ดันเจี้ยนระดับต่ำที่กลายเป็นขุมทรัพย์

"กลิ่นอายความเน่าเฟะของดันเจี้ยนระดับ E นี่มันช่างน่าสะอิดสะเอียนเสียนี่กระไร..." เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มนักผจญภัยกิลด์หมาป่าทมิฬดังสะท้อนก้องไปตามผนังหินชื้นแฉะของ 'ถ้ำก๊อบลินเขี้ยวเหล็ก' ดันเจี้ยนร้างท้ายเมืองที่ใครๆ ต่างก็ตราหน้าว่าเป็นขยะเปียกของเหล่านักรบฝึกหัด สายตาหลายคู่มองมายังร่างของอาคินและลูน่าด้วยความเวทนาปนสมเพช โดยเฉพาะหัวหน้ากลุ่มอย่าง 'บารอน' ที่เหยียดยิ้มจนมุมปากเกือบถึงใบหู "เฮ้ย! ไอ้หนุ่มหน้าอ่อน แกพาผู้หญิงมาตายคาหลุมศพหรืองไงวะ? คิดว่าสตรีมมิ่งไลฟ์สดกู้ภัยกากๆ แบบนี้จะเรียกยอดโดเนทได้หรือไงกัน!" บารอนหัวingลั่น เขาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดู1แคลน "รู้ไว้ซะ ที่นี่มันไม่มีสมบัติอะไรให้พวกแกเก็บกินหรอก มีแต่ซากศพของพวกมือสมัครเล่นที่คิดจะเก่งทางลัดเท่านั้นแหละ!" ลูน่าที่ยืนถือคริสตัลสตรีมมิ่งอยู่ด้านหลังขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอมองกลุ่มคนที่กำลังหลงระเริงในความโง่เขลาของตัวเองด้วยความรู้สึกเวทนาเสียยิ่งกว่า "พวกคุณ... กำลังพูดมากเกินไปแล้วนะครับ" อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงถ้ำ แววตาของอดีตเซียนเกมผู้เคยผ่านสมรภูมิระดับเทพเจ้ามาแล้วไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศกดดันแม้แต่น้อย ในสายตาของคนอื่น ที่นี่คือซากปรักหักพังไร้ราคา แต่ในสายตาของอาคิน... ดันเจี้ยนระดับต่ำแห่งนี้คือ 'ขุมทรัพย์มหาศาล' ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้บั๊กของระบบต่างโลก "อวดดีนักนะไอ้สวะ!" บารอนชักดาบเล่มโตออกมา หมายจะพุ่งเข้ามาสั่งสอนเด็กหนุ่มผู้ไม่เจียมเนื้อเจียมตัว ทว่า... อาคินกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง "ลูน่า จับกล้องให้ดี ประเดี๋ยวฉันจะแสดงให้ดูว่า... วิธีการกวาดล้างดันเจี้ยนในสามนาทีเขาทำกันอย่างไร" สิ้นคำพูด ร่างของอาคินก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ราวกับภูตผี ความเร็วระดับที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทันทำให้กลุ่มนักผจญภัยกิลด์หมาป่าทมิฬถึงกับผงะถอยหลังด้วยความตกใจ เสียงลมกระโชกวูบหนึ่งพัดผ่านใบหน้าของบารอน พร้อมๆ กับเสียง 'ฉับ!' ที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ร่างของรองหัวหน้ากิลด์ที่ยืนอยู่ข้างกายบารอนทรุดฮวบลงกับพื้น ศีรษะหลุดออกจากบ่าโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้แม้แต่จะอ้าปากกรีดร้อง เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดรดผนังถ้ำหินเก่าแก่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "มะ... มันเกิดอะไรขึ้นวะ!" บารอนเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ อาคินยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังศพไร้หัว มือขวากำดาบสั้นสนิมเขรอะที่หยิบมาจากกองขยะในเมือง แต่วันนี้... ดาบเล่มนั้นกลับเปล่งประกายแสงสีทองอร่ามเรืองรองด้วย 'ทักษะที่ถูกปลุกเร้า' จากการคำนวณสเตตัสระดับพระเจ้าของเขา ระบบเกมต่างโลกถูกบิดเบือนและควบคุมด้วยปลายนิ้วของอดีตเซียนผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ "พวกแกคิดว่าก๊อบลินพวกนี้คือมอนสเตอร์ขยะงั้นสินะ?" อาคินเอ่ยเสียงเรียบ ก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาฝูงมอนสเตอร์นับร้อยตัวที่เริ่มส่งเสียงคำรามก้องถ้ำ "แต่สำหรับฉัน... นี่คือแหล่งสะสมแต้มประสบการณ์ชั้นดี และวัตถุดิบหลอมไอเทมระดับตำนานต่างหากล่ะ" *บรึมมมม!* อาคินไม่ได้ใช้เวทมนตร์อลังการงานสร้าง แต่เขากลับใช้เพียงแค่ 'การดีดนิ้ว' ครั้งเดียว แรงกระแทกจากการคำนวณจุดอ่อนของโครงสร้างดันเจี้ยนส่งผลให้พื้นถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หินย้อยนับพันตันร่วงหล่นลงมาทับฝูงก๊อบลินเขี้ยวเหล็กแหลกละเอียดในพริบตาเดียว หน้าต่างระบบเด้งแจ้งเตือนรัวเร็วยิ่งกว่าหิมะตก [ท่านสังหาร 'ราชาก๊อบลินเขี้ยวเหล็ก' ระดับ E สำเร็จ!] [ท่านได้รับไอเทมลับระดับ Mythic: 'ศิลาแห่งปฐพีไร้พ่าย' x1] [ท่านปลดล็อกพื้นที่ลับชั้นใต้ดินของดันเจี้ยน: 'ห้องโถงบรรพกาล'] เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตะลึงของผู้ชมในสตรีมมิ่งของลูน่าทะยานขึ้นหลักล้านแตกในเสี้ยววินาที คอมเมนต์ไหลผ่านหน้าจอราวกระแสน้ำป่า ลูน่ายิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ เธอยื่นกล้องเข้าไปใกล้แผ่นหลังที่ตั้งตรงอย่างสง่างามของชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เห็นหรือยังคะทุกคน? นี่แหละคือท่านอาคิน ผู้ชายที่พวกคุณเคยดูถูกเหยียดหยาม... ตอนนี้เขากำลังเหยียบย่ำดันเจี้ยนที่พวกคุณบอกว่าเป็นขยะ ให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นส่วนตัวของเขาเองค่ะ!" บารอนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง เขาเงยหน้ามองปีศาจในคราบมนุษย์ที่กำลังกวาดไอเทมแสงสีทองขึ้นมาจากพื้นราวกับเก็บเศษเหรียญ "ทะ... ท่านอาคิน ได้โปรดไว้ชีวิต... ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะครับ!" บารอนโขกศีรษะลงกับพื้นดินเปียกชื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด อาคินเหลือบมองร่างที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาปรานีแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาของเซียนเกมผู้ถือครองชะตากรรมของทุกคนในกำมือ "ไว้ชีวิตงั้นเหรอ? บนโลกใบนี้ ไม่มีที่ยืนให้กับพวกที่เอาแต่ดูถูกคนอื่นหรอกนะ" อาคินสะบัดดาบในมือหนึ่งครั้ง คลื่นพลังสีครามพุ่งแหวกอากาศเตรียมปิดฉากชีวิตของพวกกิลด์หมาป่าทมิฬให้สิ้นซากในดาบเดียว ทว่า... ก่อนที่คมดาบจะสัมผัสกับคอของบารอน เสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากปากทางเข้าดันเจี้ยน พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น "ช้าก่อน อาคิน... ดูเหมือนว่านายจะสนุกเกินไปหน่อยแล้วกระมัง เด็กน้อยจากตระกูลที่ถูกเนรเทศเอ๋ย" ร่างนั้นสะบัดมือเบาๆ ม่านพลังสีดำสนิทก็แผ่ขยายออกปิดกั้นทางเข้าออกทั้งหมด ขังพวกเขาทั้งหมดไว้ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... ตราสัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนอกเสื้อคลุมของแขกผู้มาเยือนใหม่รายนี้ คือตราสัญลักษณ์ของ 'สภาเทพผู้พิทักษ์' องค์กรลับที่ควรจะล่มสลายไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่สงครามครั้งนี้ด้วยกันนะครับ