หมัดเดียวดับตะวัน

เงาร่างปริศนาทั้งเจ็ดทาบทับลงมาบนผืนปฐพี ราวกับเงาแห่งมัจจุราชที่ก้าวลงมาจากขุมนรกโลกันตร์ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก ไป๋ฮ่าวตวัดกระบี่ในมือวาดเป็นวงโค้งเพื่อสร้างม่านพลังคุ้มกัน แต่เสียงกรอบแกรบที่ดังขึ้นจากกระบี่คู่กายกลับทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ปราณกระบี่ที่เคยคมกริบ กลับถูกกดทับจนแทบไม่เหลือสภาพ นี่ไม่ใช่พลังระดับที่มนุษย์ทั่วไปจะรับมือได้ "ระวังตัวด้วย ไป๋ฮ่าว!" หลี่เฉินคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าจากแรงกดดัน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเลือดลมภายในร่างกายที่กำลังปั่นป่วนจากการปะทะกับจอมมารอัคคีโลกันตร์ก่อนหน้านี้ ร่างกายของเขาร้าวรานไปทุกตารางนิ้ว กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความดื้อรั้นอย่างไม่ยอมแพ้ เด็กหนุ่มกวาดสายตามองเงาร่างทั้งเจ็ดที่ปิดตายทุกเส้นทางหนี พวกมันสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากอสูรไร้ "ฮ่าๆๆๆ... นึกไม่ถึงเลยใช่ไหมเจ้าเด็กน้อย" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังลอดออกมาจากเกราะมารอัคคีโลกันตร์ที่กำลังสั่นไหว จอมมารพยุงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ดวงตาสดสีโลหิตจ้องมองหลี่เฉินด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ต่อให้เจ้าจะมีวิชาหมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้าที่ร้ายกาจเพียงใด แต่ในสถานการณ์นี้... พวกเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก!" ไป๋ฮ่าวหันมามองสหายรัก แววตาของเขามีความกังวลฉายชัด แต่ริมฝีปากกลับแย้มยิ้มออกมาบางเบา เป็นรอยยิ้มของลูกผู้ชายที่ไม่เคยเกรงกลัวต่อความตาย "ดูท่าทางวันนี้ พวกเราคงต้องไปเยี่ยมยมบาลด้วยกันแล้วกระมัง หลี่เฉิน" "พูดบ้าอะไรของเจ้า ไป๋ฮ่าว" หลี่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แม้เหงื่อกาฬจะไหลท่วมใบหน้าจนชุ่มโชก "ข้ายังไม่ได้แก้แค้นให้ท่านอาจารย์ และยังไม่ได้พาเจ้าไปดื่มสุราล้างตาที่หอจันทรา... ข้ายังไม่ตายง่ายๆ หรอก!" สิ้นเสียงคำราม หลี่เฉินก็พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต เขาเลือกที่จะไม่ตั้งรับ แต่เลือกเป็นฝ่ายจู่โจมก่อน แม้รู้ดีว่าเรี่ยวแรงของตนเองเหลือไม่ถึงสามส่วนแล้วก็ตาม หมัดขวาถูกง้างไปข้างหลังสุดแรงเกิด ปราณพยัคฆ์ที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมดถูกรีดเค้นออกมาจากจุดตันtian (จุดตันเถียน) จนส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังจนตรอกแต่ยังคงศักดิ์ศรี จอมมารอัคคีโลกันตร์หน้าเปลี่ยนสี ยามที่เห็นหมัดนั้นพุ่งตรงเข้ามา เกราะมารที่หลอมรวมด้วยพลังแห่งความมืดถูกเร่งเราขึ้นมาปกป้องร่างอย่างเต็มกำลัง มันอ้าปากพ่นไฟโลกันตร์สีดำสนิทเข้าใส่ร่างของหลี่เฉินเพื่อสกัดกั้น "ขวางทางข้า... ตาย!!" หลี่เฉินไม่หลบเลี่ยง ไม่แม้แต่จะเบี่ยงตัวหลบเปลวเพลิงที่แผดเผาผิวหนังจนส่งกลิ่นไหม้ เขาคำรามลั่นฟ้าดิน รวบรวมจิตวิญญาณทั้งหมด พลัง ความแค้น ความหวัง และมิตรภาพ หลอมรวมเข้ากับกำปั้นข้างนั้น หมัดเดียวที่เดิมพันด้วยชีวิต— **"หมัดเดียวดับตะวัน"**! เปรี้ยง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ปราณหมัดพยัคฆ์พุ่งทะลุเปลวเพลิงโลกันตร์อย่างไม่หยุดยั้ง พุ่งตรงเข้ากระแทกกลางอกของจอมมารอัคคีโลกันตร์เต็มแรง! เวลาคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเงียบสงัดลงทันที รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนเกราะมารอันแข็งแกร่ง ก่อนที่มันจะขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็วดั่งใยแมงมุม และ... เพล้ง! เกราะมารอัคคีโลกันตร์แตกละเอียดกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวในอากาศ พร้อมกับร่างของจอมมารที่กระเด็นลอยละลิ่วไปไกลหลายสิบจว่ะ กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น หลี่เฉินยืนหอบหายใจรุนแรง ร่างกายเซถอยหลังเกือบล้มลงไปกองกับพื้น มือขวาของเขาอาบไปด้วยโลหิต แต่นัยน์ตากลับจ้องมองไปยังเป้าหมายด้วยความสะใจ ทว่า ความยินดีนั้นยังไม่ทันได้ก่อตัวขึ้นจนเต็มอิ่ม... เงาร่างปริศนาทั้งเจ็ดที่ยืนล้อมรอบอยู่ กลับขยับตัวพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างช้าๆ จากเงาร่างตรงกลาง ผู้สวมหน้ากากอสูรที่น่ากลัวที่สุดก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอำนาจจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้นว่า "ยอดเยี่ยม... สมกับที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของสำนักพยัคฆ์ฟ้า แต่เจ้าคงลืมไปแล้วกระมัง... ว่าการฆ่าสุนัขข้างถนนอย่างมัน ไม่ได้ทำให้พวกเราเดือดร้อนเลยแม้แต่น้อย" ทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น เงาร่างทั้งเจ็ดก็สะบัดมือพร้อมกัน อาวุธลับนับพันชิ้นพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาหลี่เฉินและไป๋ฮ่าวจากทุกทิศทุกทาง ปิดตายทุกทางรอดอย่างสมบูรณ์แบบ! และในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน แผ่นดินเบื้องหลังของเงาร่างทั้งเจ็ดก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่คุ้นเคยอย่างยิ่งดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความโกลาหล— "พวกเจ้า... รังแกเด็กน้อยกันสนุกเกินไปแล้วกระมัง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ