ชื่อเสียงที่ดังไกล

หลุมดำขนาดใหญ่บนท้องฟ้าเหนือมหานครลอยฟ้าไอรอนเวิลด์มิได้เป็นเพียงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ มันคือรอยฉีกขาดของมิติที่เชื่อมต่อเซิร์ฟเวอร์หลักกับเขตต้องห้าม—สถานที่ซึ่งมีเพียงสิ่งมีชีวิตระดับบอสตำนานเท่านั้นที่เคยเหยียบย่าง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านลงมากดทับบ่าของเหล่าผู้เล่นระดับท็อปนับหมื่นชีวิตจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่า เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวจนหน้าจออินเทอร์เฟซของทุกคนกลายเป็นสีแดงฉาน *“เตือนภัย! ตรวจพบความผิดปกติระดับมหันตภัย ผู้เล่น ‘อาคิน’ ได้ปลดผนึกเขตแดนลับ ‘หุบเหวแห่งความตาย’ ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์จะเข้าสู่สภาวะสงครามไร้กฎระเบียบ”* เสียงประกาศก้องกังวานไปทั่วทุกมุมโลกในเกม ทำให้ทั่วมุมมองของสตรีมเมอร์นับพันช่องแตกตื่นจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ “บ้าไปแล้ว... นั่นมันเขตแดนที่กิลด์อันดับหนึ่งใช้เวลาสามเดือนยังเปิดไม่สำเร็จไม่ใช่เหรอ!” เสียงของหัวหน้ากิลด์มังกรฟ้าตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว ขณะที่มือของเขาสั่นเทาจนถือดาบแทบไม่ไหว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อมองเห็นร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทลอยตัวอยู่กลางอากาศ อาคินกวาดสายตามองลงมาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากซึ่งประทับอยู่ ณ ที่นั้นตั้งแต่วินาทีแรก รัศมีสีดำทมิฬที่แผ่ออกมาจากตัวเขาบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด ราวกับมัจจุราชที่ก้าวลงมาจากขุมนรกเพื่อพิพากษาโลกใบนี้ ในขณะเดียวกัน ไลฟ์สตรีมของลูน่ามียอดผู้ชมพุ่งทะยานทะลุหลักสิบล้านคนภายในเวลาไม่ถึงสามนาที ช่องแชทไหลผ่านรวดเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน ทุกข้อความเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดผวา *“นั่นมันตัวอะไรวะ! โกงชัดๆ!”* *“เฮ้ย! นั่นมันผู้เล่นหน้าใหม่ที่พวกเราเพิ่งหัวเราะเยาะไปเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ใช่เหรอ!”* *“พระเจ้า... เขาคนนั้นคือใครกันแน่ ทำไมถึงมีพลังระดับทำลายล้างเซิร์ฟเวอร์ได้ด้วยตัวคนเดียว!”* ลูน่ามองภาพบนหน้าจอด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ หัวใจของเธอดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าสวยหวาน เธอหันหน้าเข้าหากล้องสตรีมด้วยท่าทีเย่อหยิ่งเล็กน้อยอย่างจงใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่สะท้อนผ่านลำโพงไปทั่วสนามประลอง "พวกคุณเพิ่งตื่นกันเหรอครับ?" ลูน่าหัวسะเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนที่เคยดูถูกพวกเขา "พวกคุณเคยคิดจะเหยียบย่ำเขา เคยหัวเราะเยาะความไร้ชื่อเสียงของเขา... แต่ตอนนี้เป็นยังไงล่ะครับ? แค่เขากระดิกนิ้วครั้งเดียว พวกคุณก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะยืนหยัดอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว!" คำพูดของลูน่ายิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟ เหล่าเกมเมอร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยประกาศกร้าวว่าจะล่าอาคินให้พ้นจากเซิร์ฟเวอร์ต่างหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าสบตา หรือแม้แต่จะส่งเสียงคัดค้านออกมาสักแอะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่นับร้อยตารางกิโลเมตร มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และความกลัวที่กัดกินจิตใจ อาคินไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเบื้องล่างแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของเขายกขึ้นวาดกลางอากาศเบาๆ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นพร้อมกับปรากฏหน้าต่างระบบสีดำสนิท ซึ่งเป็นสิทธิ์ขาดระดับผู้ดูแลระบบที่ถูกซ่อนไว้หลังม่านประวัติศาสตร์ของเกม *“ยืนยันคำสั่ง: กวาดล้างเซิร์ฟเวอร์ (Server-Wide Wipe)”* เสียงระบบสังเคราะห์ดังขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจคนทั้งโลก พื้นดินใต้เท้าของเหล่าผู้เล่นระดับท็อปเริ่มปริแตกเป็นรอยแยกสีแดงฉาน อาวุธระดับตำนานที่พวกเขาภาคภูมิใจนักหนากับแตกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตาอย่างไร้การต่อ抗 ร่างของพวกมันร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทีละคนๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังระดมไปทั่วสารทิศ ความเด็ดขาดอย่างไร้ความปรานีนี้ ทำให้ทั่วทั้งโลกในเกมจารึกชื่อของ "อาคิน" ไว้ในฐานะตัวอันตรายระดับภัยพิบัติที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องอีกต่อไป อาคินลดมือลง ชายผ้าคลุมสะบัดตามแรงลมเบาๆ เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ราวกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไปไม่ใช่การทำลายล้างผู้เล่นครึ่งเซิร์ฟเวอร์ แต่เป็นเพียงการปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าเท่านั้น ทว่า ในขณะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด หน้าจออินเทอร์เฟซส่วนตัวของอาคินก็กะพริบถี่ขึ้นด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีที่มา ไม่มีปุ่มปิด และไม่มีชื่อผู้ส่ง *“ยินดีด้วย เซียนเกมไร้พ่าย... คุณได้ผ่านการทดสอบขั้นที่หนึ่งแล้ว ตอนนี้ ‘ประตูสู่โลกจริง’ กำลังจะเปิดออกเพื่อต้อนรับการกลับมาของคุณ”* ดวงตาคมกริบของอาคินหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศท่ามกลางความตื่นตะลึงของลูน่าและคนนับล้านที่กำลังจับตามอง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกันนะครับ จอมเวทไร้นาม