ความมืดมิดก่อนรุ่งอรุณ

เสียงกระดูกลั่นกรอบจากการปะทะครั้งล่าสุดยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลี่เฉิน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นดินปืนและควันไฟที่พวยพุ่งจากซากปรักหักพังของค่ายพรรคคุณธรรม ภาพเบื้องหน้าของเขามีเพียงความพินาศย่อยยับ ธงประจำกองทัพพันธมิตรคุณธรรมที่เคยโบกสะบัดอย่างองอาจ บัดนี้ขาดวิ่นและถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้รองเท้าของเหล่าเดรัจฉานแห่งพรรคมาร เหล่านักพรต พระภิกษุ และจอมยุทธ์ผู้ผดุงความยุติธรรม ต่างนอนทอดร่างไร้ลมหายใจเกลื่อนกลาด บางคนยังมีลมหายใจโรยรินแต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นสู้ต่อ เสียงคร่ำครวญและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของศัตรูประสานกันเป็นบทเพลงแห่งความตายที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฮ่าๆๆๆ! กองทัพคุณธรรมอันยิ่งใหญ่รึ? ช่างน่าขันสิ้นดี!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันของผู้อาวุโสพรรคมารดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างมหึมาที่ก้าวเข้ามาใกล้ ไป๋ฮ่าว สหายรักผู้เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ บัดนี้ทรุดกายพิงซากเสาหิน กระบี่คู่ใจหักสะบั้น ดวงตาคมกริบฉายแววโรยราแต่ยังคงเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เขากระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสหาย "หลี่... เฉิน... หนีไป..." ไป๋ฮ่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แรงเฮือกสุดท้ายถูกใช้ไปกับการปัดป้องคมดาบเมื่อครู่ "พวกมัน... แข็งแกร่งเกินไป... เจ้าต้องรอด..." หลี่เฉินไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่มแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเห็นได้ชัด เขายันกายลุกขึ้นยืนด้วยเรียวขาที่สั่นเทา กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซึม ความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างถูกความโกรธแค้นแผดเผาจนมอดไหม้ เบื้องหน้าของเขาคือจอมมารอัคคีโลกันตร์ ผู้อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมทั้งหมด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของมันช่างน่าสะอิดสะเอียน "เด็กน้อย เจ้ายังเหลือเรี่ยวแรงจะยืนหยัดอยู่อีกหรือ?" จอมมารอัคคีโลกันตร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มันก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวจากพลังปราณอันมหาศาลที่แผ่ออกมา "สำนักของเจ้าก็พินาศไปแล้ว สหายของเจ้าก็กำลังจะตาย เจ้าเป็นเพียงเศษสิ้นธุลีดินที่เหลืออยู่ จะเอาอะไรมาต่อกรกับข้า?" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้หลี่เฉินหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายไฟแห่งความมืดมิดที่ลึกที่สุดในจิตวิญญาณ ภาพความทรงจำในวันที่สำนักถูกเผาทำลาย เสียงร้องขอชีวิตของผู้อาวุโส และแววตาอันไร้เดียงสาของเด็กๆ ที่ต้องสังเวยชีวิตไหลทะลักเข้ามาในห้วงความคิดราวกับเขื่อนแตก หลี่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดในตันtian (ตานเถียน) ในยามที่ความหวังมลายหายสิ้น และความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนแผ่นดินจนมองไม่เห็นทางออก เขารู้ดีว่าตนเองคือ "ความหวังสุดท้าย" หากเขาก้มหัวให้ความตายในวันนี้ ความยุติธรรมทั้งหมดบนโลกใบนี้จะสูญสลายไปชั่วนิรันดร์ "ข้าอาจจะเป็นเพียงเศษสิ้นธุลีดิน..." หลี่เฉินลืมตาขึ้น ชั่วพริบตานั้น ดวงตาของเขากลับดำสนิทไร้ประกาย แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยว "แต่ธุลีดินเหล่านี้... ก็สามารถกลายเป็นพายุเพลิงที่จะเผาผลาญพวกเดรัจฉานอย่างพวกแกให้เป็นจุลได้เช่นกัน!" สิ้นเสียงคำรามก้องฟ้า หลี่เฉินระเบิดพลังปราณหมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้าขั้นสูงสุดออกมา ร่างกายของเขาร้อนระอุราวกับเตาหลอมเหล็ก กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวขยายใหญ่ขึ้น เสียงคำรามของพยัคฆ์ดังกึกก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วหุบเขา แม้แต่จอมมารอัคคีโลกันตร์ยังต้องชะงักฝีเท้า สีหน้าหยิ่งผยองแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งควรจะหมดสภาพไปแล้ว นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิต นี่คือการต่อสู้สู้ยิบตาครั้งสุดท้ายที่ไม่มีทางถอยหลังกลับ หลี่เฉินพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัด หมัดขวาถูกง้างออกพร้อมกับพลังลมปราณทั้งหมดที่รวมศูนย์อยู่ที่กำปั้น อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเสียงดังหวีดหวิวราวกับกรีดร้อง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่หมัดของเขากำลังจะพุ่งปะทะเข้ากับร่างของจอมมารอัคคีโลกันตร์นั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า ท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดอยู่แล้วกลับถูกฉีกกระชากออกด้วยลำแสงสีทองอร่ามที่พุ่งทะยานขึ้นจากหุบเหวด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะกังวานเย็นเยียบที่ไม่ใช่เสียงของจอมมารอัคคีโลกันตร์... และไม่ใช่เสียงของใครก็ตามที่พวกเขารู้จักดังแทรกขึ้นมาว่า... "เด็กน้อย เจ้ายังเร็วเกินไปที่จะตัดสินเกมนี้..." ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ - พยัคฆ์ขาวคำราม