วิชาหมัดทะลวงปฐพี

เสียงกระดูกลั่นกรอบดั่งกิ่งไม้แห้งหักกลางพายุ มิใช่เสียงจากการถูกหักหาญด้วยพละกำลังภายนอก หากแต่เป็นเสียงแห่งการระเบิดออกของพลังปราณภายในร่างของเด็กหนุ่มผู้ปฏิเสธความพ่ายแพ้ หลี่เฉินคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผาศิลาโบราณ เม็ดเหงื่อกาฬไหลย้อยท่วมแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยบาดแผลเป็นร่องรอยแห่งการต่อสู้ ทุกย่างก้าวของการฝึกฝนในค่ำคืนนี้มิใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ คราบน้ำตา และความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่คนธรรมดายากจะจินตนาการ "ยังไม่พอ..." หลี่เฉินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมดุจพยัคฆ์จ้องมองรอยแยกขนาดใหญ่บนแผ่นศิลาตรงหน้า รอยแยกนั้นมิได้เกิดจากคมกระบี่หรือศัสตราวุธใดๆ แต่มันคือผลงานจากการชกเพียงครั้งเดียวของเขาเมื่อชั่วยามก่อน ทว่า สำหรับเป้าหมายในการรับมือกับจอมมารอัคคีโลกันตร์ในอนาคต ความแข็งแกร่งระดับนี้ยังห่างไกลคำว่าเพียงพอนัก ไป๋ฮ่าวที่ยืนพิงต้นไม้อยู่ไม่ไกล ถือพัดจีบในมือแต่ไม่ได้กางออก ดวงตาคู่คมปลาบจับจ้องสหายรักด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชื่นชมและห่วงใย "เจ้าฝืนตัวเองเกินไปแล้ว หลี่เฉิน" ไป๋ฮ่าวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกังวล "เคล็ดวิชาหมัดทะลวงปฐพี เป็นวิชาบรรพกาลที่แม้แต่บรรพบุรุษในอดีตยังสำเร็จได้ยากยิ่ง การเร่งรัดกระบวนท่าโดยไม่คำนึงถึงเส้นลมปราณ มีแต่จะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก" หลี่เฉินไม่ตอบทันที เขายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอราวกับเสียงหอบของสัตว์ป่าล่าเหยื่อ เขายกมือขึ้นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปราณสีชาดไหลเวียนรอบกำปั้นคู่นั้นราวกับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา "ถ้าข้าไม่เร่งรัด แล้วใครจะเป็นคนทวงความยุติธรรมให้สำนักของเรา?" หลี่เฉินหันกลับมามองสหายรัก แววตาที่สะท้อนภายใต้แสงจันทร์เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ท่านพ่อ... และพี่น้องร่วมสำนักทุกคนไม่ได้ตายเพื่อให้ข้ามานั่งรอเวลาอย่างใจเย็น ไป๋ฮ่าว เจ้าก็รู้ดีแก่ใจ" ไป๋ฮ่าวถอนหายใจยาวนาน เขารู้ดีว่าต่อให้เอาแปดม้ามาลากก็ไม่อาจเปลี่ยนใจเด็กหนุ่มผู้นี้ได้ สหายของเขาคนนี้มีไฟแห่งการแก้แค้นแผดเผาอยู่ภายใน และไฟกองนั้นก็ร้อนแรงเสียจนหลอมละลายอุปสรรคทุกอย่างบนเส้นทาง "ตามใจเจ้า... แต่อย่าลืมว่าหากเจ้าล้มลง ข้าคนนี้ก็ไม่มีความหมายอันใดในยุทธภพนี้เช่นกัน" ไป๋ฮ่าวกล่าวสั้นๆ ก่อนจะดีดตัวถอยหลังไปตั้งหลักคุมเชิงให้ห่างออกไป เพื่อไม่ให้รบกวนสมาธิขั้นเด็ดขาดของหลี่เฉิน เมื่อเหลือเพียงลำพัง หลี่เฉินหลับตาลง ปรับลมหายใจให้เป็นหนึ่งเดียวกับผืนแผ่นดิน ความทรงจำในวันที่สำนักถูกกวาดล้าง เสียงกรีดร้องของผู้อาวุโส และรอยยิ้มหยันของจอมมารอัคคีโลกันตร์ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณที่ร้อนรุ่ม พลุ่งพล่าน ดั่งลาวาใต้เปลือกโลกที่รอวันปะทุ *เคล็ดวิชาหมัดทะลวงปฐพี... มิใช่การใช้กำลังทำลายเปลือกนอก แต่คือการส่งพลังทะลวงเข้าสู่แก่นแท้* คำสอนของอาจารย์ในอดีตก้องสะท้อนในโสตประสาท หลี่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั่วร่างปรากฏไอสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา ร่างกายของเขาย่อตัวลงต่ำ น้ำหนักทิ้งดิ่งสู่พื้นดินราวกับรากไม้ใหญ่ที่หยกลึก ตูม! กำปั้นขวาถูกซัดออกไปอย่างไร้เสียงหวือหวา แต่กลับเกิดคลื่นกระแทกมหาศาลพุ่งแหวกอากาศจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากการชกครั้งนี้รุนแรงเสียจนต้นไม้ใหญ่รอบบริเวณสั่นสะเทือน ใบไม้ร่วงหล่นราวกับหิมะโปรยปราย แผ่นศิลาโบราณที่ตั้งตระหง่านมานับร้อยปี บัดนี้เกิดรอยร้าวรานกระจายตัวออกไปทั่วราวกับใยแมงมุม ก่อนที่มันจะพังทลายลงมากลายเป็นฝุ่นผงต่อหน้าต่อตา! หลี่เฉินยืนหอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อไหลอาบใบหน้าคมคาย เขามองซากปรักหักพังเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ปราณในร่างสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม บัดนี้เขาบรรลุแก่นแท้ของวิชาหมัดทะลวงปฐพีขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว พลังทำลายล้างนี้เหนือล้ำกว่าเดิมหลายเท่าตัว ทว่า... ในวินาทีที่ความสำเร็จกำลังจะแผ่ซ่านความปีติยินดีเข้ามาในหัวใจ เสียงฝีเท้าฝีหนึ่งก็ดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังและกดดันจิตวิญญาณอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของไป๋ฮ่าวอย่างแน่นอน หลี่เฉินขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณพยัคฆ์ส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายถึงชีวิต เขาหมุนตัวกลับไปมองยังความมืดมิดเบื้องหลังม่านหมอกทันที เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากรูปอสูรโลหิต ยืนขวางทางออกเพียงเส้นทางเดียวเอาไว้ รัศมีปราณที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจจนอากาศรอบตัวราวกับจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ไม่เลว... สมกับที่เป็นลูกหลานของตระกูลหลี่" เสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกดังลอดออกมาจากหน้ากากอสูร "น่าเสียดายนัก ที่ความพยายามทั้งหมดของเจ้า... จะต้องจบลง ณ ราตรีนี้" พยัคฆ์ขาวคำรามขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ