้มีความรีบร้อน แต่กลับเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้มอนสเตอร์ตรงหน้าถึงกับชะงักฝีเท้าด้วยสัญชาตญาณแห่งความตาย "อาคิน ระวังข้างหลัง!" เสียงตะโกนปนหอบหายใจของลูน่าดังแว่วมาจากมุมห้องถ่ายIทอดสด หญิงสาวกำลังประคองคทาเวทคู่ใจ เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าสวยคม ชุดสตรีมเมอร์ของเธอยับยู่ยี่จากแรงปะทะก่อนหน้า แต่ดวงตากลับเป็นประกายเจิดจ้าด้วยความคลั่งไคล้และศรัทธาอันเต็มเปี่ยม เธอกำลังกวาดกล้องเวทมนตร์จับภาพทุกอณูการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม เพื่อให้ผู้ชมหลายล้านคนทั่วอาณาจักรได้ประจักษ์ว่า 'เซียนเกมไร้พ่าย' คนนี้กำลังจะทำลายขีดจำกัดของมนุษย์อย่างไร อาคินไม่แม้แต่จะชายตามองตามคำเตือนนั้น ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าออกไปเพียงหนึ่งก้าว พลังเวทสีครามเข้มข้นทะลักทะลายออกจากร่างราวกับเขื่อนแตก แรงกดดันทางวิญญาณแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนพื้นศิลาแกร่งใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ร่างกายของเขากำลังส่งเสียงกรีดร้อง มันคือขีดจำกัดของร่างสถิตในโลกนี้—พลังเวทมหาศาลที่เกินกว่าโครงสร้างเนื้อหนังจะรองรับไหว เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ ความเจ็บปวดราวกำลังถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูประสาท *ติ๊ง! [คำเตือน: ร่างกายกำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต ขีดจำกัดพลังเวทเกิน 100%] * *[คำเตือน: เสี่ยงต่อการระเบิดของแก่น1วิญญาณ กรุณาลดระดับพลังงานลงทันที]* หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วจนน่าเวทนา แต่แววตาของอาคินกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเย็นชาและเด็ดเดี่ยว ราวกับเขาไม่ได้กำลังเดิมพันด้วยชีวิตของตัวเอง "ลดระดับงั้นหรือ..." มุมปากของอาคินยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อกฎเกณฑ์ของระบบต่างโลก "ในโลกเก่าฉันถูกพวกแกหักหลังจนไม่เหลืออะไร... ในโลกนี้ ฉันนี่แหละคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์" สิ้นเสียงพึมพำ อาคินไม่เพียงแต่ไม่ลดระดับพลัง แต่เขากลับกระชากแก่นเวททั้งหมดในร่างกายให้ระเบิดออกพร้อมกัน! ตูมมมมม! คลื่นกระแทกสีดำสนิทผสมสีครามสะท้อนสะเทือนไปทั่วชั้นที่ 10 ของดันเจี้ยน อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา สัตว์อสูรระดับราชาที่เคยคำรามก้องเมื่อครู่ ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว ร่างกายมหึมาของมันสั่นเทาจนแทบทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าแรงกดดันระดับเทพเจ้าที่มนุษย์ไม่ควรครอบครอง ในห้องสตรีมมิ่งเสมือนจริง แชทนับล้านข้อความไหลทะลักด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน ผู้ชมต่างอ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ข้อความสรรเสริญจะระเบิดขึ้นราวกับพายุ [*พระเจ้า นั่นมันมนุษย์จริงเหรอวะ! แรงกดดันนั่นมันอะไรกัน!*] [*พี่อาคินโคตรเท่! กราบบูชาท่านเซียน!*] [*นี่มันก้าวข้ามขีดจำกัดของคลาส S ไปไกลลิบลิ่วแล้วนะ!*] ลูน่ามองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ แก้มของเธอแดงก่ำด้วยความตื่น and เต้นระคนคลั่งไคล้ เธอยกไมโครโฟนขึ้นจ่อปากแล้วส่งเสียงกรีดร้องผ่านไลฟ์สดด้วยความภาคภูมิใจสูงสุด "เห็นกันหรือยังคะทุกคน! นี่แหละคือผู้ชายของฉัน! ไม่มีขีดจำกัดใดหยุดยั้งเขาได้หรอกค่ะ!" อาคินก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง คราวนี้ร่างของเขากลายเป็นเงาสะท้อนสีดำที่เคลื่อนไหวเร็วกว่าแสง ดาบในมือฟันผ่าอากาศออกไปเพียงครั้งเดียว—เรียบง่าย ไร้ลีลาหวือหวา แต่เต็มไปด้วยอำนาจทำลายล้างที่เฉือนมิติให้แยกออกจากกัน ฉับ! ความเงียบสงบชั่ววินัยก่อนที่ร่างมหึมาของสัตว์อสูรระดับราชาจะถูกตัดขาดเป็นสองท่อนอย่างสมบูรณ์ เลือดสีดำพวยพุ่งราวกับน้ำพุร้อน ก่อนที่ซากอสูรจะสลายกลายเป็นละอองแสงและไอเทมระดับตำนานกองเต็มพื้น แต่อาคินไม่ได้สนใจไอเทมตรงหน้า สายตาคมกริบของเขากลับกวาดมองขึ้นไปบนเพดานศิลาเบื้องบน รอยแยกมิติสีแดงฉานกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับกลิ่นอายอันชั่วร้ายที่คุ้นเคย—กลิ่นอายของศัตรูจากโลกเก่าที่ตามมาหลอกหลอน รอยแยกนั้นฉีกกว้างขึ้น เผยให้เห็นรองเท้าหนังราคาแพงก้าวเหยียบลงมาบนพื้นดันเจี้ยน ตามด้วยชายในชุดสูฟหรูหราที่ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้เขา "ไม่นึกเลยว่าจะตามมาเจอแกในซอกหลืบแบบนี้นะ... อาคิน" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiเอ่ยพร้อมกับเงาร่างนับสิบที่ก้าวตามออกมาปิดล้อมพื้นที่ไว้ทั้งหมด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดือดดาลไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ