หลบหนีสู่ป่าโบราณ

โลหิตในกายของหลี่เฉินเดือดพล่านราวกับถูกสุมด้วยเพลิงกาฬ นัยน์ตาคู่คมกริบแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังร่างภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทเบื้องหน้า ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวนี้ทำให้เขากลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นอายที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำตั้งแต่วันที่โลหิตของคนในสำนักนองท่วมแผ่นดิน "เจ้า..." เสียงของหลี่เฉินเล็ดลอดผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันจนแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ฝ่ามือที่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าหาเนื้อจนห้อเลือด สัญชาตญาณดิบและการฝึกฝนวิชาหมัดมวยร่ำร้องให้เขาพุ่งทะยานเข้าไปสังหารมันเสียในวินาทีนี้ ทว่า ไป๋ฮ่าวกลับเอื้อมมือมาคว้าไหล่ของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดพอที่จะดึงสติอันเลือนรางของเด็กหนุ่มให้กลับคืนมา "หลี่เฉิน! ตั้งสติ! หากเจ้าพุ่งเข้าไปตอนนี้ สิ่งที่เจ้าทำคือการรนหาที่ตาย!" ไป๋ฮ่าวตวาดกระซิบ เสียงของสหายสนิทสั่นเครือเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย ดวงตาคมกวาดมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขารกร้าง เงาร่างของมือสังหารพรรคมารนับสิบกำลังเคลื่อนไหวปิดล้อมเข้ามาทุกทิศทาง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นภายใต้เงาผ้าคลุม เสียงหัวเราะแหบพร่าดังลอดออกมาเย้ยหยัน "ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นลูกสุนัขที่ดื้อรั้นเสียจริง คิดว่าด้วยฝีมืออันน้อยนิดของพวกเจ้า จะหนีพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้งั้นรึ?" จอมมารอัคคีโลกันตร์ก้าวเท้าออกมาข้างหนึ่ง เปลวเพลิงสีดำทมิฬลุกโชนขึ้นรอบฝ่ามือของมัน ไอความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับยอดฝีมือขั้นสูงแผ่ซ่านกดทับลงมาบนบ่าของทั้งสองราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก "ข้าไม่ได้มาเพื่อเล่นสนุกกับพวกเจ้า..." หลี่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผาจิตใจลงไปอย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าไป๋ฮ่าวพูดถูก การพุ่งเข้าใส่ศัตรูที่มีพลังเหนือกว่าหลายเท่าในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับการเอาไข่ไปกระทบหิน "ไป๋ฮ่าว... เตรียมตัว!" หลี่เฉินคำรามต่ำในลำคอ พริบตานั้นเอง หลี่เฉินก็ระเบิดพลังปราณหมัดทะยานฟ้าออกจนสุดกำลัง หมัดขวาอัดแน่นด้วยลมปราณสีทองอร่ามซัดเข้าใส่พื้นเบื้องหน้าอย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลและกลุ่มควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นบดบังวิสัยทัศน์ในรัศมีร้อยเมตร "วิชาตัวเบาตระกูลไป๋ ท่องนภา!" ไป๋ฮ่าวไม่รอช้า เขาคว้าแขนของหลี่เฉินไว้แน่น ร่างทั้งสองร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้าดุจลูกศรออกจากแหล่ง ท่ามกลางหินผาและต้นไม้ใบหญ้าที่ปลิวว่อนตามแรงลม พวกเขาอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งดิ่งลึกเข้าไปยังเขตแดนต้องห้ามที่อยู่เบื้องหน้า... ป่าโบราณรัตติกาล เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังไล่หลังมา "คิดจะหนีร้อยลี้เรอะ! ตามมันไป อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" เบื้องหน้าของทั้งสองคือผืนป่าโบราณที่หนาทึบและมืดมิด ต้นไม้ใหญ่ขนาดสิบคนโอบแผ่กิ่งก้านสาขาราวกับปีศาจที่กำลังอ้าแขนรอรับเหยื่อ หมอกหนาทึบสีเทาปกคลุมไปทั่วพื้นดิน บรรยากาศภายในป่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณที่กดดันและน่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เมื่อร่างทั้งสองพุ่งทะยานลึกเข้ามาจนพ้นระยะสายตาของเหล่ามือสังหารพรรคมาร ไป๋ฮ่าวก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดิน กระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำโต ใบหน้าของคุณชายตระกูลใหญ่ซีดเผือดไร้สีเลือด "ไป๋ฮ่าว! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หลี่เฉินรีบเข้าไปประคองสหายทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล ไป๋ฮ่าวส่ายหน้าช้าๆ ใช้กระบี่คู่กายยันพื้นเพื่อพยุงร่างให้ลุกขึ้น "ข้า... ไม่เป็นไร แค่ฝืนใช้พลังปราณเคลื่อนย้ายมากเกินไป... รีบหนีต่อเถอะ หลี่เฉิน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เราควรอยู่นาน" หลี่เฉินกวาดสายตามองไปรอบตัว สภาพแวดล้อมในป่าโบราณนี้ช่างวังเวงและอันตรายยิ่งนัก เสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ฟังดูคล้ายเสียงโหยหวนของวิญญาณ และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารนับไม่ถ้วนที่ซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้และเงาไม้รอบกาย สายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมายังพวกเขาจากความมืด พวกเขารอดพ้นจากการไล่ล่าของจอมมารอัคคีโลกันตร์มาได้ชั่วคราว แต่กลับเดินเข้าสู่รังของอสูรโบราณที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน หลี่เฉินกำหมัดแน่นในความมืด ปราณหมัดในกายโคจรเตรียมพร้อมรับมือทุกสถานการณ์ เขาหันไปพยักหน้าให้สหายรัก "เราต้องไปต่อ..." ทว่า ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เบาราวกับไร้น้ำหนักก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสัตว์ป่า และไม่ใช่เสียงของมือสังหารพรรคมาร... แต่มันเป็นเสียงหัวแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "พวกเจ้า... กำลังหนีไปไหนกันหรือ?" หลี่เฉินและไป๋ฮ่าวชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ทั้งสองค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าภายใต้เงาไม้ใหญ่ ทำให้ลมหายใจของหลี่เฉินขาดห้วงไปในทันที! โปรดติดตามตอนต่อไป... พยัคฆ์ขาวคำรามขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ