บั๊กทำลายล้างทำงาน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ "บารอน ไวเวิร์น" ดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองกลางเมืองหลวง ดาบใหญ่ในมือของมันอาบไล้ด้วยออร่าเวทมนตร์สีแดงฉานจนเกิดเสียงกรีดร้องของอากาศ ผู้เล่นนับพันชีวิตที่เบียดเสียดกันอยู่รอบด้านต่างส่งเสียงฮือฮาระคนสมเพชเวทนา ร่างของอาคินในชุดผู้เล่นเริ่มต้นไร้รอยขีดข่วนยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหิน ในขณะที่ลูน่ากำลังถือลูกแก้วเวทมนตร์สตรีมมิ่งลอยเคียงข้าง พร้อมกับช่องคอมเมนต์นับแสนข้อความที่ไหลทะลักด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน "ไอ้สวะ! แกคิดว่าการยืนนิ่งๆ จะทำให้แกดูเท่ขึ้นมาได้งั้นเรอะ? ระดับห้าสิบห้ากับเลเวลหนึ่ง... มันคือความต่างระหว่างราชาและมดปลวก!" บารอนแผดเสียงคำรามลั่น มันเหวี่ยงดาบยักษ์พุ่งเข้าใส่หมายจะผ่าร่างของอาคินให้ขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว รอบด้านเงียบกริบลงชั่วพริบตา ความกดดันจากทักษะ [คลื่นกระแทกอัสนี] แผ่ขยายจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าของอาคินปริร้าว ทว่า... อาคินไม่แม้แต่จะชายตามอง "ช้าเกินไปครับ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยออกมาแผ่วเบา ทว่ามันกลับดังชัดเจนในโสประสาทของทุกคน นัยน์ตาคมกริบสีนิลฉายประกายเยียบเย็นราวกับห้วงอวกาศ นิ้วเรียวยาวขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อแตะลงไปที่อากาศเบื้องหน้า หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตามนุษย์จะจับทัน *ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่งพิเศษ... บั๊กทำลายล้าง [Null Pointer Exception] ถูกเรียกใช้งาน* ตูมมม! แรงกระแทกจากการฟันดาบของบารอนหยุดชะงักลงกลางอากาศราวกับชนเข้ากับกำแพงเหล็กไร้รูป "ก, อะไรกันวะ?!" บารอนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเมื่อแรงสะท้อนมหาศาลย้อนกลับเข้าหาร่างของมันเอง อาคินก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นกดดันจนผู้คนรอบข้างหายใจไม่ออก เขายกมือขึ้นระดับอก ปลายนิ้วดีดเบาๆ ไปที่อากาศตรงหน้าครั้งหนึ่ง ปด! เสียงคล้ายกระจกแตกดังสนั่นลั่นลานประลอง รหัสโปรแกรมสีฟ้าเข้มจำนวนนับไม่ถ้วนหลุดลอยออกมาจากร่างของบารอน ไวเวิร์น ระบบเกมที่เคยเสถียรกลับเกิดความผิดพลาดอย่างรุนแรง ไอเทมระดับตำนานสวมใส่ทั้งหมดของบารอนหลุดร่วงกองลงกับพื้นทีละชิ้น เกราะเหล็กหนาหนักสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทา สถานะความสามารถทั้งหมดร่วงหล่นจากเลเวลห้าสิบห้าดิ่งลงสู่เลเวลศูนย์ในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานประลองทันที ทุกอ้าปากค้าง ตาโตมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ม... ไม่จริง! แกทำอะไรกับสเตตัสของฉัน! แกแฮกเกมเรอะไอ้เวรนี่!" บารอนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาเมื่อความเหนือกว่าทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา ลูน่าแย้มยิ้มกว้างด้วยความสะใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ เธอยื่นลูกแก้วสตรีมมิ่งเข้ามาใกล้ใบหน้าของบารอนที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญ พร้อมกับหัวเราะเสียงใสใส่กล้อง "เห็นหรือยังคะท่านผู้ชม? สวะก็คือสวะวันยังค่ำค่ะ! คนที่บังอาจมาท้าทายท่านอาคิน จุดจบก็มีแค่การถูกตบหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีแบบนี้แหละนะคะ! รีบก้มกราบขอร้องท่านซะสิคะ เผื่อท่านจะเมตตาให้สิทธิ์คลานหนีออกไป!" เสียงหวานใสของลูน่าปลุกเร้าให้แชทในสตรีมระเบิดข้อความสรรเสริญอาคินจนหน้าจอแทบไหม้ อาคินก้มมองผู้เล่นที่เคยโอหังซึ่งตอนนี้กำลังหมอบกราบอยู่แทบเท้า เขาใช้ปลายรองเท้าบูทเขี่ยคางของบารอนให้เงยขึ้นมาสบตา "ผมเตือนคุณแล้วนะครับ... ว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยจิตสังหารแผ่ซ่านทำเอาบารอนฉี่ราดกางเกงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ผู้ชมรอบสนามต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว รัศมีอำนาจที่อาคินปล่อยออกมามันรุนแรงเสียจนทุกคนรู้สึกราวกับว่าเขาสามารถลบตัวตนของพวกเขาออกจากเซิร์ฟเวอร์นี้ได้ด้วยการกะพริบตาเพียงครั้งเดียว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งทวีป ท้องฟ้าสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา ม่านพลังป้องกันเมืองหลวงที่แข็งแกร่งที่สุดถูกกรีดขาดออกจากกันด้วยกรงเล็บยักษ์ปริศนา ร่างเงาทมิฬขนาดมหึมาพร้อมปีกสีดำสนิทบินทะยานลงมาจากฟากฟ้า แรงกดดันระดับมหาศาลทำให้ผู้เล่นทุกคนล้มพับลงไปกองกับพื้น อาคินหรี่ตามองสิ่งมีชีวิตที่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า เลือดในกายสูบฉีดด้วยความตื่นเต้นเป็นครั้งแรกในรอบปี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่สงครามครั้งนี้ด้วยกันนะครับ