การทดสอบที่หุบเขาหมอก

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของไอน้ำสีขาวโพลนจนแทบจะกลืนกินลมหายใจ หลี่เฉินยืนนิ่งอยู่บนแผ่นหินชื้นตะไคร่ เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมหุบเขามรณะแห่งนี้มาเนิ่นนานนับร้อยปี ไม่มีเสียงนกเสียงแมลง ไม่มีแม้แต่ลมพัดผ่าน มีเพียงความเงียบงันที่กดดันจนขั้วหัวใจสั่นสะท้าน "ระวังตัวด้วย หลี่เฉิน... หมอกหนาขนาดนี้ เรามองเห็นมันได้ไม่เกินสามก้าว แต่รับรองว่ามันเห็นเราชัดเจนทุกฝีก้าวแล้ว" ไป๋ฮ่าวเอ่ยเสียงเบา มือขวาจับด้ามกระบี่ประจำกายมั่น ปลายนิ้วข้อต่อขาวซีดสะท้อนความตึงเครียดที่แฝงอยู่ภายใต้ท่าทีสุขุม เด็กหนุ่มเลือดร้อนไม่ตอบคำถาม สองตาหรี่แคบลง ลมปราณหมัดทะยานฟ้าภายในร่างถูกโคจรหมุนวนผ่านจุดชีพจรสำคัญจนเกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอคล้ายพยัคฆ์ซ่อนเล็บ เขารู้ดีว่าการก้าวข้ามหุบเขาหมอกเพื่อไปให้ถึงเขตแดนของพรรคมารนั้นไม่ง่ายดาย การล้างแค้นให้สำนักและปกป้องผู้บริสุทธิ์ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ด้วยความฮึกเหิมเพียงชั่ววูบ หากแต่ต้องอาศัยชีวิตเข้าแลก *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นดังก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า แรงกดดันมหาศาลระดับสัตว์อสูรบรรพกาลถาโถมเข้าใส่ราวกับภูเขาถล่มลงมาทับร่าง พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาว "มาแล้ว!" ไป๋ฮ่าวอุทาน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น เงาสสีดำมหึมาก็พุ่งทะลุม่านหมอกออกมาด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการ มันคือ "พยัคฆ์อัคคีหมอกทมิฬ" สัตว์อสูรระดับเจ็ดที่มีเขี้ยวเล็บอาบพิษและร่างกายที่หลอมรวมเข้ากับไอน้ำกรด ดวตาของมันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีครามและจิตสังหารที่รุนแรงจนหลี่เฉินต้องสูดลมหายใจเข้าลึก สัตว์อสูรตัวนี้ไม่ได้ล่าเพื่อกิน แต่มันล่าเพื่อทำลายล้าง! ร่างของพยัคฆ์อัคคีหมอกทมิฬพุ่งเข้าใส่หลี่เฉินในพริบตา กรงเล็บหน้าอันแหลมคมตวัดออกหมายฉีกร่างเด็กหนุ่มเป็นชิ้นๆ ไอพิษพวยพุ่งจากปากของมันจนหินผากลายเป็นจุล "หลบไม่ได้!" หลี่เฉินคำรามในใจ เขารู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ ไป๋ฮ่าวที่ยืนคุ้มกันด้านหลังจะตกอยู่ในอันตราย แทนที่จะหลบหนี หลี่เฉินกลับก้าวเท้าซ้ายออกไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงที่ฝ่าเท้า สองหมศยบโลกันตร์ถูกกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พลังปราณสีทองอร่ามระเบิดออกรอบหมัดราวกับดวงอาทิตย์แรกรุ่ง "หมัดพยัคฆ์ทะยานฟ้า: หมัดเดียวทลายปฐพี!" ตูมมมม! หมัดปะทะเข้ากับกรงเล็บเหล็กกล้าอย่างจัง แรงปะทะสร้างคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ไอน้ำรอบบริเวณระเหยกลายเป็นไอเดือดในพริบตา หลี่เฉินรู้สึกชาหนึบไปถึงกระดูกสันหลัง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของเขา แรงกระแทกนี้รุนแรงเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก ร่างของเขาไถลถอยหลังไปตามพื้นหินนับส้าวก้าว เท้าทั้งสองข้างขูดกับพื้นจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ แต่เขายังไม่ล้ม! เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ฝืนระงับความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วแขนขวา "ยอดเยี่ยมมากสหาย!" ไป๋ฮ่าวไม่รอช้า อาศัยจังหวะที่สัตว์อสูรชะงักงอนจากการต้านรับหมัดของหลี่เฉิน ร่างของคุณชายตระกูลใหญ่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าดั่งนกกระเรียนขาว กระบี่ในมือวาดประกายแสงสีเงินงดงามทว่าเย็นยะเยือก "กระบี่ลอยล่องเมฆา: ตัดสินปักษ์ษา!" ฉับ! ประกายกระบี่เฉือนเข้าที่หัวไหล่ของพยัคฆ์อัคคีหมอกทมิฬอย่างแม่นยำ เลือดสีดำพุ่งกระฉูดออกมาส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง แต่มันหาได้เกรงกลัวไม่ ความเจ็บปวดกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของสัตว์อสูร มันสะบัดหางเหล็กฟาดเข้าใส่ไป๋ฮ่าวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ "ระวัง!" หลี่เฉินตะโกนสุดเสียง ร่างของเขาดีดตัวขึ้นราวกับเสือดาวทะยาน พุ่งเข้าไปเอาไหล่กระแทกร่างของไป๋ฮ่าวให้พ้นรัศมีหางมรณะได้อย่างเฉียดฉิว ส่งผลให้ทั้งคู่กลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นหินอย่างไม่เป็นท่า หางของพยัคฆ์อัคคีฟาดถูกหน้าผาหินด้านหลังจนพังทลายลงมา เศษหินและฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว "เจ้าบ้าเอ๊ย เกือบตายแล้วไหมล่ะ" ไป๋ฮ่าวพยุงตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยรอยยิ้มฝืนๆ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด สหายผู้นี้ก็ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นไว้ได้เสมอ "ถ้าข้าไม่ช่วย ท่านก็คงกลายเป็นเนื้อบดไปแล้วคุณชายไป๋" หลี่เฉินยิ้มตอบ แววตาเต็มไปด้วยความเชื่อใจที่แนบแน่น สหายทั้งสองยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันอีกครั้ง เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชนขึ้นในแววตาของทั้งคู่ สัตว์อสูรเบื้องหน้าคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว มันอ้าปากกว้างเตรียมปล่อยลำแสงอัคคีพิษระลอกสุดท้ายเพื่อเผาผลาญพวกเขาทั้งเป็น ทว่า... ในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี บนยอดผาสูงชันเหนือหัวของพวกเขาสามสิบวา เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากรูปอสูรยิ้มเยาะ แต่สิ่งที่ทำให้หลี่เฉินและไป๋ฮ่าวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลืมความตายเบื้องหน้าไปชั่วขณะ ก็คือกระบี่ในมือของบุคคลปริศนา... มันคือกระบี่ประจำสำนักของอาจารย์ล่วงลับที่หายสาบสูญไปพร้อมกับการทำลายล้างของจอมมารอัคคีโลกันตร์! "ยินดีต้อนรับสู่หุบเขาหมอก... ศิษย์น้องทั้งสอง" เสียงแหบพร่าลึกลับดังลอดออกมาจากหน้ากากอิศูร พร้อมกับจิตสังหารที่เยือกเย็นยิ่งกว่าลมหายใจของความตาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับตัวละครทุกท่านด้วยกันเสมอนะครับ พยัคฆ์ขาวคำราม