ระเบิดความแค้น

"คิดว่าพาเศษสวะมาเพิ่มจำนวน แล้วจะเปลี่ยนผลลัพธ์ของสงครามครั้งนี้ได้งั้นหรือ อาคิน?" เสียงหัว로นเยาะเย้ยของ 'มาסטר คาร์ล' แม่ทัพแห่งกิลด์พันธมิตรทมิฬดังสะท้อนก้องไปทั่วซากปรักหักพังของป้อมปราการเขตแดนใต้ เบื้องหน้าของเขาคือฐานที่มั่นสุดท้ายที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์และเทคโนโลยีต่างโลกผสมผสานกันอย่างแน่นหนา ภายในรัศมีร้อยเมตรเต็มไปด้วยกับดักเวทมนตร์ระดับตำนานและกองทหารรับจ้างนับพันที่ถูกจ้างมาเพื่อปิดบัญชีชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่า 'เซียนเกมไร้พ่าย' ทว่า บรรยากาศรอบตัวอาคินกลับไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทมองภาพตรงหน้าด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธเวทมนตร์อลังการใดๆ มีเพียงการเคาะนิ้วเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยบทเพลงมรณะบรรเลงขึ้น และบุคคลที่ก้าวออกมาจากเงานั้น... กลับไม่ใช่ศัตรู "ขออภัยที่มาช้าครับ... นายท่าน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทที่คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม เขาคือ 'เซบาสเตียน' อดีตผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ในโลกเดิมผู้ติดตามข้ามมิติมาด้วยกัน การปรากฏตัวของเขาไม่ได้มามือเปล่า ด้านหลังของเซบาสเตียนคือโดรนรบอัตโนมัติระดับพรีเมียมกว่าห้าสิบลำที่กางม่านพลังงานสีฟ้าเข้มสะท้อนแสงระยิบระยับ ปิดกั้นทางหนีทีไล่ของกองทัพศัตรูจนหมดสิ้น "จัดการได้เลย" อาคินเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดึงดูดทุกสายตาให้หันมามอง "รับทราบครับ" เซบาสเตียนลุกขึ้นยืน รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะกดปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดเล็กที่ข้อมือ "ระบบโอเวอร์โหลดมานา... เริ่มต้นกระบวนการกวาดล้าง" *ปัง! พรวด! โครม!* วินาทีนั้น ท้องฟ้าเหนือฐานที่มั่นของศัตรูเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา โดรนรบทั้งห้าสิบลำไม่ได้ยิงกระสุนเวทธรรมดา แต่มันปล่อย 'รังสีทำลายล้างมิติ' ที่อาคินเป็นผู้ออกแบบโครงสร้างโค้ดด้วยตัวเอง แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะลวงผ่านบาตรป้องกันระดับตำนานของป้อมปราการราวกับกระดาษเปียกน้ำ เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงับไปทั่ว อาคารหินแกร่งขนาดมหึมาและหอคอยเวทมนตร์ที่ตั้งตระหง่านมานานนับร้อยปีเริ่มแตกร้าวและสลายกลายเป็นฝุ่นผงในเวลาไม่ถึงสิบวินาที "เป็นไปไม่ได้! บาตรป้องกันระดับ SSS ของพวกเรา... ถูกทำลายด้วยการโจมตีครั้งเดียวงั้นเรอะ?!" คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด สีหน้าของเขาซีดเผือก เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรั่งพรูลงมาตามกรอบหน้า ความมั่นใจทั้งหมดมลายหายไปในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของการถ่ายทอดสดผ่านระบบสตรีมมิ่งข้ามโลก ลูน่ากำลังจ้องมองหน้าจอด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ รอยยิ้มกว้างด้วยความคลั่งไคล้ปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน เธอหันไปพูดกับผู้ชมหลายสิบล้านคนที่กำลังช็อกตาค้างหน้าจอ "เห็นไหมคะทุกคน! นั่นคือนายท่านของฉัน! ผู้ชายที่จะเหยียบย่ำโลกใบนี้ให้ราบคาบใต้ฝ่าเท้า! ใครที่เคยดูถูกเขาไว้... เตรียมตัวชดใช้กรรมได้เลย!" เสียงกรีดร้องด้วยความสะใจของลูน่าดังก้องไปทั่วเครือข่ายสตรีมมิ่ง สร้างความคลุ้มคลั่งให้กับเหล่าผู้ชมจนยอดโดเนทพุ่งทะยานทำลายสถิติประวัติศาสตร์ อาคินก้าวเท้าเดินผ่านซากปรักหักพังที่ยังคุกกรุ่นด้วยไอความร้อน รองเท้าหนังสีดำเหยียบลงบนเศษซากอาวุธเวทมนตร์ของศัตรูจนแตกละเอียด เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคาร์ลที่ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น สภาพสะินสากและไร้ซึ่งทางสู้ "นาย... นายเป็นใครกันแน่... ปีศาจ... แกมันไม่ใช่คน!" คาร์ลเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ อาคินก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง ปากบางเฉียบขยับกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ในเกม... แกเคยสั่งให้ลูกน้องรุมฆ่าฉันอย่างไร้ความปรานี จำได้ไหม?" คำพูดนั้นทำให้คาร์ลชะงักกุน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตระหนักรู้ "แก... หรือว่านายคือ... นักรบอันดับหนึ่งคนนั้น... คนที่พวกเราหักหลังในเซิร์ฟเวอร์หลัก?!" "ถูกต้อง" อาคินยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วมีประกายสายฟ้าสีดำทมิฬแล่นพล่าน "และวันนี้... ฉันมาทวงคืนทุกอย่าง ทั้งในเกม... และในโลกนี้" แต่ก่อนที่อาคินจะสะบัดมือปลิดชีพอดีตศัตรูตัวฉกาจ เสียงเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นขึ้นจากระบบของเซบาสเตียน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้แม้แต่อาคินต้องขมวดคิ้วมุ่น *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับจากภายนอก... มีผู้เล่นระดับพระเจ้า 'ผู้สร้างระบบ' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่... และเป้าหมายของมัน... คือการลบตัวตนของท่านออกจากระบบในอีก 30 วินาทีข้างหน้า]* เซบาสเตียนหน้าถอดสี รีบหันมาตะโกนเสียงดังลั่น "นายท่านครับ! มีคนกำลังแฮกโครงสร้างรากฐานของโลกนี้จากเบื้องบน... มันไม่ใช่ฝีมือของคนในโลกนี้แน่!" อาคินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่บิดเบี้ยวเป็นหลุมดำขนาดใหญ่ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากเป็นครั้งแรก ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของความเป็นความตาย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ