ข่าวลือสะเทือนยุทธภพ

"สามสิบล้านตำลึงทอง... แลกกับหัวของเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบปี เจ้าสำนักพรรคมารช่างใจถึงเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในโรงเตี๊ยมร้างนอกเมืองหลวง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาลงมากระทบกับคมกระบี่สีนิลกาฬ สะท้อนประกายวาววับน่ากลัว ไป๋ฮ่าวหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะด้ามกระบี่เบาๆ เป็นจังหวะ ขณะกวาดสายตามองประกาศจับที่ติดอยู่บนผนังไม้เก่าๆ แผ่นกระดาษแผ่นนั้นไม่ได้มีแค่ภาพวาดใบหน้าของหลี่เฉินอย่างแม่นยำ แต่มันยังระบุยศถาบรรดาศักดิ์ใหม่ที่ยุทธภพมอบให้เด็กหนุ่มผู้นี้ด้วยความหวาดกลัว—'พยัคฆ์น้อยแห่งบูรพา' หลี่เฉินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนม้าตัวยาวไม่แม้แต่จะชายตามองประกาศจับแผ่นนั้น มือข้างหนึ่งกำลังยกจอกสุราขึ้นจิบรสชาติฝาดเฝื่อน ดวงตาคมกริบสีนิลสะท้อนเปลวไฟจากกองฟางตรงหน้า ใบหน้าคมคายสงบนิ่งราวกับผืนน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้จะรู้ดีว่าเวลานี้ ทั่วทั้งยุทธภพกำลังเคลื่อนไหวเพื่อไล่ล่าเอาชีวิตเขา "ข่าวลือเรื่องเจ้าซัดฝ่ามือเดียวสังหาร 'หมาป่าโลหิต' ยอดฝีมืออันดับแปดแห่งพรรคมาร แพร่สะพัดไปไกลถึงสามสิบมณฑลแล้วนะหลี่เฉิน" ไป๋ฮ่าวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อลดความตึงเครียด แต่แววตากลับจริงจังและระแวดระวังภัยรอบด้านอย่างถึงที่สุด "ตอนนี้ไม่ใช่แค่พรรคมาร สำนักธรรมะจอมปลอมพวกนั้นก็ส่งคนออกตามหาตัวเจ้าเช่นกัน พวกมันกลัว... กลัวว่าวิชาหมัดทลายฟ้าที่สูญหายจะกลับมาทวงคืนความยุติธรรม" "ให้พวกมันมา" หลี่เฉินวางจอกสุราลงบนโต๊ะไม้เสียงดังปึง สายตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด "หนี้เลือดที่สำนักพยัคฆ์คำรามต้องแบกรับมาสามปี ข้าใช้ชีวิตของพวกเดรัจฉานเหล่านั้นมาเซ่นไหว้แค่นี้ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ" บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างพลันเงียบงันลงทันที ลมยามวิกาลพัดโชยกลิ่นอายความตายเข้ามาแตะจมูก เป็นกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่หลี่เฉินและไป๋ฮ่าวเผชิญหน้ามานับครั้งไม่ถ้วนตลอดการเดินทาง *ฉับพลัน!* ประกายแสงสีเงินวาบผ่านหน้าต่างไม้เก่าจนแตกละเอียดเป็นจุล! เร็วกว่าความคิด ปลายกระบี่ของไป๋ฮ่าวที่ดีดตัวขึ้นตามสัญชาตญาณพุ่งปะทะเข้ากับวัตถุปริศนาที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวจนสะท้อนก้องไปทั่วซากโรงเตี๊ยม แรงปะทะทำให้ไป๋ฮ่าวต้องถอยหลังไปสามก้าว รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าคุณชายตระกูลใหญ่หายวับไป เหลือเพียงความเคร่งเครียดจริงจัง "มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนแล้วสหาย" ไป๋ฮ่าวเอ่ยเสียงลอดไรฟัน เงาร่างสีดำสนิทสามร่างปรากฏขึ้นบนขื่อหลังคาราวกับภูตผีปีศาจ พวกมันสวมหน้ากากรูปอสูรน่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาส่องประกายสีแดงก่ำด้วยจิตสังหารรุนแรง ไอร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว นี่ไม่ใช่พวกมือสังหารปลายแถวที่เคยเจอ แต่นี่คือ 'หน่วยเงาโลกันตร์' มือสังหารระดับสูงสุดที่ขึ้นตรงต่อประมุขพรรคมาร! "หลี่เฉิน... หัวของเจ้า ประมุขพรรคมารต้องการมันแบบสดๆ" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นจากปากของหนึ่งในมือสังหาร หลี่เฉินลุกขึ้นยืนช้าๆ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตัวขึ้นพร้อมใช้งาน กระแสลมปราณสีทองจางๆ เริ่มหมุนวนรอบหมัดทั้งสองข้างของเขา พลังที่อัดแน่นอยู่ภายในระเบิดออกมาเป็นคลื่นกดดันทำเอาฝุ่นละอองรอบตัวลอยฟุ้ง "ถ้าอยากได้ ก็เข้ามาเอาเอง!" สิ้นเสียงคำรามดุจพยัคฆ์หนุ่ม ร่างของหลี่เฉินก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูหลุดจากแหล่ง หมัดขวาที่รวบรวมลมปราณทั้งหมดซัดออกไปปะทะกับอากาศจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว การต่อสู้ครั้งใหม่ที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงและชีวิตอุบัติขึ้นแล้ว ณ ที่แห่งนี้! ทว่า... ในวินาทีที่หมัดของหลี่เฉินกำลังจะปะทะเข้ากับหน้ากากของมือสังหารคนแรก เงาร่างที่สี่ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ใต้พื้นไม้เบื้องล่าง กลับพุ่งทะลวงขึ้นมาพร้อมกับกริชอาบยาพิษสีม่วงเข้ม พุ่งตรงไปยังจุดตายกลางหลังของไป๋ฮ่าวที่กำลังติดพันกับการตั้งรับมือสังหารอีกสองคน! พยัคฆ์ขาวคำรามขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ